15 sierpnia jest świętem podczas którego wspomina się Wniebowzięcie Maryi do nieba. Przyjrzyjmy się najbardziej popularnym uroczystościom, z którymi związana jest ta rocznica. Jakiś czas temu w jednym z artykułów mówiliśmy dość obszernie o Wniebowzięciu Maryi do nieba, oraz o tym, że jest to nie…
Indeks1 Święta Klara i jej spotkanie ze Świętym Franciszkiem2 Więź, która połączyła Świętego Franciszka i Świętą Klarę3 Zakon Klarysek4 Bazylika Świętej Klary Święta Klara podążyła za przykładem Świętego Franciszka, porzucając wszystkie dobra materialne i ofiarując swoje młode życie Jezusowi. 11 sierpnia obchodzimy święto tej wyjątkowej…
Indeks
Dlaczego w pierwszej księdze Ewangelii Mateusza i w trzeciej Ewangelii Łukasza, jako wprowadzenie do historii Jezusa, opisuje się potomków Abrahama, poczynając właśnie od niego a kończąc na Jezusie, a nawet zostaje przedstawiona jeszcze szersza genealogia, która rozpoczyna się od Adama?
Powód jest prosty. W czasie, gdy powstawały Ewangelie, bardzą istotną kwestią było umieszczenie omawianych faktów w konkrentym kontekście i w udokumentowanych ramach historycznych, które miały solidne podstawy i były niepodważalne.
Rozpoczęcie opowieści historii jej bohatera od przedstawienia jego genealogii było szczególnie typowe dla świata wschodniego. W przypadku Ewangelii potrzeba umieszczenia postaci Jezusa Chrystusa w konkretnym kontekście historycznym, która niewątpliwie łączyłby go z historią narodu żydowskiego, wydaje się jeszcze bardziej oczywista. Dzięki tym dwóm genealogiom Jezus staje się integralną częścią historii judaizmu i jego trzech wielkich Ojców: Abrahama, Mojżesza i Dawida. Dla chrześcijan wywodzących się z judaizmu bardzo ważne było wpisanie postaci Jezusa w historię ich ludu i ich Ojców. Był to również sposób na poparcie roszczenia wspólnoty chrześcijańskiej, która domagała się uznania Jezusa za Mesjasza.
To nie przypadek, że w obu genealogiach Józef nie jest przedstawiany jako biologiczny ojciec Jezusa, ale jako przybrany ojciec. Dwóch ewangelistów musiało stworzyć pokrewieństwo między Mesjaszem a królem Dawidem i połączenie z proroctwem proroka Izajasza:
„I wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański, duch mądrości i rozumu, duch rady i męstwa, duch wiedzy i bojaźni Pańskiej. (…) Wtedy wilk zamieszka wraz z barankiem, pantera z koźlęciem razem leżeć będą, cielę i lew paść się będą społem i mały chłopiec będzie je poganiał.” (Iz 11,1-10)
Jesse był ojcem króla Dawida.
Ale jest tego więcej. Zarówno Mateusz jak i Łukasz wskazują postać Jezusa jako wypełnienie historii Przymierza między Bogiem a człowiekiem i obietnicy zbawienia. Dla Mateusza ta historia rozpoczyna się od Abrahama, dla Łukasza natomiast zbiega się z samym początkiem ludzkości, ucieleśnionym przez Adama.
Należy podkreślić, że Mateusz zwracał się przede wszystkim do judeochrześcijan, dlatego umieszczenie Abrahama, uważanego za Ojca Narodu Wybranego, na początku genealogii, jest sposobem na podkreślenie ciągłości między judaizmem a chrześcijaństwem.
Łukasz natomiast zwrócił się także do chrześcijan pochodzenia pogańskiego, którzy nie znali tradycji świata żydowskiego. Z tego powodu umieszcza pochodzenie Jezusa jeszcze wcześniej, od Adama, umieszczając tym samym postać Jezusa w szerszym kontekście, który odnosi się do różnych dynastii żydowskich i dziesięciu przedpotopowych patriarchów ( Adam, Set, Enos, Cainan, Maalaleèl, Iared, Enoch, Matuzalem, Lamech, Noe) i do dziesięciu patriarchów czasu po potopie (Sem, Arpacsad, Selach, Eber, Peleg, Reu, Serug, Nacor, Terach, Abraham).
Cały ten wysiłek Mateusza o wyszczególnienie potomków Abrahama aż do Jezusa, i wysiłek Łukasza, który pogłebia kwestię wracając aż do czasów powstania ludzkości, ponownie przywołuje różnice między judaizmem a chrześcijaństwem, które już przeanalizowaliśmy w poprzednim artykule. Dla chrześcijanina jest rzeczą oczywistą uważanie Jezusa za Syna Bożego, ponieważ cała edukacja religijna jaką otrzymuje od najmłodszych lat, skupia się właśnie na tej niepodważalnej tożsamości. Dla dzisiejszych Żydów, a jeszcze bardziej dla tych z czasów ewangelitów, Jezus był tylko prorokiem. Z tego też powodu fundamentalne znaczenie dla nawrócenia Żydów na chrześcijaństwo, miało uszlachetnienie również Jego ziemskiej postaci, tak aby był rozpoznawalny jako długo oczekiwany Mesjasz.
Jaka jest różnica pomiędzy Judaizmem a Chrześcijaństwem?
Jaka jest różnica pomiędzy Judaizmem a Chrześcijaństwem? Czy Bóg Żydów i Chrześcijan jest tym samym Bogiem?
Jeśli religia chrześcijańska zaczyna się od Jezusa, religia żydowska zaczyna się od Abrahama, pierwszego człowieka, do którego skierował się Bóg. Przymierze między Bogiem a ludźmi, według Żydów, zostało następnie pogłębione dzięki Mojżeszowi, który otrzymał od Boga Dziesięć Przykazań, stanowiących wskazówki życia i wiary.
Nawet dzisiaj szacunek i dążenie do relacji z Bogiem poprzez naukę i modlitwę, łącząc się z tym, czego dokonywali Ojcowie, jest jednym z podstawowych obowiązków każdego Żyda.
