Misjonarki Miłości Matki Teresy z Kalkuty na co dzień żyją dziedzictwem miłości i współczucia pielęgnowanym przez ich założycielkę, Matkę Teresę z Kalkuty. Na całym świecie niosą ulgę w cierpieniu najbardziej pokrzywdzonym.
Misjonarki Miłości są żywym dziedzictwem pozostawionym światu przez Matkę Teresę z Kalkuty. Powszechnie znane jako Siostry Miłosierdzia, są zakonem założonym w 1950 roku. Te zakonnice oddane służbie najbardziej potrzebującym wywarły znaczący wpływ na społeczeństwo, które Święta, symbol miłości, starała się ulepszyć, szerząc na całym świecie swoje przesłanie miłości, współczucia i troski.

Matka Teresa – symbol miłości do bliźniego
Rozpoczął się nowy rok. Czas na wyciąganie wniosków i na noworoczne postanowienia.
Matka Teresa z Kalkuty, znana również jako Święta Matka Teresa z Kalkuty po swojej kanonizacji w 2016 roku, była postacią charyzmatyczną i bezinteresowną, która poświęciła swoje życie pomaganiu biednym, chorym, sierotom i umierającym na ulicach Kalkuty w Indiach. Jej inspiracja i oddanie sprawie miłosierdzia przyciągnęły wiele młodych kobiet, które zdecydowały się wstąpić do Misjonarek Miłości, aby pójść za jej przykładem. Zakon Misjonarek Miłości szybko się rozwijał, rozprzestrzeniając się po różnych częściach świata, m.in. w Rzymie, gdzie powstał jeden z domów macierzystych zakonu.
Wśród sióstr tworzących zakon znajdują się także Małe Siostry Misjonarki Miłości, oddział Misjonarek Miłości. Siostry te są szczególnie oddane opiece nad biednymi i towarzyszeniu nieuleczalnie chorym pacjentom w obliczu śmierci, oferując pocieszenie i wsparcie w tych trudnych chwilach.

Pomimo śmierci Matki Teresy w 1997 r. jej duch i misja są nadal żywe dzięki Misjonarkom Miłości, które kontynuują jej nieocenioną pracę i inspirują ludzi na całym świecie do bezinteresowności i hojności wobec najsłabszych w społeczeństwie.
Mniszki tego zakonu pokazały swoim przykładem, że prawdziwy sens miłości i współczucia polega na służeniu innym i poświęceniu się uczynkom miłosierdzia. Ich wpływ i zaangażowanie świadczą o tym, jak ważne jest umieszczanie dobra innych w centrum naszego życia. To nie przypadek, że oprócz przestrzegania trzech ślubów wspólnych dla wszystkich osób zakonnych (ubóstwa, posłuszeństwa i czystości), Misjonarze Miłości składają czwarty ślub specjalny, będący aktem jeszcze głębszego poświęcenia: ofiarowania się w służbie najbiedniejszym z biednych.

Czy dawanie jałmużny jest dobroczynnością?
Jałmużna dla biednych jest aktem łaski, powiązanym z powinnościami dobrego chrześcijanina.
Historia Misjonarek Miłości
Założycielką Zgromadzenia Misjonarek Matki Miłości była Teresa z Kalkuty, ur. Anjeza Gonxhe Bojaxhiu w 1910 r., a zmarła w 1997 r. Pochodząca z Albanii, początkowo wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Loretanek, irlandzkiej filii Instytutu Najświętszej Maryi Panny. Jako zakonnica zdecydowała się przyjąć imię Teresa ze względu na swoje oddanie dla zakonnicy karmelitanki św. Teresy z Lisieux.
W 1929 roku została wysłana do Indii, gdzie rozpoczęła karierę nauczycielską. Tutaj Matka Teresa była głęboko poruszona okropnymi warunkami życia i biedą, w jakich znaleźli się mieszkańcy Kalkuty. Za zgodą Stolicy Apostolskiej 18 sierpnia 1948 roku zdecydowała się opuścić swoje Zgromadzenie i założyć nowe – Misjonarki Miłości, aby całkowicie poświęcić się pomocy i opiece nad najbardziej potrzebującymi. 19 marca 1949 roku w tej podróży poświęcenia się służbie innym dołączył do niej pierwszy towarzysz.

