Indeks1 Początki i znaczenie święta Zesłania Ducha Świętego2 Duch święty – czym jest i co reprezentuje3 Modlitwa do Maryi rozwiązującej węzły w oczekiwaniu na Zesłanie Ducha Świętego4 Co symbolizują węzły Maryi? Pięćdziesiąt dni po Wielkanocy obchodzona jest Pięćdziesiątnica czyli Zielone Świątki, które upamiętniają Zstąpienie Ducha…
Indeks1 Historia Joanny d’Arc2 Proces i śmierć na stosie3 Rewizja procesu4 Święta Joanna d’Arc jak Święta Katarzyna ze Sieny Joanna d’Arc, zwana również Dziewicą Orleańską, jest patronką Francji. Jej postać i postawa inspirowała ludzi do pobożności, a tragiczna śmierć, którą zginęła, uczyniła ją cenioną i…
Indeks
Święto Matki Bożej Fatimskiej zostało upowszechnione w 2000 roku przez papieża Jana Pawła II. Przy okazji tej samej wizyty w Fatimie Papież beatyfikował Hiacyntę i Franciszka, dwójkę z trójki wizjonerów, którzy uczestniczyli w objawieniach, którzy zmarli będąc dziećmi. Tradycja głosi, że Madonna objawiła się sześć razy im jak i małej Lucii Dos Santos, przekazując ważne i cenne wiadomości całemu światu. W czasie, gdy ludzkość była zagrożona wojną i innymi straszliwymi nieszczęściami, Matka Boża Fatimska przekazała trojgu niewinnych dzieci orędzie nadziei.
Pokuta, odmawianie różańca i poświęcenie się Jej Niepokalanemu Sercu zbawiłoby świat i wszystkie dusze grzeszników.
Objawienia Fatimskie nie są jedynymi objawieniami maryjnymi oficjalnie uznanymi przez Kościół katolicki, ale należą do najbardziej znanych. Inne równie rozpoznawalne to, żeby wymienić tylko kilka, Matki Bożej z Guadalupe, która miała miejsce w Meksyku w 1531 r., oraz Matki Bożej z La Salette w 1846 r. i Matki Bożej z Lourdes w 1858 r., które miały miejsce we Francji. W przypadku innych objawień Mariana została dopuszczona do kultu, chociaż nie została jeszcze oficjalnie uznana.
Ale co rozumiemy przez objawienie maryjne? Ma to miejsce, gdy Maryja, matka Jezusa, przedstawia się jednej lub kilku osobom, zwracając się do nich słowami lub gestami. W niektórych przypadkach wizjonerzy twierdzą, że słyszeli tylko głos Madonny, i w tym przypadku mówimy o lokucjach.
Nie to wydarzyło się w Fatimie.
13 maja 1917 roku, w pogodną wiosenną niedzielę, trzech pastuszków z Aljustrel, małej wioski oddalonej o półtora kilometra od Fatimy, jak co dzień opiekowało się stadami zwierząt należacymi do ich rodzin. Ponieważ pogoda była bardzo piękna, dotarli aż do Cova da Iria, zielonej doliny u stóp wzgórza. Pastuszkami byli Lúcia dos Santos (10 lat), jej kuzynka Hiacynta Marto (7 lat) i jej młodszy brat Francisco (9 lat).
Ukołysane błogością dnia, dzieci bawiły się spokojnie wsród zieleni, gdy nagle na niebie rozbłysły oślepiające światła, jak błyskawica podczas letniej burzy. A jednak niebo było czyste, bez chmur. Cała trójka zaczęła pospiesznie zaganiać owce, ale gdy schodzili ze zbocza, jeszcze silniejsze światło niż pozostałe oświetliło pobliski duży dąb. I wtedy zobaczyli Panią otoczoną światłem. Tak zdefiniowali ją w swojej opowieści, ponieważ byli jeszcze dziećmi, wychowanymi na wsi, a ta piękna kobieta ubrana na biało, która unosiła się nad gałęziami dębu, lśniąca jak gwiazda, z pięknymi różami zdobiącymi jej stopy, musiała być Panią. I to Dobrą Panią, bo najsłodszym głosem na świecie powiedziała im: „Nie bójcie się, nie zrobię wam krzywdy”. Sama jej suknia wydawała się stworzona ze światła, była tak biała i nieskazitelna jak świeży śnieg. W pasie była przewiązana złotym sznurkiem a na ramiona spływał z głowy złotem hafrowany książęcy welon, który okrywał ją aż do stóp. Jej dłonie były złożone w geście modlitwy a w palcach trzymała błyszczący Różaniec.
