Prawosławne ikony zawsze były efektem połączenia sztuki z czystą i uroczystą duchowością. Starożytne ikony pozostają wciąż żywą tradycją, która wykracza poza ramy czasowe i przestrzenne.

Na stronie Holyart znajdziesz szeroki wybór świętych ikon: bizantyjskich, greckich, rosyjskich i rumuńskich. Tradycja, która łączy wszystkie te dzieła jest ta sama: ikonografia prawosławna, unikalny wyraz duchowości i kontemplacji.

Starożytne ikony prawosławne

Ślad tej duchowej tradycji jest wciąż żywy szczególnie w starożytnych ikonach rosyjskich. Ikony te są rozpoznawane i oceniane przez ekspertów; są to unikalne dzieła, które zawierają w sobie szczególną historię: każda ikona została wykonana przez mnicha zgodnie z procesami tradycji ikonograficznej. Wszystkie rosyjskie ikony wykonane mniej więcej przed 1920 r. były w rzeczywistości wykonane według określonych zasad pochodzących z podręczników, które poźniej zostały zagubione.

Kup:

Ikony rosyjskie antyki

Stare ikony rosyjskie antyki: dzieła sztuki, antyki rosyjskie, unikalne.

Proces ten obejmował kilka etapów, w tym polerowanie, obróbkę olejem rtęciowym, suszenie, nakładanie warstw gipsu. I ostatni etap: modlitwa i całkowity post mnicha podczas tworzenia ikony. Ta ścieżka sztuki duchowej osiągała doskonałość wraz z tworzeniem odsłoniętych części postaci: twarz, ręce, stopy, które stawały się materiałem taumaturgicznym.

Po 1920 roku ikony nie są już wykonywane według tego samego procesu, dlatego te, które zostały stworzone po tej dacie są „tylko” świętymi obrazami. Prawosławne ikony XIX wieku są więc dziełami duchowymi, niepodobnymi do żadnych innych przedstawień religijnych.

Autor, tematyka i interpretacja ikony

W ikonach prawosławnych autor pozostaje anonimowy i zajmuje drugorzędne miejsce: bohaterem dzieła jest zawsze święty podmiot, duchowa treść. W niektórych przypadkach mówi się o ikonie acheiropoietos: ikonie, która nie została wykonana ręką ludzką, ale ma bezpośrednio boskie pochodzenie. W procesie rozpoznawania i uznawania ikony ważne jest nie tyle przypisanie jej konkretnemu artyście, co określenie okresu, w którym ikona została wykonana oraz jej autentyczność.

Umiejętność wnikliwej interpretacji ikony jest również cechą, którą nie każdy posiada i której nie można uznać za pewnik. Symbole i przesłania zawarte w obrazie, wraz ze specyficzną historią wykonanej ikony, mają wyjątkowo wiele znaczeń. Moc ikony czuje się na innym poziomie: mówi się, że ikona patrzy na ciebie, jeszcze zanim ty na nią spojrzysz. Przedstawia niewidzialny świat poprzez widzialne dzieło i przekazuje poczucie iluzji czasu i przestrzeni: postacie nie są osadzone w realistycznych scenariuszach, a brak perspektywy pozostawia widza pogrążonego w kontemplacji. Patrzenie na ikonę nigdy się nie nudzi, ponieważ dzieło sprawia wrażenie zawsze żywego.

Różnorodność przedstawianych obrazów jest nieskończona. Tematy są różne: każda ikona ma swoją historię, która otwiera okno na świat duchowości i wiary. Dobrze znane są ikony Trójcy Świętej, ikony Świętego Oblicza czy ikony Dwunastu Wielkich Świąt, typowo bizantyjskie. Jednak wśród tej różnorodnej tematyki niewątpliwie wyróżnia się ikonografia maryjna. Słynne są ikony Matki Bożej Włodzimierskiej, Matki Bożej Kazańskiej, Theotokos ze Smoleńska. Powtarzającym się i emblematycznym tematem jest Dziewica, często przedstawiana z Dzieciątkiem.

Ikona Zwiastowania

Ikona ta jest przykładem starej ikony, pochodzącej z XIX wieku. Maryja przedstawiona jest w momencie otrzymania zapowiedzi od Anioła. Złote detale i transcendentny obraz wprowadzają widza w tajemnicę wezwania Maryi. Dzieło pochodzi z Rosji, a zastosowana technika to tempera jajowa na drewnianej desce. Jako oryginalna rosyjska ikona posiada certyfikat Ministerstwa Dziedzictwa Kulturowego Rosji.