Nie zapominajmy o symbolicznej wartości obu genealogii. Zauważamy pojawianie się liczby siedem, ważnej liczby w tradycji żydowskiej, która wskazywała na związek z Bogiem i symbolizowała uświęcenie i oczyszczenie. Aby podać przykład: najważniejsze żydowskie święta trwały siedem dni, a Menora, świecznik, który jest symbolem religii żydowskiej, ma siedem ramion.
Liczba trzy również miała wartość symboliczną: trzykrotne powtórzenie gestu lub słowa nadawało mu pełnię większą moc. W Piśmie Świętym często pojawia się liczba trzy: na przykład trzy pokusy Jezusa, Piotr, który trzykrotnie zapiera się Mistrza, i wiele innych.
W genealogii Mateusza, która zaczyna się od Abrahama i kończy na Jezusie, możemy wyróżnić trzy grupy czternastu imion (wielokrotność siedmiu), czyli sześć grup siódemek. Jezus to pierwsze imię siódmej grupy.
W genealogii Łukasza, zaczynającej się od Adama aż do Jezusa, wspominane są imiona siedemdziesięciu siedmiu przodków, które możemy podzielić na jedenaście grup siódemek. Jezus to pierwsze imię dwunastej grupy.
Przypisania liczbowe są liczne i dają nam do zrozumienia, że te genealogie nie powinny być odczytywane jako fakty ściśle urzędowe ale jako odniesienia teologiczne, mające na celu wyrażenie duchowego przesłania w jak najbardziej przekonujący sposób.
Powiedzieliśmy, że dla Łukasza historia Zbawienia zaczyna się od przodków ludzkości, Adama i Ewy, a kończy na Jezusie. Pogłębienie wiedzy na temat powiązania między Jezusem a Adamem wymagałoby głębszej analizy, bo jest ona naprawdę ważna w historii religii chrześcijańskiej.
Historia Adama i Ewy
Chyba wszyscy znamy historię Adama i Ewy, pierwszego mężczyzny i pierwszej kobiety.
Adam był pierwszym człowiekiem stworzonym przez Boga na Jego obraz i podobieństwo, a jednak zwodniczym do tego stopnia, że zdradził zaufanie Swego Stwórcy i popełnił grzech pierworodny.
Jezus, nowy człowiek, Bóg, który stał się ciałem, jest nowym Adamem, który powrócił na świat, aby zbawić ludzkość od jej grzechów. Tam, gdzie Adam był niedoskonały, Jezus jest doskonałością, a poprzez jego ofiarę ludzkość na nowo uzyskuje utraconą niewinność Edenu, a wraz z nim dar nieśmiertelności, który niegdyś gwarantowały owoce Drzewa Życia, które wyrosło w sercu ziemskiego. Raj. W Jezusie ponownie zakwita Drzewo Życia pod postacią Krzyża, symbolu nieskończonej miłości i życia wiecznego dla tych, którzy chcą spożywać jego owoce.
Zaskakującym elementem w rodowodzie Abrahama, przedstawionym przez Mateusza, jest obecność czterech kobiet, do których dołącza Maria, matka Jezusa. Zaskakująca i niezwykła, ponieważ w genealogiach świata żydowskiego nie było pojęcia rodziców a jedynie ojcowie, którzy spłodzili synów. Co więcej, kobiety wymienione w genealogii Jezusa, wyłączając jego matkę Marię, nie są znanymi postaciami związanymi z historią narodu żydowskiego, ale pogańskimi kobietami o niepewnej reputacji, jak Tamar, bohaterka kazirodztwa, czy Racab, z zawodu prostytutka. Również Rut, która była wdową, poczęła nieślubnego pradziadka króla Dawida, Obeda, podczas gdy Batszeba została uwiedziona przez Dawida, pomimo, iż była mężatką, i urodziła Salomona.
Od Ewy do Maryi: postać Matki w Biblii
Matka, filar każdej rodziny, bijące serce domu i źródło życia dla bliskich, którzy się wokół niej znajdują.
Wśród różnych teorii dotyczących motywów włączenia tych czterech postaci kobiecych, wymienionych przez Mateusza, do rodu Abrahama, przyjęcto możliwość, iż będąc grzesznicami, wszystkie wyrażają przesłanie możliwości zbawienia i pokuty za grzechy, ucieleśnione przez Jezusa.
Co więcej, wszystkie były cudzoziemkami i żyły w nieformalnych związkach z mężczyznami. Zalicza się do nich także Maryja, żona Józefa, który jednak nie był ojcem jej Syna.
Mateusz być może chciał ukazać wielkość Boga, który pomimo trudnych sytuacji uczynił te kobiety matkami, a być może chodziło o poszerzenie pochodzenia postaci Jezusa, przedstawiając jako argument, że miał nie tylko krew żydowską, ale i obcą, z racji jego pokrewieństwa z tymi kobietami.
Trzeba powiedzieć, że wymienione cztery grzesznice nie są jedynymi kontrowersyjnymi postaciami obecnymi w genealogii Jezusa. Dawid, Salomon, Achab i Manasses odznaczyli się niegodnymi, a nawet krwawymi czynami.
Ale to także jest częścią przesłania, które chciał wyrazić ewangelista Mateusz, a mianowicie, że Jezus, potomek Ojców narodu żydowskiego, ale także wcielenie Boga, decyduje się zstąpić między ludzi, mimo, iż jest świadomy ich niedoskonałości. Jest nowym Adamem, nowym człowiekiem stworzonym na obraz i podobieństwo Boże, aby odkupić całą ludzkość.
