Główne podziały w religii chrześcijańskiej

Religia chrześcijańska w rzeczywistości składa się z wielu wyznań religijnych, pod pewnymi względami podobnych, a pod innymi głęboko odmiennych. Zobaczmy, które z nich.

Religia chrześcijańska jest jedną z najpowszechniejszych religii monoteistycznych na świecie. Wszyscy wiemy, że wywodzi się od Jezusa Chrystusa, od którego jej wyznawcy wzięli nazwę „chrześcijanie”. Wiemy, że ma wiele wspólnego z judaizmem, w tym z niektórymi księgami Pisma Świętego, ale także z islamem, ponieważ wszystkie trzy religie – chrześcijańska, islamska i żydowska – są religiami Abrahama, co oznacza, że ​​uważają Abrahama za źródło historii świętej. W szczególności chrześcijaństwo i judaizm mają wspólną świętą księgę, Biblię, z której naród żydowski uznaje księgi Starego Testamentu, ale nie Starego Testamentu, składającego się z czterech Ewangelii, Dziejów Apostolskich, Listów i Apokalipsy św. Jana, chociaż wszystkie te księgi potwierdzają swoją zgodność z pismami żydowskimi. Ale fundamentalną kwestią jest to, że Żydzi nie uznali Jezusa Chrystusa za Mesjasza i Syna Bożego obiecanego przez proroków.

Rozglądając się dookoła, od razu zdajemy sobie sprawę, że mówienie o jednej religii chrześcijańskiej byłoby nie tylko uproszczeniem, ale wręcz błędem. Historia chrześcijaństwa na przestrzeni wieków doprowadziła do powstania wielu wariantów religijnych, z których niektóre zyskały popularność, stając się prawdziwymi, niezależnymi i uznanymi wyznaniami. W praktyce wszystkie są kościołami chrześcijańskimi, zakorzenionymi w życiu i Słowie Jezusa, ale każdy z nich znacząco różni się doktryną, tradycjami, a nawet liczbą sakramentów. Chcieliśmy przyjrzeć się trzem głównym odłamom Kościoła chrześcijańskiego: katolickiemu, prawosławnemu i protestanckiemu. Te trzy wyznania, pomimo różnic, które zobaczymy, łączą Credo Nicejskie, czyli Credo Nicejsko-Konstantynopolitańskie, czyli zbiór nakazów wiary zdefiniowanych na Soborze Nicejskim w 325 r. n.e., opartych zasadniczo na jedności Boga, naturze Jezusa i Trójcy Świętej.

Katolicyzm

Czasami katolicyzm i chrześcijaństwo są mylone. To oczywisty błąd. Katolicyzm odnosi się wyłącznie do odłamu chrześcijaństwa, który uznaje Rzymskokatolicki Kościół Apostolski za najwyższy autorytet religijny, z Papieżem jako jego naczelną głową. Chrześcijanie katoliccy przywiązują wielką wagę do postaci Maryi Panny i czczą wielu świętych. Przywiązują również dużą wagę do tradycji apostolskiej, uznając apostoła Piotra za tego, któremu Chrystus powierzył swój Kościół. Z tego powodu wiele aspektów doktryny katolickiej opiera się nie na Piśmie Świętym, czyli Biblii, lecz na Tradycji Apostolskiej – tekście chrześcijańskim sporządzonym około 215 r. n.e., który zawiera „przekaz” (traditio) apostołów, czyli liturgiczne i kościelne podstawy i instrukcje, które stanowią podstawę doktryny katolickiej. Ten sam tekst jest całkowicie ignorowany przez prawosławnych i protestantów, co jest jednym z powodów podziału między tymi trzema wyznaniami chrześcijańskimi.

Kup:

Figura Święty Piotr 20 cm z żywicy

Figura z żywicy: Święty Piotr h 20 cm, pomalowana w całości ręcznie.

Kościół katolicki uznaje siedem sakramentów: chrzest, Eucharystię (lub Komunię Świętą), bierzmowanie, pojednanie, święcenia kapłańskie, małżeństwo i namaszczenie chorych. Msza Święta jest odprawiana jako przykazanie, a podczas niej dokonuje się konsekracja chleba i wina przed zgromadzeniem wiernych oraz rozdawanie hostii.

Prawosławie

W prawosławiu jest to nazwa nadana kościołowi, który powstał w wyniku schizmy wschodniej, która miała miejsce w 1504 roku, w szczytowym okresie dogmatycznych sporów i debat teologicznych. Prawosławni chrześcijanie nie uznają jednego autorytetu religijnego. Każdy kościół zrzeszony jest zarządzany przez własnych biskupów poprzez lokalne synody. Nie ma zatem przywódcy porównywalnego z papieżem dla katolików, chociaż Ekumeniczny Patriarcha Konstantynopola jest uznawany przez wszystkich pozostałych biskupów za primus inter pares („pierwszego wśród równych”) i pełni funkcję duchowego przedstawiciela wszystkich prawosławnych chrześcijan.