Po początkowym zaskoczeniu, ta trójka dzieci, który były dobrze wychowane ale też ciekawe tej pięknej Pani, zwróciły się do niej. Odezwała się najstarsza Lucia, pytając, skąd pochodzi.
„Przychodzę z Nieba” – brzmiała jej odpowiedź, która napełniła maluchy zdumieniem i czcią.
Podekscytowani, spytali ją jaki jest cel jej wizyty w Cova da Iria, a ona delikatnie wyjaśniła, że przyszła im na spotkanie i że chce, aby wrócili do tego samego miejsca, w tym samym dniu i o tej samej godzinie przez następne sześć miesięcy.
Dzieci, coraz bardziej zdumione i szczęśliwe, że tak piękna i szlachetna Pani poświęca im tyle uwagi, zapytały, czy i one pójdą do nieba.
Powiedziała, że tak, jeżeli będą odmawiać Różaniec.
Powiedział im też, że będą bardzo cierpieć, ponieważ znoszenie z cierpliwością i odwagą cierpień, które Bóg postanowił każdemu zesłać, było jedynym sposobem na zadośćuczynienie za grzechy ludzi, którzy obrazili Go tak bardzo. Ale gdyby zgodzili się nieść własne brzemię i odmawialiby różaniec, uszczęśliwiliby Boga, który zesłałby Swoją Łaskę nie tylko na nich, ale także wszystkim grzesznikom na ziemi. To powiedziawszy, zaczęła wznosić się do nieba i zniknęła.
Dzieci wróciły do domu, przysięgając, że nikomu nie powiedzą o tym cudownym spotkaniu, ale Hiacynta nie potrafiła się powstrzymać od powiedzenia prawdy. Ich rodziny i cała wieś przyjęły tę historię z niedowierzaniem, ale faktem jest, że na następne spotkanie 13 czerwca, wraz z dziećmi udał się do Cova da Iria mały tłum ludzi. Niektórzy kierowali się ciekawością, inni chęcią zdemaskowania kłamstwa, a jeszcze inni z autentycznej wiary. Odmówiono Różaniec, a potem ukazała się Pani. Małej Łucji poleciła nauczyć się czytać i pisać. Powiedziała jej, że będzie żyła długo, aby rozsławić Niepokalane Serce Matki Bożej i sprawić aby było znane i kochane. Powiedziała też, że Hiacynta i Franciszek wkrótce pójdą do nieba.
Ale na tym się nie skończyło. Ubolewała nad cierpieniem jakie musi znosić jej Niepokalane Serce z powodu grzechów ludzi i ponownie zalecała wszystkim obecnym, aby codziennie odmawiali różaniec.
13 lipca miało miejsce trzecie objawienie.
Tym razem z dziećmi poszło ponad 2000 osób, pomimo kpin i oskarżeń o kłamstwa jakie padły w ich kierunku w ostatnim miesiącu.
Po odmówieniu różańca przez przybyłych, Pani pojawiła się zgodnie z obietnicą. Łucja poprosiła ją, by w jakiś sposób się zamanifestowała, by przekonać zgromadzonych o jej obecności. Obiecała, że jeśli dzieci będą ją odwiedzać co miesiąc, w październiku dokona cudu, który usunie wszelkie wątpliwości, nawet tych najbardziej sceptycznych. Później promień światła rozbłysnął z jej otwartych dłoni i trójce dzieci ukazała się wizja męk, na które przeznaczeni byli grzesznicy.
Następnie poprosiła, aby Rosja przyjęła nabożeństwo do Jej Niepokalanego Serca i praktykowała komunię zadośćuczynienia w pierwsze soboty pięciu miesięcy. To przyniosłoby pokój na świecie. Przypomniała aby odmawiając różaniec, na końcu każdej dziesiątki recytować inwokację: „O mój Jezu, przebacz nam nasze grzechy, zachowaj nas od ognia piekielnego, zabierz wszystkie dusze do nieba i pomóż szczególnie tym, którzy najbardziej potrzebują Twojego miłosierdzia. „
Podczas tego objawienia Pani ujawniła również trzy poufne tajemnice, nakazując trójce wizjonerów aby ich nie ujawniali. Są to trzy tajemnice Fatimskie.