30 lipca jest Międzynarodowym Dniem Przyjaźni, świętem ustanowionym aby uczcić jeden z najwspanialszych aspektów współżycia pomiędzy ludźmi. Z okazji Międzynarodowego Dnia Przyjaźni chcieliśmy przeanalizować dokładną definicję słowa „przyjaźń”, która towarzyszy historii ludzkości od jej początków. Słownik podaje nieco oschły i surowy opis, który nie do…
Indeks1 Jak czyścić starożytne ikony2 Z kim się skontaktować w sprawie konserwacji starożytnych ikon3 Jak przechowywać starożytne ikony Święte ikony to artystyczne dzieła natchnione starożytną świętością, która jest ponadwiekowa. Dowiedzmy się jak czyścić starożytne ikony i jak je konserwować aby zachowały swoją pierwotną formę jak…
Św. Benedykt z Nursji słynie nie tylko z medalika św. Benedykta o którym będzie mowa w tym artykule. Jest on patronem Europy i był przede wszystkim pustelnikiem. Postanowił przeżyć pierwszą część swojego życia w Subiaco w niedostępnej dla ogółu jaskini. Następnie przeniósł się do Vicovaro, gdzie został przewodnikiem duchowym dla niektórych mnichów, a wreszcie do Cassino, gdzie pozostał przez trzydzieści lat głosząc Słowo Boże i gdzie gromadził licznych prozelitów. Święty Benedykt w Cassino założył również klasztor, który następnie stał się sławny i znany w historii chrześcijaństwa, oraz ustanowił jego słynną regułę, którą możemy podsumować mottem „Ora et labora”.
Reguła ta oparta na modlitwie i pracy stała się najbardziej rozpowszechniona wśród mnichów na całym świecie.
Była to dość rewolucyjna reguła jak na tamte czasy. Przed św. Benedyktem bycie mnichem oznaczało prowadzenie życia w niemal całkowitej izolacji, praktykowanie umartwienia ciała, poddawanie się postom i deprywacji. Zachowanie godne podziwu ale według świętego z Umbrii nie przyniosło ono wielkich korzyści Bogu, a tym bardziej Kościołowi.
Z tego powodu św. Benedykt zaproponował nowy sposób modlitwy, łączący modlitwę samotną z modlitwą wspólnotową, dzieloną z braćmi i połączoną ze śpiewem. Zachęcał także mnichów do przeplatania modlitwy z pracą, czyniąc z tego kolejny sposób na oddanie czci Bogu i świętowanie Jego wielkości. Reguła obejmowała najbardziej szlachetne prace jak przepisywanie ksiąg i kopiowanie wartościowych tekstów znajdujących się w dużych bibliotekach aby chronić i zachować starożytne rękopisy. Jakkolwiek każda praca wykonywana we wspólnocie została podniesiona do rangi cennego wkładu w praktyczne życie duchowe wspólnoty.
Ten nowy model życia monastycznego sprawił, że św. Benedykt został ogłoszony Patronem Europy. W rzeczywistości to w dużej mierze dzięki mnichom średniowieczna Europa przetrwała, zachowując wzorce i prawa życia i cywilizacji, pomimo najazdów barbarzyńców i upadku Cesarstwa Rzymskiego
Kolejnym istotnym elementem kultu tego świętego jest Krzyż-medalik św. Benedykta. Kilkakrotnie w swoim życiu św. Benedykt musiał walczyć z diabłem, jego pokusami i złymi wpływami. Jego historia walki ze złem czyni go pierwszym egzorcystą w historii a spuścizna ta żyje i jest przekazywana również dzięki medalikowi, który nosi jego imię. Nawet dzisiaj medalik św. Benedykta jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych i lubianych przez wiernych świętych symboli i uważany jest za cenne i nieodzowne narzędzie ochrony przed złem dzięki pomocy Jezusa.
To właśnie krzyż-medalik zainspirował nas do tematu dzisiejszego artykułu: artykułów o świętej tematyce firmy Germoglio.
Krzyż-medalik św. Benedykta przedstawia z jednej strony krzyż na którym wygrawerowana jest dewiza zakonu benedyktynów: „Pax” (Pokój). Wokół krzyża znajduje się krąg ułożony z liter, które są pierwszymi literami słów jednej z najpotężniejszych i najskuteczniejszych modlitw o ochronę od zła i egzorcyzm.
Z drugiej strony jest przedstawiony św. Benedykt w szatach monastycznych, trzymający w prawej ręce Krzyż a w lewej otwartą księgę: Regułę Benedyktyńską. Wokół niego wyryte są inne słowa ochrony, związane z epizodami z jego życia kiedy to zmierzył się z Diabłem i pokonał go.
Medalik św. Benedykta został zatwierdzony w 1742 r. przez papieża Benedykta XIV, aby sprostać rosnącemu kultowi świętego i tego potężnego symbolu. Papież przyznał krucyfiksowi i medalikowi w nim osodzonemu („Krucyfiks Dobrej Śmierci”), odpust zupełny.
Do dziś Medalik św. Benedykta jest jednym z najpotężniejszych obiektów sakralnych w Kościele, zwłaszcza w momencie śmierci.
Kiedyś medal św. Benedykta mógł być poświęcony tylko przez biskupa lub przez oddelegowanego przez niego kapłana, albo przez opata benedyktyńskiego lub oddelegowanego przez niego mnicha benedyktyńskiego.
W starożytnym rzymskiej księdze do błogosławieństw było zaznaczone, że tego błogosławieństwa może udzielić tylko biskup. Ten sam rodzaj błogosławieństwa jest zarezerwowany dla Cudownego Medalika z Rue du Bac.
Krzyż-medalik św. Benedykta wykonany przez firmę Germoglio w Conegliano (prowincja Treviso) zrodził się z pasji i chęci stworzenia przedmiotu wyjątkowego, będącego jednocześnie symbolem wiary i przykładem doskonałości włoskiego rzemiosła.
Germoglio była pierwszą włoską firmą, która wyprodukowała i wprowadziła na rynek słynny Krzyż-medalik Św. Benedykta. Germoglio jako pierwszy umieścił medalik św. Benedykta w krucyfiksie.
W 1990 roku Ojciec Pellegrino Ernetti, benedyktyński mnich z klasztoru San Giorgio w Wenecji, a także oficjalny egzorcysta Wenecji i okolic, poprosił Giovanniego, przyszłego założyciela firmy, o stworzenie krucyfiksu, który zawierałby również medalik św. Benedykta. Był to czas kiedy Giovanni od niedawna zmienił swoje życie. Pielgrzymka do Medziugorje sprawiła, że się nawrócił i wszedł na drogę życia chrześcijańskiego. Musiał uznać tę prośbę jako znak na swojej drodze wiary.