Kup:

Ikona bizantyjska Zwiastowanie malowana na drewnie 25×20 cm, Rumunia

Ta ikona zostala namalowana wg technik bizantyjskich z XVI…

Czym są aniołowie i w jaki sposób ingerują w życie człowieka? Życie świętych pomaga nam zrozumieć tajemnicę tych duchów niebieskich.

Zarówno w Starym jak i Nowym Testamencie znajdujemy interwencje i pojawienia się aniołów, którzy objawiają wolę Bożą i pośredniczą między rzeczywistością ludzką a boską. Natura aniołów i ich rola w historii zbawienia była przedmiotem badań kilku Ojców Kościoła.

Katechizm Kościoła Katolickiego mówi, że aniołowie „są stworzeniami duchowymi, które nieustannie oddają chwałę Bogu i służą Jego zbawczym zamysłom wobec innych stworzeń […] Aniołowie otaczają Chrystusa, swego Pana. Służą Mu przede wszystkim w wypełnianiu Jego misji zbawienia wszystkich ludzi”. Kościół czci aniołów, którzy pomagają mu w jego ziemskiej pielgrzymce i którzy chronią każdego człowieka” (KKK 350-352).

Kup:

Anioły

Anioły i aniołki różnego rodzaju: z drewna, w szklanym klosie, z porcelany i wiele innych.

Hierarchia aniołów

Hierarchia zastępów niebieskich została przedstawiona w De coelesti hierarchia Pseudo-Dionizego Aeropagity. Schemat ten dzieli aniołów na trzy hierarchie, z których każda zawiera trzy porządki lub chóry. Oto te trzy hierarchie w porządku malejącym biorąc pod uwagę ich władzę i moc:

– Pierwszy stopień hierarchi: chóry Serafinów, Cherubinów, Tronów

– Drugi stopień hierarchi: chóry Panowania, Mocy (Mocarstwa), Władzy (Potęgi)

– Trzeci stopień hierarchi: chóry Zwierzchności (Księstw), Archaniołów i Aniołów

Wielu Świętych Ojców, jak np. św. Grzegorz Wielki, św. Jan Damasceński czy św. Tomasz z Akwinu, uznało teorię Pseudo-Dionizego.

Święci i aniołowie

Kult aniołów jest bardzo popularny i silny. Św. Franciszek Salezy powiedział: „Dobrzy aniołowie pragną naszego dobra i chętnie nam pomagają. Nasi dobrzy aniołowie dają nam siłę i odwagę do praktykowania cnót. Wyciągnij rękę do twojego dobrego anioła, aby doprowadził cię do nieba”. Ciekawe jest to, że relacja między świętymi a aniołami jest często szczególna i tajemnicza. Wielu świętych, dzięki swojej wierze, widziało jak aniołowie objawiają się i interweniują w ich życiu, w przeróżny i szczególny sposób.

Kup:

Figury

Figury różnej wielkości i materiału: figury z drewna naturalnego, z malowanego drewna

Św. Franciszek z Asyżu

Święty Franciszek z Asyżu otrzymał stygmaty od anioła Serafina z sześcioma płonącymi skrzydłami. Mówi się również, że w kościele Porcjunkuli aniołowie byli stale obecni dla św. Franciszka i że podczas jego choroby pocieszali go swoim śpiewem.

Teresa z Avili

Święta reformatorka z zakonu karmelitanek znana jest między innymi z epizodu swojej ekstazy. Opowiadając go, opisuje jak anioł przebił jej serce złotą strzałką o ognistym zakończeniu, pozostawiając ją w tajemniczy sposób zanurzoną w nieskończonej miłości do Boga.

Św. Ludwik Gonzaga

Święty Ludwik Gonzaga był szczególnie przywiązany do nabożeństwa do aniołów. Między innymi praktykował odmawianie Angele Dei rano, wieczorem i w ciągu dnia. Ułożył również krótki traktat zbierający to, co Pismo Święte mówi o duchach niebieskich.

Św. Filip Neri

Ten święty od radości miał szczególną relację ze swoim aniołem stróżem. Kiedyś został uniesiony w górę, aby zapobiec przejechaniu go przez powóz na rzymskiej uliczce. W innym epizodzie anioł ukazał mu się w postaci potrzebującego człowieka proszącego o jałmużnę: święty był gotów dać mu wszystko to co miał, ale anioł odpowiedział, że chciał tylko zobaczyć, do czego jest zdolny, po czym zniknął.