13 sierpnia 1917 Pani nie pojawiła się.
W rzeczywistości Łucja, Hiacynta i Franciszek zostali uwięzieni podstępem przez burmistrza Aljustrel, ponieważ nie chcieli wyrzec się objawień.
Jednak Matka Boża objawiła się im 19 sierpnia w Valinhos i przy tej okazji poprosiła o wybudowanie kaplicy na miejscu objawień. Aby to uczynić mieliby wykorzystać liczne ofiary wiernych. W ten sposób narodzi się pierwszy zalążek przyszłego Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej.
13 września wraz z dziećmi zebrał się 30-tysięczny tłum. Pani przypomniała wszystkim o cudzie, który miał mieć miejsce 13 października, po czym wstąpiła do nieba pod postacią kuli światła.
70 000 ludzi przybyło z całej Portugalii aby być świadkami cudu, którego Matka Boża obiecała dokonać 13 października, a wraz z nimi dziennikarze i fotografowie ze wszystkich krajów.
Był to pochmurny i deszczowy dzień. Pani objawiła się i przedstawiła się jako Pani Różańcowa. Potwierdziła swoje pragnienie wzniesienia kaplicy w jej imieniu i zażądała aby wszyscy codziennie odmawiali różaniec aby doprowadzić do końca wojny. Następnie rozpostarła ręce z których wydobył się promień światła i oświetlił niebo. Trójka dzieci ujrzała Dzieciątko Jezus, św. Józefa i Maryję, następnie człowieka błogosławiącego świat, Matkę Boską Bolesną, a wreszcie Matkę Bożą z Góry Karmel ze szkaplerzem w ręku.
A oto cud, na który wszyscy czekali: na niebie pojawiło się słońce, które miało formę nieprzezroczystego srebrnego dysku, które nie ogrzewało, nie rzucało cienia i przypominało zaćmienie. Wydawało się, że drży, tańczy na niebie, staje się raz większe, raz mniejsze, emanując wielobarwne promienie na oczach zdumionego, zgromadzonego w tym miejscu tłumu. Wszyscy to widzieli i krzyczeli na widok cudu..
Łucja była tą, która zwracała się do Pani podczas wszystkich objawień.
Hiacynta widziała i słyszała ją, Franciszek tylko ją widział.
Zgodnie z przewidywaniami Pani, Franciszek i Hiacynta zmarli kilka lat później z powodu epidemii hiszpańskiej grypy. Hiacynta szczególnie cierpiała podczas długiej agonii, którą przyjęła z radością i odwagą, tak jak poleciła jej Matka Boża.
Natomiast Łucja złożyła śluby zakonne w zakonie karmelitanek bosych i tak jak obiecała Matce Bożej zgoopisała w swoich Wspomnieniach wszystko co wydarzyło się w Fatimie w tamtych latach.
Kult Matki Bożej Fatimskiej został uznany i usankcjonowany przez Kościół w 1930 roku.
Ujawnione przez Matkę Bożą trzem pastuszkom podczas objawienia 13 lipca 1917 r. tzw. trzy tajemnice fatimskie długo pozostawały misterium. Pierwsze dwie Lucia ujawni dopiero w 1941 roku, a trzecia zostanie ujawniona dopiero w 2000 roku.
Oto trzy tajemnice:
Chociaż orędzie Matki Bożej Fatimskiej możemy uznać za ogólne wezwanie do pokuty i modlitwy, to jednak te tajemnice je w pewnym sensie pogłębiają. Sama Łucja wyjaśniła, że w rzeczywistości jedna tajemnica została ujawniona podczas trzech różnych momentów.
Łucja w 1941 r. ujawniła pierwsze dwie części tajemnicy biskupowi Leirii, prałatowi Jose Alves Correira da Silva. Zostały one następnie upublicznione w 1942 r. z okazji poświęcenia świata Niepokalanemu Sercu Maryi.
3 stycznia 1944 r. Łucja opisała trzecią część i powierzyła ją biskupowi, aby mógł ją przekazać papieżowi Piusowi XI, z zaleceniem odczytania jej i rozpowszechnienia dopiero w 1960 r., tak jak nakazała Pani.