Po kilku próbach Giovanni postanowił stworzyć własną firmę aby spełnić prośbę księdza Pellegrino. W 1994 roku zarejestrował swój numer NIP a w 1998 rozpoczął produkcję krzyża św. Benedykta.
Pierwsze krzyże zostały wykonane w całości z mosiądzu. Z czasem opracowano inne rozmiary i modele a także użyto różnych materiałów.
Krzyże-medaliki Germoglio różnią się od innych szeregiem detali, które wyraźnie i jednoznacznie podkreślają ich rzemieślnicze pochodzenie.
Ważnym szczegółem jest to, że medalik nie jest po prostu przyklejony ale osadzony na skrzyżowaniu ramion krzyża, za głową Zbawiciela, w miejscu tabliczki INRI.
Ponadto medalik ze swoimi różnymi oryginalnymi symbolami znajduje się po obu stronach, a nie tylko po stronie widocznej. Pozwala to, w razie potrzeby, wydobyć medalik z krucyfiksu i użyć go jako prawdziwego medalika.
Wybór umieszczenia medalika w sposób oddzielony od krzyża wynika z faktu, że pierwotne poświęcenie medalika św. Benedykta mówi o „numismacie”, czyli medaliku, a nie o innych przedmiotach. Aby więc błogosławieństwo było „ważne” medalik musi być wybity, a nie nadrukowany na krzyżu czy czymkolwiek innym.
Inną cechą, która nadaje temu produktowi większego prestiżu jest to, że ciało Chrystusa nie jest przyklejone ani przyspawane do krzyża ale dosłownie ukrzyżowane. Oznacza to, że dłonie i stopy Ciała Chrystusa są przymocowane do krzyża gwoździkami.
Germoglio jest również dostawcą opactwa Sacro Speco, bardzo znanego sanktuarium, zbudowanego nad jaskinią w której jako pustelnik mieszkał św. Benedykt. Stąd nazwa nadana temu miejscowi kultu, gdyż jaskinia nazywała się „Sacro Speco”.
Germoglio produkuje również zegarki z medalem św. Benedykta, choć są one bardzo trudne do wykonania. Ale właśnie to czyni je tak cennymi i wyjątkowymi. Są one prawdziwym źródłem dumy dla tych rzemieślników, tak bardzo ceniących swoją pracę.
Przyjżyjmy się bliżej produktom tej doskonałej firmy rzemieślniczej.
Krzyże-medaliki św. Benedykta z firmy Germoglio wykonane są z drewna i metalu. W szczególności stosuje się drewno lite, takie jak czereśnia, oliwka, buk, w połączeniu z innymi gatunkami drewna.
Drewno jest obrabiane, kształtowane na kształt krzyża przez zakłady zewnętrzne, natomiast obróbka końcowa jak dekorowanie, malowanie, szlifowanie, jest już dokonywana bezpośrednio przez firmę Germoglio.
Malowanie składa się z trzech etapów: pierwsze malowanie, szlifowanie, drugie malowanie.
Jak już pisaliśmy, krucyfiks posiada otwory a ciało Chrystusa i medalik są przybite.
Jeśli chodzi o użyte metale, pierwsze wyprodukowane krzyże były z mosiądzu. Obecnie nadal używa się mosiądzu wraz ze znalem, stopem cynku w połączeniu z niewielkimi procentami aluminium, magnezu i miedzi. Mosiądz i znal są odlewane ciśnieniowo przez duże maszyny i trafiają do firmy w stanie surowym. Częściowo są obrabiane w firmie, częściowo przez zakłady zewnętrzne, polerowane i galwanizowane. Podobnie jak w przypadku drewna, wszystkie etapy obróbki końcowej odbywają się w zakładach firmy Germoglio.
Również aluminium w początkowej formie prętów o długości 6 metrów, jest przetwarzane zewnętrznie i trafia do firmy już pocięte, obrobione i polerowane, poddane procesowi galwanizacji, a następnie jego ostateczna obróbka jest ukończona w firmie.
Jeśli chodzi o cenniejsze modele, ze złota czy srebra, krzyże wykonuje firma zewnętrzna według projektu i wskazań Germoglio.
Niektóre bardziej nowoczesne modele są również wykonane ze stali, z detalami ze srebra lub mosiądzu.
Aby pracować z drewnem i metalami, niezbędne są wyrafinowane maszyny i specjalne procesy produkcyjne, które muszą być wykonywane przez doświadczonych pracowników i wykwalifikowanych rzemieślników, zdolnych do przełożenia pomysłów na realne produkty.
Obecnie produkcja Germoglio podzielona jest na trzy linie:
Indeks1 Historia Świętej Marii Goretti2 Dom świętej Marii Goretti jako cel pielgrzymek3 Sanktuarium Marii Goretti w Nettuno 6 lipca wspominamy Marię Goretti, świętą, która zmarła, by zachować swoją niewinność. Poniżej przedstawimy jak narodził się jej kult. Czczenie św. Marii Goretti rozpoczęło się zaraz po jej…
Indeks1 Krizevac: góra z krzyżem2 Podbrdo3 Kościół Świętego Jakuba w Medjugorie4 Szlaki Medjugorie Matka Boża z Medjugorie, tę anonimową wioskę w Bośni i Hercegowinie uczyniła wyjątkową i rozpoznawalną. Odkryjmy wspólnie miejsca kultu, które od 1981 roku przyciągają tysiące wiernych z całego świata. W innych artykułach…
Indeks
Matka Boża Nieustającej Pomocy to tytuł przypisywany Maryi, Matce Jezusa. W czasach, gdy wszyscy bardzo potrzebujemy pomocy i nadziei, możemy z nadzieją wspominać tą wiekową, ale niezwykle aktualną formę nabożeństwa. Matka Boża po raz kolejny jest przedstawiana jako kochająca i miłosierna Matka, która zanosi do nieba modlitwy i błagania wszystkich swoich dzieci i stara się zapewnić aby Bóg skierował na nas swoje życzliwe spojrzenie.
