Cuda: czym są i jak się je klasyfikuje

Uzdrowienia i egzorcyzmy, objawienia, panowanie nad naturą, a nawet zmartwychwstanie umarłych. Jezus i Jego cuda – dziedzictwo historii i wiary, które jest zawsze aktualne

Dla Kościoła katolickiego cuda istnieją. W istocie cuda przypisywane Jezusowi i opisane w Ewangeliach kanonicznych należy uważać za fakty historyczne. Celowo rozróżniliśmy Ewangelie kanoniczne i apokryficzne, ponieważ, choć cuda w tych drugich są jeszcze liczniejsze i bardziej spektakularne, całkowicie pozbawione są historycznej wiarygodności i dlatego nie są uznawane. Co więcej, omawiając Ewangelie apokryficzne, często podkreśla się bardziej baśniowy i cudowny wymiar wydarzeń z życia Jezusa i tych, którzy Go znali, i nieuchronnie cuda stają się również prawdziwą magią, cudami, opowiadanymi bardziej po to, by zadziwiać i przyciągać uwagę niż by inspirować autentyczną wiarę.

Cuda uznawane przez Kościół są zatem relacjami historycznymi, nawet jeśli interpretowane są teologicznie lub alegorycznie przez niektórych biblistów, w każdym razie są wyraźnymi znakami tożsamości Jezusa i Jego misji. Katechizm (Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 547-550) identyfikuje je jako świadectwo faktu, że jest On Synem Bożym, jako zachętę do wiary w Niego i uznaje ich skuteczność w umacnianiu wiary. Cuda eucharystyczne w szczególności to te nadprzyrodzone wydarzenia, za pomocą których Bóg potwierdza rzeczywistą obecność Ciała i Krwi Chrystusa w Eucharystii, umacniając wiarę wierzących.

Ogólniej rzecz biorąc, cudem jest każde wydarzenie, którego nie da się przypisać przyczynom naturalnym, lecz usprawiedliwione Boską interwencją. W istocie, zmiana naturalnego porządku rzeczy leży jedynie w woli i mocy Boga, ponieważ On go stworzył i ustanowił. Dlatego podważanie praw natury jest Jego prerogatywą. Właśnie z tego powodu dla Kościoła staje się konieczne rozpoznanie i uregulowanie, czym naprawdę jest cud, które cuda należy uznać za prawdziwe, a które za fałszywe, podyktowane chęcią zwiedzenia lub sugestią.

Kup:

Komunikanty Hostie do mszy świętej

Komunikanty do komunii świętej oraz hostie do liturgii mszy świętej.

Czym są cuda?

W Nowym Testamencie cuda są domeną wyłącznie Jezusa. Dokonuje ich w imię swojej boskiej natury, bez konieczności konsultacji z Ojcem. Ma jednak wolę i zdolność, by dać swoim uczniom siłę do czynienia cudów. Cuda Jezusa zawsze motywowane są pragnieniem czynienia dobra, w niektórych przypadkach pobudzeniem wiary, w innych jej pogłębieniem. Nigdy nie są bezużyteczne ani pomyślane jedynie po to, by zadziwiać lub zdumiewać, a tym bardziej przekonywać sceptyków.

Cuda dokonane przez Jezusa można podzielić na:

• cuda natury;
• cuda uzdrowień, egzorcyzmów i zmartwychwstania;
• epifanie lub objawienia: przemienienie, objawienia po Wielkanocy.

Kup:

Figurki sceny z życia Jezusa: uzdrowienie niewidomego 9 cm

Figurki przedstawiają jedną ze scen życia Jezusa, w której przywraca wzrok niewidomemu.

Cuda natury to te, które dowodzą zdolności Jezusa do ujarzmienia sił natury i obalania ich praw. Weźmy na przykład uciszenie burzy na jeziorze (Mt 8,23-27; Mk 4,35-41; Łk 8,22-25), ale także rozmnożenie chleba i ryb (Mt 14,13-21) oraz przemianę wody w wino (J 2,1-11).