Papież Jan XXIII przeczytał trzecią tajemnicę fatimską w sierpniu 1959 roku, ale jej nie ujawnił. Dopiero po wstąpieniu na tron papieski Jana Pawła II, który z okazji beatyfikacji Hiacynty i Franciszka 13 maja 2000 r., została upubliczniona trzecia tajemnica.
Oto trzy tajemnice, które zapisała Łucja.
«[…] morze ognia, które wydawało się znajdować w głębi ziemi; widzieliśmy zanurzone w tym morzu demony i dusze niczym przezroczyste, płonące węgle, czarne lub brunatne, mające ludzką postać, pływające w pożarze […]. Demony miały straszne i obrzydliwe kształty wstrętnych, nieznanych zwierząt, lecz i one były przejrzyste i czarne. Ten widok trwał tylko chwilę. Dzięki niech będą naszej dobrej Matce Najświętszej, która nas przedtem uspokoiła obietnicą, że nas zabierze do nieba (w pierwszym widzeniu). Bo gdyby tak nie było, sądzę, że bylibyśmy umarli z lęku i przerażenia.”
[…]
„Widzieliście piekło, dokąd idą dusze biednych grzeszników. Aby ich ratować, Bóg chce ustanowić na świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca. Jeśli zrobi się to, co ja wam mówię, wiele dusz zostanie uratowanych, nastanie pokój na świecie. Wojna się skończy. Ale jeżeli się nie przestanie obrażać Boga, to za pontyfikatu Piusa XI rozpocznie się druga, gorsza. Kiedy ujrzycie noc oświetloną przez nieznane światło, wiedzcie, że to jest wielki znak, który wam Bóg daje, że ukarze świat za jego zbrodnie przez wojnę, głód i prześladowania Kościoła i Ojca Świętego. Żeby temu zapobiec, przyjdę, by żądać poświęcenia Rosji memu Niepokalanemu Sercu i ofiarowania Komunii św. w pierwsze soboty na zadośćuczynienie. Jeżeli ludzie me życzenia spełnią, Rosja nawróci się i zapanuje pokój, jeżeli nie, Rosja rozszerzy swoje błędne nauki po świecie, wywołując wojny i prześladowania Kościoła. Dobrzy będą męczeni, Ojciec Święty będzie bardzo cierpieć, wiele narodów zostanie zniszczonych, na koniec zatriumfuje moje Niepokalane Serce. Ojciec Święty poświęci mi Rosję, która się nawróci, a dla świata nastanie okres pokoju”.
Siostra Łucja utożsamiła ogłoszony konflikt z II wojną światową:
„Wojna ateistyczna przeciwko wierze, przeciwko Bogu, przeciwko ludowi Bożemu. Wojna, która miała na celu unicestwienie judaizmu, skąd pochodził Jezus Chrystus, Matka Boża i Apostołowie, którzy przekazali nam słowo Boże i dar wiary, nadzieji i miłości, ludzie wybrani przez Boga, wybrani od samego początku: „zbawienie pochodzi od Żydów”
„Po dwóch częściach, które już przedstawiłam, zobaczyliśmy po lewej stronie Naszej Pani nieco wyżej Anioła trzymającego w lewej ręce ognisty miecz; iskrząc się wyrzucał języki ognia, które zdawało się, że podpalą świat; ale gasły one w zetknięciu z blaskiem, jaki promieniował z prawej ręki Naszej Pani w jego kierunku; Anioł wskazując prawą ręką ziemię, powiedział mocnym głosem: Pokuta, Pokuta, Pokuta! I zobaczyliśmy w nieogarnionym świetle, którym jest Bóg: „coś podobnego do tego, jak widzi się osoby w zwierciadle, kiedy przechodzą przed nim” Biskupa odzianego w Biel „mieliśmy przeczucie, że to jest Ojciec Święty”. Wielu innych Biskupów, Kapłanów, zakonników i zakonnic wchodzących na stromą górę, na której szczycie znajdował się wielki Krzyż zbity z nieociosanych belek jak gdyby z drzewa korkowego pokrytego korą; Ojciec Święty, zanim tam dotarł, przeszedł przez wielkie miasto w połowie zrujnowane i na poły drżący, chwiejnym krokiem, udręczony bólem i cierpieniem, szedł modląc się za dusze martwych ludzi, których ciała napotykał na swojej drodze; doszedłszy do szczytu góry, klęcząc u stóp wielkiego Krzyża, został zabity przez grupę żołnierzy, którzy kilka razy ugodzili go pociskami z broni palnej i strzałami z łuku i w ten sam sposób zginęli jeden po drugim inni Biskupi Kapłani, zakonnicy i zakonnice oraz wiele osób świeckich, mężczyzn i kobiet różnych klas i pozycji. Pod dwoma ramionami Krzyża były dwa Anioły, każdy trzymający w ręce konewkę z kryształu, do których zbierali krew Męczenników i nią skrapiali dusze zbliżające się do Boga.”