Kult Matki Bożej Nieustającej Pomocy ma starożytne a nawet legendarne początki, które krążą wokół ikony ze szkoły kreteńskiej, która przybyła do Włoch pod koniec XV wieku i została powierzona augustianom z kościoła Świętego Mateusza przy via Merulana w Rzymie.
Jest to przedstawienie ikonograficzne należące do gatunku Amòlyntos (Niepokalanej). Przypominamy, że od czasów starożytnych na świętych ikonach znajdują się postacie przedstawione według powtarzających się cech, takich jak pozycja, ubiór, postawa. W przypadku Maryi mamy więc Eleousę (miłosierną), najbardziej rozpowszechniony typ ikony maryjnej, która przedstawia Dziewicę z Dzieciątkiem spoczywającym na jej lewym ramieniu. Maryja ma głowę pochyloną ku Dzieciątku, które patrząc na nią, przytula się do niej. Innym typem ikony maryjnej jest Kardiotissa, gdzie Dzieciątko ma odchyloną głowę i otwarte ramiona, gotowe do objęcia Matki.
W przedstawieniu Amòlyntos, Madonna jest reprezentowana z Dzieciątkiem na lewym ramieniu, natomiast Dzieciątko ściska Jej prawą rękę małymi palcami. Jezus nie patrzy na swoją matkę, jest zwrócony ku stojącemu za nim aniołowi, Archaniołowi Gabrielowi, który trzyma krzyż i gwoździe. W lustrzanym odbiciu Gabriela, za figurą Dziewicy, znajduje się Archanioł Michał, który trzyma w rękach wazon z trzciną z gąbką, z której Jezus pił ocet na krzyżu, i z włócznią, którą został przebity jego bok.
Jest to zatem scena, która wyraża całą czułość i miłość Matki do swego Dziecka, ale zawiera także proroczą i nieuchronną wizję Męki, wyrażoną przez przedstawienie jej charakterystycznych i smutnych symboli.
Kościół Świętego Mateusza przy ulicy Merulana został przydzielony Augustianom Świętego Augustyna w 1477 roku. To oni umieścili w nim ikonę Matki Boskiej, początkowo nazywaną Madonną Świętego Mateusza a później Madonną Nieustającej Pomocy. Ten tytuł przypisywany Maryi wynika z faktu, że zawsze uważano ją za patronkę zakonu augustyńskiego, oddanego wzorowi duchowości, który był promowany przez Świętego Augustyna, i bazował się na pierwotnej społeczności chrześcijańskiej w Jerozolimie. Ta duchowość zawiera również wymiar pobożności, z jakim augustianie zwracali się do swojej patronki, nazywając ją Matką Bożą Łaskawą, Pocieszenia, Dobrej Rady i Nieustającej Pomocy.
W ołtarzu głównym kościoła umieszczono obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Od początku był on obiektem wielkiej czci. Co roku, 27 marca obchodzono jej uroczystość, upamiętniającą dzień wniesienia ikony do kościoła w 1499 roku.
Legenda, która została opisana na tablicy powiszonej przy ołtarzu, mówiła, iż ikona została zabrana z Krety przez kupca, który kierował się do Rzymu. Doświadczył straszliwego zatopienia statku i został uratowany przez cudowną interwencję Matki Boskiej. Ikona pozostała w jego posiadaniu aż do śmierci, kiedy to powierzył ją przyjacielowi, któremu polecił dostarczyć ją do kościoła, tak aby wszyscy mogli ją czcić. Niestety przyjaciel nie spełnił jego życzenia i ikona pozostawała ukryta przez długi czas, dopóki sama Dziewica nie ukazała się młodej córce nowego właściciela, prosząc ją o dostarczenie ikony do Bazyliki Świętego Jana w Laterano lub Bazyliki Matki Bożej Większej, aby wszyscy wierni mogli ją uwielbiać. Przy tej okazji Matka Boża miałaby przedstawić się dziewczynie jako Matka Nieustającej Pomocy. Dziewczyna posłuchała i przekazała ikonę do kościoła Świętego Mateusza na via Merulana, który stał między dwiema bazylikami. Wydarzyło się to 27 marca 1499.
W 1579 roku, po tym, jak ikona stała się bohaterem wielu cudownych wydarzeń, w tym zaskakujących uzdrowień, na zewnętrznym frontonie portalu kościoła wyryto łaciński napis: Deiparae Virgini Mariae succursus perpetui, Najświętszej Maryi Panny Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
W lipcu 1656 r. kościół został przejęty przez irlandzkich augustianów, a wraz z najazdem napoleońskim w 1798 r., został opuszczony i zdewastowany, na szczęście ikonę umieszczono bezpiecznie w kościele Świętej Maryi w Posterula. Ponieważ była już tutaj czczona Matka Boża Łaskawa, ikona została umieszczona w prywatnej kaplicy klasztoru i z biegiem czasu zapomniana.
W połowie XIX wieku członkowie Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, założonego przez świętego Alfonsa Marię Liguoriego 9 listopada 1732 roku, które miało zajmować się ewangelizacją i służbą ubogim, odnaleźli ikonę i zechcieli umieścić ją w kościele, który budowali na miejscu zniszczonego kościoła Świętego Mateusza na via Merulana. Papież Pius IX przyjął ich prośbę i 26 kwietnia 1866 roku, ikona Matki Bożej Nieustającej Pomocy została zabrana z klasztoru Świętej Maryi w Posterula i przeniesiona do kościoła Świętego Alfonsa Liguori, gdzie jest nadal przechowywana.
Mówi się, że w 1867 r., gdy ikona była niesiona podczas uroczystej procesji przez ulice jednej z dzielnic Rzymu o nazwie Rione Monti, bardzo chore dziecko zostało cudownie uzdrowione.