Święty Dominik Savio

Młody święty, przyjaciel księdza Bosko, miał również bliską relację, pełną zaufania, ze swoim aniołem stróżem. Kiedy wskoczył do wody, aby uratować swoją młodszą siostrę, która wpadła do stawu, mimo, że nie umiał pływać, udało mu się to, ponieważ wspierał go jego własny anioł. Kiedy szedł sam przez ulice, mówił, że się nie boi, bo jego anioł stróż był z nim, nawet jeżeli pozostawał niewidoczny dla oczu.

Święta Angela z Foligno

Św. Angela z Foligno miała wizję aniołów i mówi o radości od nich bijącej jako o czymś niezwykłym. Pisze: „Czułam taką radość z obecności Aniołów, a ich rozmowy napełniały mnie tak wielkim szczęściem, że nigdy bym nie uwierzyła, że najświętsi Aniołowie są tak mili i zdolni do dawania duszom takich rozkoszy”.

Sakralne posągi gipsowe należą do włoskiej tradycji rzemieślniczej od czasów starożytnych. Przyjrzyjmy się tej starożytnej i zawsze aktualnej sztuce.

Posągi sakralne i figurki gipsowe do szopki są elementem sztuki starożytnej, która od wieków charakteryzowała Włochy. Dla tych, którzy, tak jak my w Holyart, zajmują się sztuką sakralną, śledzenie i znajomość ewolucji tej konkretnej produkcji artystycznej jest ważne i niezbędne. Świadomi wartości sakralnych figur gipsowych, chcąc oferować w naszym sklepie internetowym wyłącznie produkty reprezentujące wysoką jakość, zwracamy się do dostawców, którzy wykonują swoją pracę w sposób rzemieślniczy, profesjonalnie i z dbałością o szczegóły. Na rynku przesyconym masowo produkowanymi przedmiotami, które nie posiadają osobowości i są wykonane bez zbytniej dbałości, Holyart woli pozostać poza tym trendem.

Lubimy poznawać naszych dostawców osobiście i poznawać ich historie, które często dotyczą całych rodzin i pokoleń, które uwierzyły w swoją pracę tak bardzo, że postanowili ​​zainwestować w nią całe swoje życie. Sekrety i sztuczki rzemieślnicze przekazywane z pokolenia na pokolenie, duma ze znakomitego dziedzictwa, autentyczna pasja, która przemawia podczas opowieści i jest widoczna w spojrzeniach, które rozświetlają się, gdy produkty są eksponowane. To właśnie ten typ rzemieślnictwa lubimy, ten wykonywany przez ludzi z którymi możemy porozmawiać, do których możemy się uśmiechnąć, którzy są dumni ze swojej firmy pokazując nam ją i wyjaśniając krok po kroku jak powstają ich produkty.

Tradycja rzeźb gipsowych

Wracając do świętych figur z gipsu, już w okresie klasycznym rzeźbiarze rzymscy używali gipsu do tworzenia greckich arcydzieł. Z tego wyjątkowo plastycznego materiału wykonano odlewy, dzięki którym można było następnie wykonać kopie.

Ale to w okresie renesansu wielu kolekcjonerów zapragnęło posiadania kopii starożytnych dzieł sztuki, co skłoniło artystów do poznania technik obróbki gipsu, aby następnie móc przekształcić go w prawdziwą sztukę. Starożytna grecka i rzymska sztuka rzeźbiarska staje się w ten sposób niewyczerpaną kopalnią modeli z których biorą przykład niezliczeni mistrzowie rzemiosła, wykonujący odlewy gipsowe na bazie których powstają następnie repliki z brązu. Zainteresowanie starożytnością sprawia, że powstają wykopaliska i prowadzone są różne badania, zwłaszcza w Rzymie, a bajeczne znaleziska dokonywane w Wiecznym Mieście przyczyniają się do coraz większego zainteresowania na rynku kopii rzeźbiarskich, jak i ukierunkowanej na to obróbki gipsu.

W krótkim czasie nastąpiło przejście od produkcji odlewów gipsowych do prawdziwych figur wykonanych z tego materiału, przechowywanych do dziś w specjalnych muzeach odlewów gipsowych. Tutaj znajdują się gipsowe posągi wielkich artystów, takich jak na przykład Antonio Canova.