Sanktuarium Fatimskie jest jednym z najważniejszych sanktuariów maryjnych na świecie. Zostało wzniesione w Cova da Iria, dokładnie tam, gdzie Pani objawiła się Łucji, Hiacyncie i Franciszkowi. Poprosiła o to sama Matka Boża.
Papież Paweł VI odwiedził je po raz pierwszy 13 maja 1967 r., ale to przede wszystkim Jan Paweł II często pielgrzymował do tego miejsca, i był z nim szczególnie związany. Był tam trzy razy: w 1982, 1991 i w 2000. W 1982 podarował pocisk, który ugodził go rok wcześniej. Kula ta została następnie osadzona w koronie Matki Boskiej Fatimskiej. Natomiast Papież Benedykt XVI przyjechał do Portugalii w 2010 roku.
Budynek został wybudowany w stylu neobarokowym, otoczony rozległą kolumnadą i poprzedzony dużym placem. Jej dzwonnica ma 65 metrów wysokości. Wewnątrz znajdują się szczątki trójki wizjonerów: Hiacynty i Franciszka Marto, którzy zmarli odpowiednio w 1920 i 1919 r., beatyfikowani przez Jana Pawła II i kanonizowani przez papieża Franciszka. W 2005 roku dołączyło do nich również ciało Łucji.
W kaplicy objawień, która jest sercem Sanktuarium, umieszczono drewnianą figurę przedstawiającą Madonnę.
Papież Franciszek 13 maja 2017 celebrował w Sanktuarium stulecie objawień. Oto, co napisał o Matce Bożej Fatimskiej w tweecie z 2019 roku: „Maryjo, Dziewico Fatimska, jesteśmy pewni, że każdy z nas jest cenny w Twoich oczach i że nic z tego co znajduje się z naszych sercach nie jest Ci obce. Strzeż naszego życia w swoich ramionach, prowadź nas wszystkich drogą świętości ”.
Maj, miesiąc miłości, zawsze był poświęcony Maryi Pannie. Dowiedzmy się, jak modlić się o jej łaskę w tym szczególnym miesiącu. Miesiąc Maj od zawsze jest miesiącem ściśle związanym z symboliką odrodzenia i z powtarzającym się cyklem życia. W tym roku, bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, wydaje…
Indeks1 Jej historia2 Patronka Włoch3 Nowenna do Świętej Katarzyny ze Sieny Święta Katarzyna ze Sieny, z kobiety wywodzącej się z ludu, stała się doradcą papieży i książąt. Odważna, mądra i całkowicie oddana Chrystusowi. Poznajmy lepiej tą świętą, która jest patronką Włoch. Myśląc o Katarzynie ze…
Indeks
Opowieści biblijne są od niepamiętnych czasów stałym elementem historii ludzkości. Nie trudno sobie wyobrazić dlaczego. Pismo Święte jest najbardziej poczytną księgą na świecie. Była to pierwsza książka wydrukowana w Europie, po wynalezieniu przez Johannesa Gutenberga w 1455 roku techniki ruchomej czcionki.
Ale jeszcze wcześniej opowieści biblijne krążyły po całym znanym świecie, początkowo w formie ustnych opowieści, przekazywanych od narratora do narratora, a następnie spisywane na zwojach i rękopisach przez kronikarzy wszystkich krajów i narodowości.
Dlatego dokładne określenie daty powstania Biblii jest wciąż trudne. Z pewnością biorąc pod uwagę i Stary i Nowy Testament, możemy mówić tu o tysiącach lat.