Wspominaliśmy już o tym, jak pocieszające jest, zwłaszcza w trudnych chwilach, mieć pociechę i móc ufać w pomoc tych, którzy dzięki swojej świętości i bliskości z Bogiem mogą wstawiać się za nami u Niego i wyprosić dla nas pomoc i ulgę w cierpieniu. Właśnie dlatego modlimy się do świętych w razie choroby, i również z tego samego powodu zwracamy się do Matki Nieustającej Pomocy.
Święci Uzdrowiciele, których warto prosić o ochronę przed chorobami
Ludzie od zawsze proszą Boga o pomoc i pocieszenie gdy …
Papież Jan Paweł II powołał się na ikonę Matki Bożej Nieustającej Pomocy w swoim dokumencie Duodecimum saeculum, stwierdzając, iż wierzącym należy pomagać w modlitwie poprzez takie właśnie dzieła, które starają się przedstawić tajemnicę.
Przedstawienie Maryi na obrazie jako kochającej matki, daje nadzieję każdemu, kto staje w obliczu zagrożenia i bólu. W swoich dziełach ascetycznych Święty Alfons Liguori wspomina: „Bóg chcąc odkupić rodzaj ludzki, złożył w ręce Maryi całą wartość odkupienia, aby mogła Ona je rozdzielić według swojej woli”.
Matka Boża jest obrazem tajemnicy Bożego macierzyństwa i żywym symbolem Nowego Przymierza, które stało się możliwe dzięki jej pokornemu oddaniu się woli Bożej. Przymierze to jest podkreślone przez sposób w jaki Jezus trzyma jej dłoń, czyniąc ją wyjątkowym i jedynym w swoim rodzaju pośrednikiem między Bogiem a ludźmi.
Wśród modlitw skierowanych do Matki Bożej Nieustającej Pomocy, na szczególną uwagę zasługuje Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy, którą odmawia się przez dziewięć kolejnych dni.
NOWENNA DO MATKI BOŻEJ NIEUSTAJĄCEJ POMOCY
KAŻDEGO DNIA NOWENNY
(można odmawiać przez 9 kolejnych dni lub w każdą środę)
O Matko Nieustającej Pomocy, z największą ufnością przychodzę dzisiaj do Ciebie, aby błagać o Twoją pomoc. Nie liczę na moje zasługi ani na moje dobre uczynki, ale tylko na nieskończone zasługi Pana Jezusa i na Twoją niezrównaną miłość macierzyńską. Tyś patrzyła, o Matko, na rany Odkupiciela i na krew Jego wylaną na krzyżu dla naszego zbawienia. Tenże Syn Twój umierając, dał nam Ciebie za Matkę. Czyż więc nie będziesz dla nas, jak głosi Twój słodki tytuł, Nieustającą Wspomożycielką?
Ciebie więc, o Matko Nieustającej Pomocy, przez bolesną mękę i śmierć Twojego Boskiego Syna, przez niewypowiedziane cierpienia Twego Serca, o Współodkupicielko, błagam najgoręcej, byś wyprosiła mi u Syna Twego tę łaskę, której tak bardzo pragnę i potrzebuję …………….. (przedstaw Matce Bożej twoje prośby).
Ty wiesz, o Matko Przebłogosławiona, jak bardzo Jezus Odkupiciel nasz pragnie udzielić nam wszelkich owoców odkupienia. Ty wiesz, że skarby te zostały złożone w Twoje ręce, abyś je nam rozdzielała. Wyjednaj mi przeto, o Najłaskawsza Matko, u Serca Jezusowego tę łaskę, o którą w tej nowennie pokornie proszę, a ja z radością wychwalać będę Twoje miłosierdzie przez całą wieczność. Amen.
WSPÓLNE BŁAGANIA
Za chorych, abyś ich uzdrowiła, błagamy Cię, Matko Nieustającej Pomocy,
Za strapionych, abyś ich pocieszyła,
Za płaczących, abyś im łzy otarła,
Za sieroty i opuszczonych, abyś im Matką była,
Za biednych i potrzebujących, abyś ich wspomagała,
Za błądzących, abyś ich na drogę prawdy sprowadziła,
Za kuszonych, abyś ich z sideł szatańskich wybawiła,
Za upadających, abyś ich w dobrym podtrzymywała,
Za grzeszników, abyś im żal i łaskę spowiedzi wyjednała,
O wysłuchanie wszystkich próśb naszych.
WSPÓLNE PODZIĘKOWANIA
Za uzdrowionych z choroby, dziękujemy Ci, Matko Nieustającej Pomocy,
Za pocieszonych w strapieniu,
Za ocalonych z rozpaczy,
Za wyzwolonych z mocy grzechu,
Za wysłuchanych w błaganiu,
Za litość nam okazaną,
Za miłość Twą macierzyńską,
Za dobroć Twą niezrównaną,
Za wszystkie łaski nam i innym wyświadczone.
WSPÓLNE PROŚBY
Maryjo, Matko Nieustającej Pomocy, która z taką czułością na nas spoglądasz, z dziecięcą ufnością spieszymy do Twych stóp z naszymi wspólnymi prośbami. Racz spojrzeć na nas łaskawie i wysłuchać naszych błagań, przyjdź nam z pomocą w wielorakich potrzebach naszych.
Wielka Matko Boża, pomagaj nam nieustannie,
Matko nasza najlepsza,
Pośredniczko nasza u Boga,
Szafarko łask wszelkich,
Matko świętej wytrwałości,
Tronie Miłosierdzia Bożego,
Wszechmocy błagająca,
Poręko naszego zbawienia,
Pogromczyni mocy piekielnych,
Kotwico naszej nadziei,
Umocnienie słabych,
Ucieczko uciśnionych,
Żywicielko głodnych,
Opatrzności ubogich,
Cudowna Lekarko w chorobach,
Ratunku ginących grzeszników,
Nadziejo zrozpaczonych,
Patronko misji świętych,
Wychowawczyni powołań kapłańskich,
Mistrzyni życia duchowego,
Strażniczko czystości,
Opiekunko rodzin,
Czuła Matko sierot,
Zbawienie umierających,
Pani naszych losów,
Przewodniczko pewna do nieba,
Obrona nasza na Sądzie,
Wybawicielko z czyśćca.