Produkcja ta nie mogła nie przełożyć się z czasem także na sztukę sakralną. Chrześcijański kult obrazów, mimo, iż potępiający bałwochwalstwo, zawsze zachęcał do używania obrazów i figur religijnych jako wsparcia podczas modlitwy i pobożności. Święte posągi z gipsu i innych materiałów, przechowywane w kościołach od wieków, pomagają wiernym odnaleźć wymiar bardziej intymnej i osobistej rozmowy z Bogiem, Matką Bożą, Świętymi, stając się w jakiś sposób widocznym i namacalnym przedmiotem ich adoracji.

Zwłaszcza w Toskanii gips staje się materiałem, który reprezentuje historyczną tradycję nie tylko świętych figur ale także sztuki tworzenia szopek. To tutaj, szczególnie w okolicach miejscowości Bagni di Lucca, w 1500 roku narodzili się Figurinai, rzemieślnicy niegdyś wyspecjalizowani w produkcji stiuków przeznaczonych do ozdabiania szlacheckich pałaców, którzy w pewnym momencie zaczęli tworzć gipsowe figury sakralne i świeckie. To oni odkryli, że przy pomocy gipsu, taniego materiału, mogli wyprodukować posągi dostępne dla wszystkich. W krótkim czasie, zmotywowani brakiem pieniędzy, zaczęli przemieszczać się i podróżować, aby sprzedawać swoje figury, a w XIX wieku ich podróże sprawiły, że ich sztuka stała się znana na całym świecie.

Produkcja świętych gipsowych posągów i figurek do tworzenia szopki rzemieślniczej jest tak głęboko zakorzeniona na tym terytorium, że do dziś istnieją firmy rzemieślnicze, które przechowują i wykorzystują w dużej części swojej produkcji oryginalne formy sprzed 100 lat, kontynuując toskańską tradycję.

W Holyart zwracamy się właśnie do takich firm, aby zagwarantować naszym klientom rzeźby gipsowe świętych postaci, które są wartościowym i doskonałym produktem rzemieślniczym, będący wynikiem poszukiwań i miłości do tradycji, dbałości i pasji do każdego aspektu produkcji. .

Nawet jeśli z czasem powstały nowe techniki obróbki figurek do szopek i świętych figur gipsowych, nadal polegamy na tych, którzy potrafili połączyć nowe metody z tajnikami tradycyjnej obróbki gipsowej. Tak dla masowej produkcji, ale tylko wtedy, gdy jest ona wykonana przy użyciu wysokiej jakości form i z dbałością o szczegóły.

Przyjrzyjmy się poniżej szczegółowo różnym etapom obróbki świętych posągów gipsowych.

Etapy przetwarzania

Metody obróbki gipsu w sztuce sakralnej przekazywane są z pokolenia na pokolenie. Figurki, te autentyczne, zazdrośnie strzegą swoich tajemnic, powierzając je tylko tym, którzy udowodnią, że zasługują na kontynuowanie tej szczególnej sztuki. Nie posługują się maszynami ani nowoczesnym sprzętem: wszystko jest robione ręcznie, tak jak kiedyś. Co najwyżej można użyć kompresora powietrza do usunięcia kurzu, co jest nieuniknione podczas pracy z tynkiem.

Odlew

Najpierw powstaje mieszanka poprzez zmieszanie proszku gipsowego alabastrowego z wodą. Płynny gips wlewa się do specjalnych form, które kiedyś były wykonane z gumy lub kleju, a dziś z silikonu lub lateksu. Ponieważ gips podczas wysychania wywołuje reakcję chemiczną, która ciągnie i nagrzewa się, starożytne formy klejowe wytrzymały maksymalnie siedem lub osiem odlewów.

Faza odlewania przebiega różnie w zależności od wielkości posągów. Przy obróbce rzeźb o średnich i dużych gabarytach, powyżej 40 cm, które są puste w środku, gips umieszczany jest w formie, którą następnie odwraca się i opróżnia. Tworzy to warstwę na krawędzi formy. Aby nadać posągowi odpowiednią grubość, proces odlewania powtarza się cztery lub pięć razy. Między jedną a drugą fazą usuwany jest nadmiar gipsu. Dzięki temu rodzajowi obróbki, z jednego odlewu możemy zrobić maksymalnie cztery duże figury. Posągi mierzące jeden metr lub więcej są odlewane pojedynczo.