Trudno też dokładnie określić, ile egzemplarzy wydrukowano i sprzedano, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że istnieją różne wersje pochodzące z różnych tłumaczeń. Mówi się o ponad pięciu miliardach sprzedanych Biblii, ale jest to liczba, którą należy przyjąć w przybliżeniu.
Inną informacją, która daje nam miarę sukcesu i rozpowszechnienia Biblii na świecie, jest fakt, że została ona przetłumaczona w całości lub częściowo na ponad 2400 języków. Oznacza to, że historie biblijne są dostępne w części lub w całości dla ponad 90 procent mieszkańców naszej planety.
Te fakty wystarczą, by zrozumieć, jaki i jak wielki wpływ mogły mieć opowieści biblijne w sztuce, literaturze, muzyce, a po dotarciu do współczesnego świata także w filmie i telewizji. I faktycznie, filmów o historiach Biblijnych jest wiele.
Trzeba dodać, że wiele historii zawartych w Biblii rzeczywiście trzyma w napięciu, tak samo, a nawet bardziej niż wiele powieści przygodowych czy sag fantasy, które są w dzisiejszych czasach na topie. Nie brakuje w niej gwałtownych i krwawych wydarzeń, morderstw, masakr, zemst i wojen, jednak nawet te dramatyczne wydarzenia są ważne, bo z jednej strony pokazują prawdziwość i historyczną dokładność z jaką pisarze biblijni pragnęli spisać swoje relacje; z drugiej strony przypominają nam, że Biblia opowiada o prawdziwych mężczyznach i kobietach, którzy jako ludzie byli przecież zawodni i stale narażeni na pokusy i grzech. Tym bardziej doceniamy tych spośród nich, którzy stali się przykładami prawości, mądrości, dobroci.
Przyjrzyjmy się niektórym historiom biblijnym i ich niezwykłym bohaterom.
O Jakubie, trzecim patriarsze judaizmu po Abrahamie i Izaaku, czytamy historię w Księdze Rodzaju.
Był on synem Izaaka i Rebeki, bratem bliźniakiem Ezawa, który urodził się przed nim, ale któremu Jakub ukradł prawo pierworództwa, bo w chwili porodu trzymał ręką jego piętę. Właśnie z tego powodu nadano mu imię, które nosił a które pochodzi od aqeb, „pięta”. Również później Jakub odebrał podstępem błogosławieństwo ojca Izaaka swojemu bratu. Faktycznie to Ezaw sprzedał mu ją w zamian za talerz soczewicy. W tamtych czasach uzyskanie błogosławieństwa oznaczało uzyskanie od ojca pełnej władzy nad ludźmi, zwierzętami i wszystkim, co należało do plemienia. Nie jest przypadkiem, że imię Jakub oznacza również „wypierającego”.
Jakub znany jest również pod nazwą „Izrael”, od korzenia shr, „dążyć”, i El, „Pan”.
„Odtąd nie będziesz się zwał Jakub, lecz Izrael, bo walczyłeś z Bogiem i z ludźmi, i zwyciężyłeś” (Rdz 32,29).
Jaka jest różnica pomiędzy Judaizmem a Chrześcijaństwem?
Jaka jest różnica pomiędzy Judaizmem a Chrześcijaństwem? Czy Bóg Żydów i Chrześcijan jest tym samym Bogiem? Postaramy się odkryć…
Werset i przydomek wywodzą się z emblematycznego epizodu w życiu Jakuba, który pewnej nocy zaangażował się w walkę z nieznanym człowiekiem, prawdopodobnie Aniołem Pańskim. Gdy zbliżał się świt i gdy już prawie okaleczył go, uderzając w nerw kulszowy, nieznajomy błagał Jakuba, by go wypuścił. Zgodził się, ale wyczuwając w przeciwniku nadprzyrodzone pochodzenie, chciał w zamian jego błogosławieństwa i właśnie wtedy mężczyzna nadał mu imię Izrael. Nazwa jest prorocza, bo z dwunastu synów, których Jakub miał ze swoimi prawowitami żonami i dwiema niewolnicami, powstało dwanaście plemion Izraela.