Módlmy się:
Panie Jezu Chryste, Ty dałeś nam Rodzicielkę swoją Maryję, której przesławny obraz czcią otaczamy, za Matkę nieustannie pomagać nam gotową, pozwól, prosimy, abyśmy ustawicznie Jej macierzyńskiej pomocy wzywając, zasłużyli doznawać owoców Twego odkupienia. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.
Indeks1 Prekursor: dlaczego tak nazywa się Jana Chrzciciela2 Chrzest Jezusa3 Madonna ze szczygłem: opis dzieła4 Madonna, Jezus i Jan Chrzciciel5 Co oznacza imię Jan? 24 czerwca obchodzimy urodziny Świętego Jana Chrzciciela, jednego ze świętych najbardziej czczonych na świecie, który jest ostatnim prorokiem Starego Testamentu i…
Indeks1 Historia świętego2 Święty patron studentów3 Inni młodzi święci Święty Alojzy Gonzaga jest przedstawicielem tych młodych ludzi, którzy w historii Kościoła poświęcili swoje krótkie życie na pielęgnowanie cnót i na troskę o innych. Są to młodzi święci, którzy na zawsze pozostaną w historii jako wzory…
Indeks
Może wydawać się naprawdę dziwną sytuacją kojarzenie świętych z piwem. Pierwsze skojarzenie jakie przychodzi nam do głowy to mieszanie sacrum i profanum za wszelką cenę, bez konkretnego motywu. Jednak, jak się o tym przekonamy, wcale tak nie jest. Religię chrześcijańską i produkcję piwa łączy ponad tysiącletnia historia, a w całej Europie jest wielu patronów piwowarów.
To właśnie w średniowiecznych klasztorach produkcja piwa w Europie zaczęła się zancząco rozwijać.
Początkowo produkcja i konsumpcja tego napoju była związana z niezwykle praktycznymi względami, a mianowicie z faktem, że najpierw proces fermentacji, a następnie użycie chmielu, który jest rośliną o właściwościach antyseptycznych, dezynfekujących i bakteriobójczych, umożliwiło picie wody, która w przeciwnym wypadku była niezdrowa . W ten sposób piwo stało się niezbędne dla niektórych społeczności mnichów, którzy żyli na obszarach pozbawionych świeżej i czystej wody, do tego stopnia, że mogli je pić nawet w okresach postu. Piwo miało też tę wielką zaletę, że można je było długo przechowywać.
To właśnie w klasztorach zaczęto kultywować sztukę piwowarstwa i bardzo szybko z prostego środka zapobiegawczego przeciwko infekcjom, napój ten zaczął być sprzedawany i przynosił mnichom ogromne zyski.
W późnym średniowieczu produkcja piwa w klasztorach, zwłaszcza w Niemczech i Szwajcarii, była tak rozległa, że wymagała wydania przez rady miejskie praw czystości, co spowodowało kolejny wzrost produkcji, a przede wszystkim z różne ulepszenia jakościowe.
Ze wzlotami i upadkami, produkcja piwa w klasztorach trwa do dziś. Niektóre klasztory zarabiają miliony euro na handlu piwem, z których tylko niewielką część zatrzymują na utrzymanie swojej społeczności, podczas gdy reszta jest przekazywana na cele charytatywne lub przeznaczana na projekty przydatne dla terytorium.
Mówiąc o sztuce piwowarskiej w klasztorach nie można nie wspomnieć o piwie trapistów.
Swoją nazwę wzięło od zakonu trapistów, zreformowanych mnichów cysterskich, którzy w 1664 roku w klasztorze La Trappe we Francji, pod przewodnictwem opata Armanda Jeana Le Bouthillier de Rancé, przyjęli regułę Ściślejszej Obserwancji. W praktyce, aby powstrzymać nadmierne rozluźnienie obyczajów i zasad zakonu, mnisi trapiści zaczęli stosować bardzo rygorystyczne nowe przepisy, takie jak praktyka milczenia, zakaz rekreacji oraz ograniczenia żywieniowe, takie jak eliminacja wina i ryb. Na przestrzeni wieków zasady Ściślejszej Obserwancji zaczęły stawać się swobodniejsze dla mnichów trapistów, a od 1800 roku sztuka i produkcja piwa rozprzestrzeniły się w wielu francuskich klasztorach.
Obecnie istnieje osiem opactw trapistów, które są częścią Międzynarodowego Stowarzyszenia Trapistów (ITA). Celem tego stowarzyszenia jest ochrona marki Trapistów przed nadużyciami, czego się dopuściło wiele firm, które bezprawnie określały się do producentami piw trapistów. Kryteria, jakie musi spełnić piwo, aby zostać zdefiniowanym jako piwo trapistów:
Wróćmy jednak do związku piwa ze świętymi.
Są święci, którzy dokonali cudów związanych z piwem, inni, którzy są prawdziwymi świętymi piwowarami, ponieważ wyprodukowali piwo lub odegrali ważną rolę w jego produkcji i rozpowszechnianiu.
Zobaczymy tylko kilka, pamiętając legendy, które powstały wokół ich cudownych gestów i które są wciąż opowiadane w każdej części Europy.
Zacznijmy od Świętych Piwowarów, czyli Świętych, którzy aktywnie uczestniczyli w produkcji i rozpowszechnianiu piwa.
„Z pracy człowieka i z miłości Boga na świat przyszło piwo”.
To zdanie wypowiedział żyjący w XII wieku biskup Soissons, Święty Arnulf, którego pamięć obchodzona jest 14 sierpnia. Tym mottem Święty Arnulf, bez zwiększego wysiłku, wygrał wśród naszych świętych piwowarów!
