Funkcje Dykasterii ds. Kanonizacji

Czym jest Dykasteria ds. Kanonizacji, organ Kurii odpowiedzialny za procesy uświęcenia i beatyfikacji, i czym się zajmuje?

Świat zmienia się coraz szybciej, a wraz z nim zmienia się Kościół, dostosowując swoje struktury wewnętrzne do coraz bardziej zróżnicowanych i pilnych potrzeb współczesności. Pontyfikat papieża Franciszka doprowadził na przykład do powstania 16 Dykasterii, które zarządzają różnymi aspektami biurokratycznymi i religijnymi Kurii Rzymskiej. Do niedawna termin „Dykasteria” obejmował wszystkie organy Kurii Rzymskiej. Wraz z Konstytucją Apostolską „Praedicate Evangelium” z 19 marca 2022 r. różne dykasterie stały się ściśle określonymi instytucjami, które, podlegając Kurii, stosują się do różnych przepisów. Jedną z nich jest Dykasteria ds. Kanonizacji (po łacinie: Dicasterium de causis sanctorum).

Kup:

Papież Franciszek

Papież Franciszek: kategoria zadedykowana Papieżowi Jorge Mario Bergoglio.

Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych

W rzeczywistości Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych istniała zawsze, choć pod różnymi nazwami. Jej ewolucja zbiegła się z wydaniem Konstytucji Apostolskich, aktów promulgowanych przez różnych papieży na przestrzeni dziejów.

I tak w 1588 roku papież Sykstus V, konstytucją Immensa Aeterni Dei, powołał do życia Kongregację Obrzędów (Congregatio pro sacri ritibus et caeremoniis), która w ramach Kurii odpowiadała za dyscyplinę całego kultu liturgicznego, a także za sprawy kanonizacyjne Kościoła katolickiego i organizację uroczystych ceremonii.

W 1969 roku papież Paweł VI podjął decyzję o modyfikacji świeckiej struktury instytucji, wydając konstytucję Sacra Rituum Congregatio, dzieląc dawną Kongregację Obrzędów na dwie odrębne kongregacje: Kongregację Spraw Kanonizacyjnych oraz Kongregację Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów.

Konstytucja Pastor Bonus z 1988 roku, wydana za pontyfikatu Jana Pawła II, nadała Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych obecną strukturę. Wraz z konstytucją apostolską Praedicate Evangelium, promulgowaną przez papieża Franciszka w 2022 roku, zachowała ona te same regulacje, ale zmieniła nazwę na Dykasterię Spraw Kanonizacyjnych.

Czym jednak zajmuje się Dykasteria Spraw Kanonizacyjnych?

Krótko mówiąc, zajmuje się ona wszystkim, co wiąże się z procesem uświęcenia i beatyfikacji wszystkich tych, którzy wyróżnili się świętością życia do tego stopnia, że ​​po śmierci zasługują na tytuł Sługi Bożego, a następnie ewentualnie Czcigodnego, Błogosławionego i Świętego.

Dykasteria jest również odpowiedzialna za nadawanie tytułu Doktora Kościoła tym świętym, którzy wyróżnili się w życiu i czynach refleksją teologiczną, szerzeniem doktryny chrześcijańskiej i oświeceniem. Dykasteria jest odpowiedzialna za orzekanie o nadaniu tytułu Doktora Kościoła świętemu, po uzyskaniu opinii Dykasterii Nauki Wiary dotyczącej jego/jej wybitnej doktryny. (Art. 102)

Na koniec członkowie Dykasterii muszą zweryfikować autentyczność relikwii, szczątków i rzeczy osobistych przypuszczalnie należących do świętego. Dykasteria ustanawia procedurę kanoniczną, którą należy stosować w celu weryfikacji i stwierdzenia autentyczności relikwii oraz zapewnienia ich ochrony (art. 101).

Kup:

Monstracje Kustodia Relikwiarze metal

Monstrancje, Kustodia i Relikwiarze z metalu w różnych wielkościach i formach do ekspozycji eucharystii i relikwii.

Różnica między Czcigodnym, Błogosławionym a Świętym

Wspomnieliśmy, że Sługa Boży jest pierwszym krokiem w procesie kanonizacji. Następnie może zostać Czcigodnym. Kiedy zostaje się Czcigodnym? Gdy analizy przeprowadzone przez Dykasterię ds. Kanonizacji wykażą, że Sługa Boży w swoim życiu wykazał się szczególnie heroicznymi cnotami – to znaczy, że heroicznie praktykował cnoty chrześcijańskie lub poniósł męczeństwo w imię swojej wiary – staje się Czcigodnym.

Ale jaka jest różnica między Czcigodnym, Błogosławionym a Świętym?

W tym momencie Dykasteria kontynuuje badania, analizując dokumenty i, tam gdzie to możliwe, gromadząc świadectwa osób, które znały Czcigodnego. Jeśli i kiedy Czcigodnemu przypisywany jest cud, cudowne wydarzenie o boskim pochodzeniu, dokonane za jego wstawiennictwem, Czcigodny staje się błogosławionym.

Tytuł świętego jest natomiast przypisywany Błogosławionemu, gdy zostanie rozpoznany drugi cud.

Proces beatyfikacji i uświęcenia

W drodze beatyfikacji Kościół formalnie uznaje wniebowstąpienie zmarłego. Dzięki temu uznaniu, powiązanemu z uznaniem jego ziemskich cnót, zmarły otrzymuje moc wstawiennictwa u Boga w niebie. Proces beatyfikacyjny może trwać dłużej lub krócej: na przykład papież Wojtyła potrzebował zaledwie sześciu lat, aby zostać błogosławionym, podczas gdy Jan XXIII potrzebował trzydziestu siedmiu. Błogosławiony może być czczony tylko w ograniczonych miejscach lub przez grupę wiernych mu oddanych.

Jednak nie wszyscy Błogosławieni są jednocześnie świętymi. Wyniesienie do stanu świętości wymaga długiego procesu kanonizacyjnego, po którego zakończeniu Błogosławiony zostaje nie tylko z całą pewnością uznany za przebywającego w niebie, ale także dopuszczony do czczenia jako święty w Kościele powszechnym. Proces kanonizacyjny może trwać wiele lat i wymaga, jak widzieliśmy, uznania dwóch cudów.

Dykasteria ds. Kanonizacyjnych, w swoich różnych wcieleniach na przestrzeni wieków, zawsze musiała oceniać rzeczywiste lub domniemane cuda nie tylko z duchowego, ale także medyczno-naukowego punktu widzenia. Już w średniowieczu do tego zadania wybierano ekspertów medycznych; później, w XVIII wieku, zostali oni zebrani w Rejestrze.

W 1948 roku papież Pius XII powołał Komisję Lekarzy i Radę Lekarską, które w 1959 roku zostały połączone przez papieża Jana XXIII w Radę Lekarską, działającą do dziś.

Ogłoszenie nowego świętego należy jednak do Papieża, który formalnie wydaje to w akcie papieskim.