Święta Thersa z Lisieux i cud róży
Święta Teresa z Lisieux, która zmarła w wieku zaledwie dwudziestu pięciu lat, spędziwszy…
W dniu 7 października 1950 r. Arcybiskup Kalkuty oficjalnie erygował Misjonarek Miłości jako zgromadzenie zakonne na prawie diecezjalnym, uznając ich zaangażowanie i misję. Następnie 1 lutego 1965 roku uzyskały one także papieską aprobatę, zyskując tym samym uznanie na całym świecie.
Zaangażowanie Matki Teresy i Misjonarek Miłości w pomoc biednym, chorym, sierotom i umierającym przyciągnęło uwagę całego świata. W 1979 roku Matka Teresa otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla za swój niezwykły wkład w ludzkość.
Beatyfikacja Matki Teresy nastąpiła 19 października 2003 roku, kiedy papież Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną podczas ceremonii na Placu Świętego Piotra w Rzymie. Wreszcie papież Franciszek kanonizował Matkę Teresę 4 września 2016 r., oficjalnie uznając jej świętość i znaczenie jej pracy w opiece nad najbardziej potrzebującymi oraz w inspirowaniu pokoleń wolontariuszy i wielbicieli do pójścia za jej szlachetnym przykładem.

Habit Misjonarek Miłości
Siostry Misjonarek Miłości wyróżniają się skromnym i charakterystycznym strojem, nosząc białe sari z niebieskimi obwódkami i krzyżem pośrodku. Ten mundur odzwierciedla ich pokorę i zaangażowanie w życie w duchowym i materialnym ubóstwie, na wzór Matki Teresy. Tradycyjny strój indyjski został specjalnie wybrany przez Matkę Teresę, aby identyfikować się z narodem indyjskim i zostać zaakceptowanym w lokalnej kulturze. Wybór sari jest także sposobem na podzielenie się tym samym stanem ubóstwa i pokory z ludźmi, którym służą. Zakonnice noszą na ramionach krzyż, będący symbolem ich zaangażowania w naśladowanie Jezusa Chrystusa i niesienia Jego miłości i dzielenia jej w świecie. Habit Misjonarek Miłości jest namacalnym znakiem ich ślubu ubóstwa i poświęcenia prostemu życiu, bez dóbr materialnych, a jednocześnie wzbogaconemu głęboką miłością i hojną służbą najsłabszym w społeczeństwie.

Misjonarki Miłości na świecie
Stowarzyszenie Misjonarek Miłości liczy obecnie około 6000 osób i działa w ponad 130 krajach. Siostry zakonne z zakonu Matki Teresy z Kalkuty prowadzą domy dziecka, domy dla nieuleczalnie chorych, przychodnie, szkoły i schroniska dla bezdomnych. Ich obecność jest szczególnie znacząca w najbiedniejszych i najbardziej upośledzonych regionach świata, niosąc nadzieję i pomoc najbardziej potrzebującym.

We Włoszech 129 Sióstr Misjonarek Miłości działa w 18 wspólnotach, z czego pięć w samym Rzymie, gdzie siedziba Zgromadzenia Misjonarek Miłości znajduje się naprzeciwko Circus Maximus. W tym miejscu mieszkają postulantki, młode kobiety w formacji, które aspirują do zostania zakonnicami. Ponadto, w tym samym obszarze znajduje się centrum postulacyjne procesu kanonizacyjnego Matki Teresy z Kalkuty. Jednak obecność Misjonarek Miłości w Rzymie nie ogranicza się do formacji nowych sióstr i procesu kanonizacyjnego. Kilka metrów od głównej siedziby, siostry prowadzą schronisko dla ponad 60 bezdomnych mężczyzn. Miejsce to oferuje schronienie, żywność i pomoc osobom żyjącym w skrajnym ubóstwie i trudnych warunkach.
Ponadto siostry zapewniają istotne wsparcie potrzebującym rodzinom. Dwa razy w tygodniu rozdają odzież i żywność potrzebującym rodzinom. Oprócz dystrybucji żywności na miejscu, siostry odwiedzają również rodziny w ich domach, udzielając im pomocy i wsparcia.
Od 1983 roku Misjonarki Miłości rozszerzyły swoją działalność na mediolańską dzielnicę Baggio, gdzie każdego wieczoru serwują ciepły obiad ubogim, zarówno włoskim, jak i obcokrajowcom, a także oferują schronienie i wsparcie samotnym kobietom i ich dzieciom.
W 1993 roku zakonnice dotarły również do Bolonii, gdzie gościły matki z dziećmi, byłe prostytutki i imigrantów, zapewniając im posiłki i odzież.
W Reggio Calabria znajduje się Casa Dono di Pace, schronisko prowadzone przez Misjonarki Miłości. Zakonnice rozszerzyły swoją działalność również na inne włoskie miasta, takie jak Genua, Turyn, Neapol i Florencja, demonstrując swoje wsparcie najbardziej potrzebującym społecznościom na całym świecie.
