Cechami Jakuba były więc spryt i siła, uważane przez naród izraelski za cechy cenne i godne pozazdroszczenia. Przyzwyczajony do walki z ludźmi, przede wszystkim ze swoim bratem, by dostać to, czego chce, Jakub nie waha się użyć sprytu i podstępu, by realizować swoje cele, i odmawia ugięcia się pod wpływem wydarzeń. Nawet jego walka z Bogiem jest w rzeczywistości znakiem wielkości: zdając sobie sprawę z tego, z kim walczy, Jakub porzuca swoją dumę i prosi o błogosławieństwo swojego przeciwnika, który wybiera go na przywódcę narodu izraelskiego.
Jakub jest czczony przez Kościół katolicki 24 grudnia, wraz z innymi patriarchami Starego Testamentu.
Jakub miał wielu synów, z których preferowanym był Józef.
Historia Józefa, który po tym, jak został sprzedany handlarzom niewolników przez swoich braci, zazdrosnych o przychylność, jaką obdarzył go ojciec Jakub, stał się ministrem faraona i wicekrólem Egiptu, zawsze inspirowała wielu pisarzy i artystów. Powstały poświęcone mu filmy, w tym animowany – Józef Władca Snów, zrealizowany przez DreamWorks, który odniósł światowy sukces i jest bardzo popularny także wśród dzieci. Wielokolorowa szata, którą Jakub chciał podarować swojemu ulubionemu synowi, stała się również inspiracją dla musicalu Józef i cudowny płaszcz snów w technikolorze, stworzonego przez Andrew Lloyda Webbera i Tima Rice’a.
Józef jest również patriarchą Starego Testamentu, a od jego synów Manasesa i Efraima wywodzą się dwa plemiona Izraela. Po tym jak został sprzedany przez swoich zazdrosnych braci, wykorzystał swoją zdolność do interpretacji snów, aby zostać ministrem i doradcą faraona. Zinterpretował dla tego ostatniego słynny sen o tłustych krowach i chudych krowach, dzięki czemu udało mu się uratować cały Egipt, a także swojego ojca Jakuba i plemiona Izraela przed straszliwym głodem, który trwał przez siedem lat.
Historia Samsona i Dalili, oprócz zainspirowania obrazów, dzieł literackich i musicali, stała się również inspiracją dla wielu filmów, głównie ze względu na zawarty w niej wątek miłosny i tragiczny.
Samson był sędzią, który otrzymał od Boga dar nadprzyrodzonej siły. Jego imię wywodzi się od Shimshon, „małe słońce”, i to doprowadziło niektórych do myślenia przez chwilę, że on sam może być rodzajem półboga. Jego narodziny zostały zapowiedziane przez anioła, który objawił jego matce, że gdy jej dziecko dorośnie, wyzwoli Izrael od najeźdźców filistyńskich, i poradził jej, by nigdy nie obcinała mu włosów.
W łacińskiej tradycji chrześcijańskiej Samson przejął cechy wspólne z Herkulesem, choć u niego siła fizyczna zawsze łączyła się z darami duchowymi, tworząc archetyp ofiarnego bohatera chrześcijańskiego. Rzeczywiście, nawet przygody, jakie spotykają Samsona w trakcie jego życia, przypominają nieco trudy Herkulesa. Często ściera się on z Filistynami, stając się prawdziwym cierniem w ich boku.
Kiedy Samson zakochuje się w Delilah, Filistyni oferują jej dużo złota w zamian za jej pomoc w schwytaniu Samsona. Wyrusza, by odkryć tajemnicę jego cudownej siły i po wielu nieudanych próbach udaje jej się w końcu zmusić bohatera do wyznania, iż tkwi ona w jego włosach. Posiadając tą wiedzę zleciła ściąć mu włosy i doprowadziła go do Filistinów, którzy go oślepili, zakuli w łańcuchy i uwięzili. Jakiś czas później wyprowadzają go z więzienia aby wystawić go podczas uroczystej ceremonii. Podczas pobytu w więzieniu jego włosy odrosły i, choć Samson jest niewidomy, udaje mu się zburzyć budynek, popychając kolumny go podtrzymujące, wydobywając przy tym okrzyk „Śmierć Samsonowi i wszystkim Filistynom!”.
Estera, która w rzeczywistości nazywała się Hadasah, „mirt”, przyjmuje to imię, aby ukryć swoje żydowskie pochodzenie, kiedy wchodzi do haremu króla Aswerusa jako jego narzeczona.