Po kilku latach życia jako pustelnik, około 1077 Arnulf został opatem w benedyktyńskim klasztorze opactwa San Medardo w Soissons we Francji, a następnie został mianowany biskupem Soissons. Jednak tron biskupi został mu odebrany kilka lat później, a Arnolf postanowił wycofać się z ówczesnej sceny politycznej kościoła. Założył więc opactwo św. Piotra w Oudenburgu we Flandrii i tutaj zaczął produkować piwo, aby pomóc miejscowej ludności uniknąć infekcji i chorób wywoływanych przez bakterie obecne w wodzie, które zostały wyeliminowane w procesie fermentacji. Resztę życia spędził w opactwie św. Piotra w Oudenburgu, gdzie zmarł w 1087 r. Klasyczna ikonografia przedstawia go z szatami biskupa i łopatą w ręku do mieszania piwa.
Św. Armand z Maastricht żył w VI wieku. Najpierw był kolumbijskim mnichem i pustelnikiem, potem biskupem i misjonarzem. Pochodzący z Francji, podróżował po całej Europie aby nie tylko nieść swoje ewangeliczne przesłanie, ale także uczyć ludzi jak warzyć doskonałe piwo. Wspominmy go 6 lutego. Jest patronem piwowarów i handlarzy winem.
Urodzona pod koniec XI wieku w Niemczech, Hildegarda z Bingen była postacią o ogromnym wpływie na kulturę i polityczną historię ówczesnej Europy. Była czwartą kobietą, która zasiadała wśród doktorów Kościoła, wraz ze św. Katarzyną ze Sieny, św. Teresą z Avila i św. Teresą z Lisieux. Była benedyktynką w opactwie św. Ruperta i wyróżniała się we wszystkich dziedzinach wiedzy, od pisania po muzykę, od językoznawstwa po filozofię. Była doradcą politycznym wielu wielkich postaci swoich czasów. Poświęciła się także botanice, badając wyjątkowe właściwości chmielu jako konserwanta, stabilizatora i środka antyseptycznego. To ona odkryła, że dodatek chmielu wydłużał żywotność piwa i czynił go zdrowszym. Dzięki jej odkryciom składnik ten stał się stałym elementem produkcji napoju.
Święta Katarzyna ze Sieny: patronka Włoch
Święta Katarzyna ze Sieny, z kobiety wywodzącej się z ludu, stała się doradcą papieży i książąt…
Oto historie niektórych świętych związanych z piwem i cudami których dokonali, a także inne ciekawostki.
Jednym z pierwszych świętych uznanych za patronów piwowarów jest Święty Kolumban. Irlandczyk z urodzenia, właściwie nazywał się Colum Ban, ale przez długi czas mieszkał we Włoszech, gdzie w 612 założył klasztor w Bobbio. Mówi się, że pewnego dnia odwiódł grupę pogan od poświęcenia bogowi pogańskiemu beczki z prymitywnym piwem. Beczka eksplodowała na tysiąc kawałków, a Święty nakazał przerażonym poganom nie marnować piwa dla diabła, ale raczej pić je w imię Boga.
Inna kobieta, św. Brygida Irlandzka, opatka z Kildare, uznawana jest za patronkę piwowarów. W Irlandii jest najbardziej ukochaną świętą, ustępującą jedynie św. Patrykowi. Jej skojarzenie z piwem wywodzi się z cudu, jakiego dokonała podczas Świętej Reprezentacji. Zdarzenie to było podobne do Wesela w Kanie. Święta otrzymała z jednej beczki wystarczającą ilość piwa, aby ugasić pragnienie w osiemnastu kościołach, każdego dnia od Wielkiego Czwartku do końca okresu wielkanocnego.
Oto co mówi modlitwa Brygidy: „Chciałabym jeziora piwa dla Króla Królów. Chciałbym, aby niebiańska rodzina była tutaj, aby pić je przez wieczność. Chciałbym, żeby jego picie było radością. Chciałbym też, żeby Jezus był tutaj ”.
Oprócz Świętego Arnulfa, biskupa Soissons, jest jeszcze inny francuski święty, również o imieniu Arnolf, związany z piwem. Wspominany 18 lipca, Święty Arnulf z Metz, żył między VI a VII wiekiem. Uważany jest za jednego z patronów piwowarów ze względu na dziwny cud, który przypisano mu po jego śmierci.
Prawdopodobnie posiada szlachetne urodzenie, nawet jeśli jego pochodzenie pozostaje niepewne. Święty Arnulf z Metz mieszkał na dworze, ożenił się i miał kilkoro dzieci. Niemniej jednak w pewnym momencie swojego życia został mianowany biskupem Metzu, chociaż nie był nawet księdzem.
Ostatnią część życia spędził w klasztorze niedaleko Remiremont, gdzie zmarł.
Po jego śmierci mieszkańcy Metzu w uroczystej procesji przywieźli jego szczątki z powrotem do miasta, którego był biskupem. Zmęczeni i spragnieni zatrzymali się w tawernie w Champignuelles, ale okazało się, że został tylko jeden kufel piwa. Jednak w cudowny sposób ten kubek stał się niewyczerpany, za każdym razem napełniał się, a wszyscy obywatele mogli się napić.
Św. Patryk, patron Irlandii i obrońca szaleńców i inżynierów, właściwie nie odznaczył się niczym, co by go związało z piwem, jeśli nie nadmierne spożycie tego trunku, jakie wszystkie irlandzkie społeczności na świecie czynią z okazji jego święta, przpadającego 17 Marca. Żył on pomiędzy 385 a 461 rokiem, był szkockiego pochodzenia, a jego prawdziwe nazwisko brzmiało Maewyin Succat. Dzień Świętego Patryka to największe święto narodowe w Irlandii i wszystkich irlandczyków. Obchody charakteryzują się paradami, koncertami, pokazami sztucznych ogni i naprawdę świetnymi piwnymi drinkami w pubach.
Święty Patryk: święto, ciekawostki i historia
Święto Świętego Patryk, patrona Irlandii, obchodzone jest 17 marca. Są to obchody pełne radości…
Nawet niepodejrzewany o to św. Augustyn, ojciec kościoła i święty lekarz, należy do patronów piwowarów.
Dzieje się tak dlatego, że według kronik z IV i V wieku, przed swoim nawróceniem na chrześcijaństwo, był poszukiwaczem przyjemności, oddanym przede wszystkim dużemu spożyciu piwa!