Cuda uzdrowień stanowią większość cudów przypisywanych Jezusowi, prawdopodobnie dlatego, że osoby cierpiące na choroby lub niepełnosprawność zawsze miały zwyczaj prosić o cud. Jezus uzdrawiał ludzi z dolegliwości fizycznych, ale także psychicznych i opętania przez demony, nakładając ręce lub wymawiając określone słowa, albo używając śliny, błota itp. Przykładami są uzdrowienie kobiety cierpiącej na krwotok (Mt 9, 20-22), przywrócenie mowy głuchoniememu (Mk 7, 31-37) oraz niewidomemu z Jerycha, który odzyskał wzrok (Mk 8, 22-26). Jezus dał również Dwunastu Apostołom moc wypędzania demonów i uzdrawiania chorób i słabości (Mt 10, 1). Jeśli chodzi o egzorcyzmy, mamy na myśli epizod z człowiekiem z wioski Gerazeńczyków, który był opętany przez wiele demonów i powiedział Jezusowi, że ma na imię Legion (Łk 8, 26-39). Wreszcie, w kanonicznych Ewangeliach występują trzy przypadki zmartwychwstania: córki Jaira (Mk 5, 21-43); syna wdowy z Nain (Łk 7, 11-17) oraz, najsłynniejszy, wskrzeszenie Łazarza (J 11, 1-44). Wśród objawień i objawień wspominamy te, które miały miejsce po zmartwychwstaniu Jezusa, oraz to, które nawiedziło Pawła z Tarsu na drodze do Damaszku.

Cuda w Biblii

Cuda w Starym Testamencie, wraz z proroctwami, są dowodem istnienia Boga i Jego planu. Cudowne wydarzenia Starego Testamentu nigdy nie są dokonywane przez ludzi, lecz przez Boga za pośrednictwem ludzi wybranych przez Niego do określonego celu, czy to proroków, czy cudotwórców. Nigdy nie są one bezużyteczną magią ani przejawami mocy dla samej magii, lecz raczej znakami Bożej łaskawości lub gniewu, świadectwem Bożej mocy.

Jednym z najczęściej powtarzających się w Starym Testamencie określeń cudu jest σημείον, semeí „znak”. Definicja ta jest jednak zbyt szeroka; odnosi się ona również do zjawisk naturalnych, których nie można przypisać Bogu. Grecki termin τέρας, téras, „cud”, jest często używany w negatywnym znaczeniu, jako kara nałożona przez Boga na ludzi. Podsumowując, oto cztery greckie terminy używane w Piśmie Świętym do określenia cudów:

• Semeion, „znak”, wyraźny znak boskiej interwencji lub obecności
• Thaumata, „cuda”, znaki, wydarzenia budzące zdumienie
• Dynameis, „moce”, dzieła przypisywane nadludzkiej lub nadprzyrodzonej mocy
• Erga, „dzieła”, czyny Jezusa, jego uczniów lub świętych

Do najsłynniejszych przykładów cudów w Starym Testamencie należą Wielki Potop (Rdz 6-9), prawdopodobnie wywodzący się z podobnego epizodu w sumeryjskim eposie o Gilgameszu, który z kolei czerpał inspirację z hipotetycznego potopu Morza Czarnego około 5600 r. p.n.e., oraz ucieczka Żydów z Egiptu opisana w Księdze Wyjścia, która zawiera wiele cudów, od plag egipskich, przez mannę z nieba, po słynne rozstąpienie się wód Morza Czerwonego.

Mówiąc ogólniej, w Starym Testamencie cuda nigdy nie są zwykłymi cudami, bezużyteczną magią, lecz nadzwyczajnymi wydarzeniami, zamierzonymi przez Boga jako demonstracja Jego Mocy lub mocy udzielonej tym, którzy w danym momencie działają z Jego woli (pomyślmy o Mojżeszu).

Pierwszy cud Jezusa

Pierwszym z cudów przypisywanych Jezusowi na początku jego misji jest wesele w Kanie Galilejskiej, opowiedziane przez ewangelistę Jana (J 2, 1-12). Jest to słynna przemiana wody w wino, której Jezus dokonał, uczestnicząc w weselu w Kanie Galilejskiej z kilkoma uczniami i swoją matką, Maryją Panną. Ponieważ wino się skończyło, a goście nie mieli co pić, Maryja poprosiła Syna, aby coś uczynił, a Jezus kazał przynieść sobie sześć stągwi pełnych wody i przemienił je w wino. Wesele w Kanie Galilejskiej, oprócz ukazania momentu ustanowienia przez Jezusa sakramentu małżeństwa, jest pierwszym z tzw. Siedmiu Znaków – siedmiu cudów opisanych w Ewangelii św. Jana, które opowiadają o podróży, jaką Jezus odbył, aby ukazać swoim uczniom swoją moc i przeznaczenie, zanim dotarł do Ostatniej Wieczerzy, swojej męki i śmierci. W praktyce ten cud, do którego dokonania zachęciła Go Najświętsza Maryja Panna, stanowi oficjalny początek Jego misji, która zakończy się dopiero wraz z Jego męką i śmiercią.

Kup:

Scena życia Chrystusa: cud w Kanie Galilejskiej 9 cm

Te figurki przedstawiają moment cudu wykonanego przez Jezusa podczas wesela w Kanie.