Prawosławni chrześcijanie opierają swoje wierzenia na świętej tradycji, a mianowicie na Piśmie Świętym, nauczaniu Ojców Kościoła oraz zasadach dogmatycznych wypracowanych na siedmiu historycznych soborach powszechnych. Dlatego Kościół Prawosławny promuje i szerzy pierwotną wiarę chrześcijańską, stworzoną przez Jezusa i przekazaną przez apostołów, których biskupi są bezpośrednimi następcami.

Prawosławni chrześcijanie kontemplują również Siedem Sakramentów i czczą Maryję Dziewicę jako „Theotókos”, Matkę Bożą. Czczą również świętych. Kapłani mogą się żenić, ale w tym przypadku nie mogą zostać biskupami, podobnie jak mnisi, których wspólnoty mają fundamentalne znaczenie. Dla prawosławnych ludzie rodzą się czyści, nieskalani grzechem pierworodnym Adama i Ewy, który nazywają grzechem przodków. Jednakże to właśnie grzech leży w naturze ludzkiej, więc wszyscy ludzie są do niego genetycznie predysponowani.

Protestantyzm

Protestantyzm, czyli protestanckie chrześcijaństwo, narodził się wraz z tzw. reformacją, a właściwie serią wydarzeń, które doprowadziły do ​​powstania różnych odłamów chrześcijaństwa. W szczególności pamiętamy reformację angielską, która doprowadziła do powstania Kościoła Anglii, oraz Sejm w Spirze w 1529 roku, znany również jako protest w Spirze, od którego pochodzi termin „protestant”. Reformacja protestancka ogarnęła XVI-wieczną Europę, niosąc ze sobą falę silnych protestów przeciwko dekadencji Kościoła rzymskiego i papiestwa, aż do faktycznego oddzielenia się od nich. Wielkimi orędownikami reformacji byli Marcin Luter (luteranie) i Jan Kalwin (kalwiniści).

Istnieje wiele nurtów protestantyzmu, od anglikanizmu po adwentyzm, od kalwinizmu po luteranizm. We Włoszech protestantyzm jest reprezentowany przede wszystkim przez ewangelikalizm.

Protestanci generalnie podzielają wiele zasad Credo Nicejsko-Konstantynopolitańskiego i Składu Apostolskiego z katolikami i prawosławnymi, ale różnią się zwłaszcza w kwestii chrystologii, roli łaski, relacji między wiarą a uczynkami oraz wielu aspektów nauczania Kościoła.

Jezus jest jedynym narzędziem zbawienia dla ludzkości, jako żywe Słowo Boże i jedyny punkt odniesienia dla wierzącego.

Człowiek z racji swojej niedoskonałej natury jest grzesznikiem, niezależnie od tego, jak wiele czyni i czyni, aby pozostać czystym i prawym. Tylko Bóg może go zbawić, i to jedynie mocą swojej ogromnej miłości. Pismo Święte, a zwłaszcza Ewangelie, służą uświadomieniu człowiekowi jego własnego potępienia, ale tylko w sobie człowiek musi znaleźć wiarę w zbawienie. Zbawienie jest zatem uwarunkowane wiarą, a nie uczynkami.

Tylko Biblia jest prawem Bożym i nikt nie może pośredniczyć między nią a innymi, aby manipulować jej treścią, z wyjątkiem Ojców Kościoła. To przekonanie praktycznie pozbawia duchowieństwo jakiejkolwiek roli, ponieważ kapłani nie są już pośrednikami między ludźmi a Bogiem; tylko Jezus może pełnić tę rolę. To czyni każdego wierzącego kapłanem (kapłaństwo powszechne). Co najwyżej pastor może objaśniać Pismo Święte.

Jeśli chodzi o sakramenty, protestanci uznają jedynie chrzest i Eucharystię, które zawierają Bożą obietnicę zbawienia i odkupienia dla wszystkich ludzi. Jednak w Eucharystii Chleb i Wino pozostają takie same; nie następuje przeistoczenie.

Maryja nie jest czczona jako Matka Boża i nie jest przedmiotem kultu, podobnie jak święci.

Anglikańska schizma, która dała początek Kościołowi anglikańskiemu, nastąpiła w XVI wieku na rozkaz króla Henryka VIII, który odrzucił autorytet papieża i Kościół rzymskokatolicki. Kościół anglikański, pozostający pod silnym wpływem doktryn protestanckich z kontynentu europejskiego (kalwinizmu i luteranizmu), opiera się na 39 artykułach wiary i Księdze Modlitew Powszechnych. Bliższy katolicyzmowi niż inne kościoły protestanckie, uznaje swojego duchowego przywódcę w osobie arcybiskupa Canterbury i opiera swoje zasady na Biblii, tradycjach apostolskich i pismach Ojców Kościoła.