Jeśli chodzi o figurki mniejsze, do 30 cm, takie jak te do szopki, które są pełne, proces jest nieco inny. Formę napełnia się, następnie „ubija” w celu usunięcia nadmiaru kropli gipsu, a następnie po dwudziestu minutach, pół godzinie, wyjmuje się figurę z formy. Z jednego odlewu można wyprodukować do dwudziestu małych figurek.

Duże posągi są wzmocnione żelaznym rdzeniem, który służy do podtrzymywania i zmniejszania kruchości, zwłaszcza mniejszych i wystających części. Posągi, które przekraczają metr wysokości, są wypełnione jutą, aby były bardziej wytrzymałe i odporne na uderzenia.

Suszenie

Latem, jeśli nie ma pośpiechu, gipsowe posągi pozostawia się do wyschnięcia na półkach na powietrzu. Zajmuje to piętnaście, dwadzieścia dni. W przeciwnym razie, zimą lub w nagłych przypadkach, po wyjęciu z formy małe i duże figurki umieszcza się w piecu w celu ich wysuszenia. Konieczne jest usunięcie nadmiaru wody z wnętrza wymodelowanego gipsu. Piec różni się od tego używanego na przykład do terakoty, która jest dosłownie „pieczona”. Ma służyć tylko do suszenia, dlatego musi utrzymywać niską temperaturę, między 50 ° -60 °.

Należy również pamiętać o zmianie pozycji posągu, ponieważ pozostawienie go zawsze w tej samej pozycji grozi jego uszkodzeniem.

Biorąc pod uwagę niektóre różnice i w zależności od tego, czy są pełne, czy puste, figury pozostają w piekarniku przez około dwa dni.

Oczyszczanie

Po wysuszeniu rzeźby wykańcza się ją szpatułkami i papierem ściernym. Proces ten jest bardzo ważny ponieważ będąc wykonane ręcznie bez pomocy maszyn, posągi mają wiele niedoskonałości, są szorstkie. Operatorzy sprawdzają również czy produkt nie posiada małych otworów pozostawionych przez pęcherzyki powietrza. Jeżeli tak by się zdarzyło, uzupełniają niedoskonałości gipsem, a następnie wygładzają figurę.

Montaż

Niektórych drobnych detali lub bardzo wystających części figury nie można wykonać bezpośrednio z formy, ponieważ byłyby zbyt kruche i łatwo pękłyby. W tym przypadku, po dokonaniu odlewu, wysuszeniu i wykończeniu posągu wykonuje się drugi krok w procesie zwanym Montażem. W praktyce elementy są „montowane” na głównej konstrukcji.

Malowanie

Kolory użyte do dekoracji gipsowych posągów to emalie rozpuszczalnikowe, rozcieńczone w acetonie. W przeszłości stosowano barwniki cementytowe, które były świeżo przygotowywane przez rozcieńczenie proszku o pożądanym kolorze. Kolory są mieszane i ręcznie nakładane pędzlem.

Ponieważ tynk jest porowaty, kolory nakładane bezpośrednio na jego powierzchnię nie rozprowadzałyby się. Z tego powodu najpierw nakładana jest warstwa podkładu, która tworzy film sprawiający, że ​​powierzchnia jest jednolita i gładka.

Następnie przechodzimy do kolorów, które nakładamy pojedynczo, zaczynając od jasnych i stopniowo przechodząc do ciemniejszych.

Po pomalowaniu, figurę najpierw poleruje się satynowym podkładem, następnie natryskuje patynę aerografem, który następnie usuwa się szmatką, aby uzyskać efekt postarzania.

Wybór gipsu

Dlaczego do wykonania świętej figury wybrać gips a nie z inny materiał?

Jeśli porównamy gips alabastrowy i żywicę, oba używane do produkcji świętych posągów, zobaczymy, że istnieją pewne zasadnicze różnice między tymi dwoma materiałami. Gips alabastrowy jest produkowany w Roccastrada, w prowincji Grosseto, podczas gdy proszek marmurowy lub węglan wapnia jest produkowany w Aversa, niedaleko Massa Carrara. Główna różnica między świętą figurą z żywicy a figurą gipsową polega na tym, że ta z żywicy może stać na zewnątrz, podczas gdy gips pod wpływem deszczu lub śniegu koroduje i kruszy się. Więc jeśli szukasz figury do wystawienia na zewnątrz, musisz wziąć pod uwagę tę różnicę. Żywica jest również katalizowana, to znaczy przetwarzana w procesie chemicznym z dodatkiem katalizatora, który powoduje, że staje się twardsza, natomiast gips składa się wyłącznie z wody i proszku, całkowicie naturalny. Gips alabastrowy w żaden sposób nie jest szkodliwy dla zdrowia. Nie powoduje alergii ani szczególnych reakcji, a proces produkcyjny, któremu jest poddawany, jest całkowicie rzemieślniczy i ekologiczny, od najwcześniejszych etapów produkcji aż do utylizacji.

Innymi materiałami używanymi jako alternatywa dla gipsu do produkcji świętych figur i figurek do szopki, oprócz żywicy, są papier-mache, prasowany, a współcześnie również plastik.

Święte Serce Jezusa figura 80 cm gips perłowy. Figura została zrealizowana z gipsu i wykończona efektem masy perłowej. Przedstawia Święte Serce Jezusa i jest wysoka 80 cm. Jezus ukazany został w białych i czerwonych szatach ze złotymi brzegami. Ta figura została wyprodukowana i pomalowana ręcznie we Włoszech przez rzemieślników.
kup na Holyart

Figura Święta Róża Mistyczna gips perłowy 70 cm. Figura przedstawia Świętą Różę Mistyczną. Została zrealizowana z gipsu i wykończona efektem masy perłowej. Jest wysoka 70 cm. Ta Święta została ukazana w białych szatach i ze złożonymi dłońmi na znak modlitwy. Ta figura została wyprodukowana i pomalowana ręcznie we Włoszech przez rzemieślników.
kup na Holyart

Madonna z Lourdes gips perłowy 80 cm. Figura przedstawia Madonnę z Lourdes i jest wysoka 80 cm. Została zrealizowana z gipsu i wykończona efektem masy perłowej. Matka Boża została ukazana w tradycyjnych białych szatach z niebieską szarfą i ze złożonymi dłońmi na znak modlitwy. Ta figura została wyprodukowana i pomalowana w całości ręcznie we Włoszech.
kup na Holyart

Figura Jezus Miłosierny gips perłowy 90 cm. Figura przedstawia Jezusa Miłosiernego i jest wysoka 90 cm. Jezus został ukazany w długich jasnych szatach i z promieniami w kolorze czerwonym i błękitnym. Jedna ręka jest wmontowana oddzielnie. Ta figura została zrealizowana z gipsu i wykończona efektem masy perłowej. Została wyprodukowana i pomalowana ręcznie we Włoszech.
kup na Holyart

Święty Michał 100 cm figura z gipsu. Figura przedstawia Świętego Michała w chwili miażdżenia diabła. Święty został ukazany w szatach w kolorze czerwonym i błękitnym Trzyma w ręku miecz. Miecz i jedno skrzydło diabła są montowane pojedynczo. Ta figura została zrealizowana w całości ręcznie przez włoskich rzemieślników.
kup na Holyart

Święta Monika z Hippony (Tagasty) była kobietą o niezwykłej sile ducha i niezachwianej wierze. Dowiedzmy się, z jakiego powodu stała się symbolem wszystkich matek.

Święta Monika jest patronką zamężnych kobiet, matek i wdów. W epoce, w której przyszło jej żyć, jej osoba była spychana do roli podrzędnej, zmuszona do życia w cieniu męża, skazana na zapomnienie, a jej rzeczywiste telenty i możliwości nie były doceniane. Pomimo tych trudności, ta wyjątkowa kobieta potrafiła spełnić zadanie, przed jakim postawiło ją życie i ówczesne społeczeństwo, stając się punktem odniesienia i symbolem dla kobiet i matek w każdym wieku.

Wyobraźmy sobie nieco problematycznego syna, który zamiast myśleć o swojej przyszłości, znaleźć sobie poważną pracę, pielęgnować konstruktywne relacje z innymi, marnuje swoje życie na daremną rozrywkę, oddając się występkom, korupcji, przebywając w nieodpowiednim środowsku.

Wyobraź sobie matkę, chrześcijankę, która wcześnie owdowiała, z trojgiem dzieci pod opieką i całym ciężarem odpowiedzialności na swoich barkach.

Wydawać by się mogło, iż jest to historia podobna do wielu innych, słyszanych każdego dnia, a może nawet doświadczone przez nas samych lub przez osoby z naszego otoczenia.

Jeżeli mieliśmy bezpośredni kontakt z takim doświadczeniem, z pewnością będziemy mogli uświadomić sobie, ile odwagi i ile siły wymaga od matki poświęcenie własnego życia, poświęcenie każdej chwili swojego istnienia tylko i wyłącznie na opiekę i dla dobra dziecka. I nie chodzi tutaj tylko o komfort i wygody fizyczne, ale przede wszystkim o spokój ducha, która szczególnie w przypadku osób młodszych jest nieustannie trapiony myślami i wątpliwościami, które nie zawsze są dla zrozumiałe.

Już wcześniej skupialiśmy się nad faktem, iż matka jest często filarem rodziny, jej bijącym sercem, źródłem życia dla tych, którzy znajdują się wokół niej. Jednak zbyt często przyjmujemy to za pewnik. W kulturze starożytnej, w prawie wszystkich społeczeństwach, bycie żoną i matką stanowiło dla kobiety najwyższą aspirację i pełne spełnienie. Również w wielu przypadkach uległość wobec męża była nieunikniona. Ale nawet w Piśmie Świętym nie brakuje przykładów kobiet i matek, które były w stanie przeciwstawić się swoim mężom i całemu społeczeństwu, dla dobra swoich dzieci. Maryja, najwspanialsza matka, zawiera w sobie wszystkie cechy, które powinny charakteryzować matkę: czułość, poświęcenie, anulowanie swoich potrzeb w imię miłości, znoszenie wszelkiego bólu aby tylko pozostać blisko swoich dzieci. Ale nie była ona jedyną, tak wyjątkową matką.

Święta Monika była kobietą pochodzenia berberyjskiego, należącą do zamożnej rodziny i oddaną wierze chrześcijańskiej. Po zawarciu ślubu zgodnie z życzeniem rodziny, doczekała się trójki dzieci, które wychowywała według zasad swojej wiary. Jej wiara była tak żarliwa i niezachwiana, że nawet jej mąż, poganin, został zarażony tym entuzjazmem i nawrócił się na chrześcijaństwo.

W poprzednim artykule rozmawialiśmy o dziesięciu chrześcijankach, które zmieniły kościół i świat. Do grona filozofów i myślicielek, mistyczek i wojowniczek, chcielibyśmy zaliczyć także matkę, taką jak Święta Monika, która całe swoje ziemskie życie poświęciłą na opiekę nad swoimi dziećmi, a w szczególności nad Świętym Augustynem z Hippony.

Monika jako matka świętego Augustyna

Tak, Święta Monika była nikim innym jak matką świętego Augustyna z Hippony, jednego z największych ludzi wiary wszechczasów. Filozof i teolog, biskup i doktor Kościoła, święty Augustyn napisał jedne z najpiękniejszych i najbardziej poruszających pism w literaturze kościelnej i nie tylko. Niektóre z tych dzieł zostały zainspirowane jego matką, Świętą Moniką. Jest to niesamowite ponieważ wcześniej napisaliśmy on nim, iż był lekkomyślnym synem, nad którym matka ciężko pracowała, aby pokierować go na właściwą drogę! Faktycznie, ten wyjątkowy mąż Boży zaczął żyć wiarą po długiej walce wewnętrznej i po młodości oddanej ekscesom, rozwiązłości, występkom, a nawet zbrodniom.

Z jego własnych słów dowiadujemy się, że: „Od najwcześniejszego dzieciństwa ssałem z mlekiem mojej matki imię mojego Zbawiciela, Twojego Syna; zatrzymałem je w zakamarkach serca; i wszyscy Ci, którzy mi się przedstawiali imieniem innym niż tym Boskim Imieniem, chociaż byłoby ono eleganckie, ładnie napisane czy nawet pełne prawdy, nie zdołali mnie przekonać.”  (Wyznania).

Święta Monika nigdy nie powstrzymała swojego syna Augustyna od życia własnym życiem. Chociaż była przeciwna niektórym z wyborów świętego, była w stanie pozostawić mu swpbodę wyboru i wolność do popełniania błędów. Przecież sam Bóg chciał obdarzyć wolną wolą człowieka, który jest jego najbardziej złożoną istotą, aby miał on możliwość niezależnej oceny własnych działań, bez ingerencji zewnętrznej siły czy nadrzędnego bytu trzymającego za sznurki jego przeznaczenia. W tej sytuacji czy Święta Monika mogła postępować inaczej ze swoim najstarszym synem?

Kup:

Święty Augustyn z sercem drewno kolorowe Val Gardena

Figura z drewna klonowego wykonana i następnie…

Ale towarzyszyła mu w jego wędrówkach po basenie Morza Śródziemnego, nie zniechęcając się jego ucieczkami i jego kłamstwami. Augustyn robił wszystko, aby pozbyć się tej kochającej i mądrej obecności, do tego stopnia aby porzucić ją w porcie Kartaginy i wyruszyć do Włoch.

Święta Monika się nie poddała. Dotarła do zbuntowanego syna aż do Mediolanu, i w końcu, dzięki jej radom i dzięki jej miłości, Augustyn nawrócił się i został katechumenem biskupa Ambrożego.

Aby zrozumieć, jak bardzo św. Augustyn zdawał sobie sprawę z wpływu matki na to nawrócenie, wystarczy zaznaczyć, że po nawróceniu, Augustyn często pragnął jej obecności u swego boku, podczas gdy dyskutował o retoryce i filozofii z innymi uczonymi. Święta Monika oprócz samej obecności podczas tych mądrych rozmów, wyrażała również swoje myśli i opinie, które zapisał w swoich pismach Augustyn.

Te duchowe dialogi między matką a synem były charakterystyczne dla ostatniej części życia Świętej Moniki. Z tego okresu intensywnej wymiany duchowej pozostały nam słowa świętego Augustyna w dziewiątym rodziale Wyznań: „Synu, jeśli chodzi o mnie, teraz już nic w tym życiu nie sprawia mi przyjemności. Nie wiem, dlaczego wciąż tutaj jestem, bo nie wiążę już z tym światem żadnych nadziei. Miałam tylko jeden powód, by jeszcze trochę pożyć: zobaczyć przed śmiercią jak zostajesz katolikiem. Bóg hojnie mnie obdarował w tym względzie, bo wiem, że wyrzekłeś się nawet ziemskiego szczęścia, by być Jego sługą. Więc zastanawiam się, co ja tu robię?”

Były to prorocze słowa Świętej Moniki: podczas przygotowań do powrotu do Afryki, kobieta zachorowała na malarię i zmarła w wieku zaledwie pięćdziesięciu sześciu lat, 27 sierpnia 387 roku.

Pośród wielu słów napisanych o swojej matce, której pozostał dłużnikiem przez całe życie, święty Augustyn powiedział: „Zawdzięczam jej wszystko to kim jestem”, „Ona stworzyła mnie zarówno ze swojego ciała, abym mógł przyjść na świat, jak i ze swojego serca, abym mógł się narodzić do życia wiecznego.”

Modlitwa Świętej Moniki

Istnieje modlitwa poświęcona świętej Monice. Możemy ją uznać za modlitwę wszystkich matek, które ponad wszystko stawiają dobro swoich dzieci i żyją dla nich.

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Z ciężkim sercem zwracam się do Ciebie, umiłowana Święta Moniko

i proszę o pomoc i wstawiennictwo.

Błagam, byś ze swojego miejsca w niebie wstawiała się przed tronem Najwyższego

za moje dziecko, [imię], które odeszło od wiary i wszystkiego, czego staraliśmy się je nauczyć.

Wiem, umiłowana Moniko, że nasze dzieci nie należą do nas, ale do Boga,

i że Bóg często pozwala na to błądzenie jako etap ich własnej drogi ku Niemu.

Twój syn Augustyn też błądził; a w końcu odnalazł wiarę, i stał się jej prawdziwym nauczycielem.

Pomóż mi zatem mieć cierpliwość i wierzyć, że wszystko

– nawet to rozczarowujące odejście od wiary –

służy ostatecznie dobrym Bożym celom.

W trosce o duszę mojego dziecka

modlę się o zrozumienie tego i o ufność.

Święta Moniko, proszę, naucz mnie wytrwać w wiernej modlitwie,

jak wytrwałaś Ty dla dobra swojego syna.

Natchnij mnie, bym swoim zachowaniem nie sprawił,

że moje dziecko będzie oddalać się jeszcze bardziej od Chrystusa,

ale przyciągnij [imię dziecka] łagodnie ku Jego przedziwnej światłości.

Proszę, naucz mnie tego, co wiesz o bolesnej tajemnicy rozdzielenia,

i tego, jak doprowadzić do zgody i zwrócenia się naszych dzieci ku niebu.

O święta Moniko, która ukochałaś Chrystusa i Jego Kościół,

módl się za mnie i za moje dziecko [imię],

byśmy mogli posiąść niebo,

łącząc się tam z Tobą,

by z wdzięcznością na wieki chwalić Boga.

Amen.