Dopiero później ujawnia swoją prawdziwą tożsamość, by uratować Żydów przed masakrą zarządzoną przez premiera Amana. Dowiedziawszy się o planie ministra, przeszła trzydniowy post, po czym przedstawiła się królowi i poprosiła go o pójście na obiad z Amanem. Na oczach wszystkich ujawniła swoje żydowskie pochodzenie i powiedziała, że Aman chce śmierci wszystkich Żydów.
Swoją odwagą przekonała króla, aby wstawił się za jej ludem. Tak narodziło się święto Purim, które jest obchodzone również w obecnych czasach 14 i 15 marca.
Również dzieci doceniają wiele historii zawartych w Biblii. Oczywiście trzeba je im przedstawić w odpowiedni sposób, dostosowując historie i postacie do ich wieku i wrażliwości. Istnieje wiele książek napisanych specjalnie po to, aby przybliżyć dzieciom chrześcijaństwo dzięki biblijnym historiom.
Jeśli chcemy zaproponować dzieciom historie biblijne, możemy zacząć od tych, które są łatwe do opowiedzenia nawet najmłodszym dzieciom, np. trzy przypowieści o miłosierdziu. Historia zagubionej owcy (Łk 15,1-7) czy też zagubionej monety (Łk 15,1-10), albo syna marnotrawnego (Łk 15,11-32) nadają się do opowiedzenia nawet bardzo małym dzieciom i uczą je, jak ważna jest pokuta, a także ukazują jak ogromna jest miłość Boga, który jest gotów przyjąć nas z powrotem do siebie i kochać mimo naszych błędów.
Odnosząc się do przypowieści, również przypowieść o dobrym Samarytaninie (Łk 10,25-37) może pomóc dzieciom zrozumieć przesłanie Jezusa o miłowaniu bliźniego jak siebie samego. Przypowieść o krzewie winnym i latoroślach (J 15,1-11) nauczy je, że sami jesteśmy jak gałązki winorośli, które oderwane od rośliny i nie pielęgnowana przez rolnika (Boga), są skazane na uschnięcie. Tylko dzięki zjednoczeniu z Bogiem możemy wydać owoce.
Przypowieść o talentach (Mt 25, 14-30) pokazuje dzieciom, że Bóg obdarza wszystkich duchowymi darami, które każdy z nas musi wykorzystać, w przeciwnym wypadku są one bezużyteczne. I
Natomiast przypowieść o siewcy (Mt 13,3-8;19-23) pokazuje, że każdy może przyjąć Słowo Boże w inny sposób, i opowiada co dzieje się z nasionami, które padają na drogę, pośród kamieni, wśród cierni i wreszcie na dobrą glebę, gdzie rozwijając się mogą przynieść o wiele większe owoce. Mamy wreszcie przypowieść o faryzeuszu i celniku (Łk 18, 9-14), która uczy wartości pokory.
Indeks1 Macierzyństwo w świętych tekstach2 Ewa: matka wszystkich żywych istot3 Batszeba: żona i matka królów4 Jochebed: odważna matka Mojżesza5 Elżbieta: matka w wieku dorosłym6 Maria: matka wybrana Matka, filar każdej rodziny, bijące serce domu i źródło życia dla bliskich, którzy się wokół niej znajdują. Jednak…
Istnieje cudowny krucyfiks, który w starożytnych czasach uratował Rzym przed zarazą. Dziś stał się symbolem świata modlącego się i walczącego z pandemią. Dowiedzmy się więcej na jego temat. Chcielibyśmy przybliżyć historię o cudownym krucyfiksie. Żyjemy w czasach, które potrzebują cudów, zarówno takich, które każdy z…
Wielki Tydzień jest okresem siedmiu dni, który rozpoczyna się Niedzielą Palmową, podczas której obchodzone jest przybycie Jezusa do Jerozolimy, i kończy w Wielką Sobotę i Niedzielę Wielkanocną, kiedy to świętujemy zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Można od razu zauważyć w jaki sposób i dlaczego te siedem dni jest tak ważnych dla każdego chrześcijanina. Śmierć i Zmartwychwstanie Jezusa są kulminacją roku liturgicznego, momentem najbardziej znaczącym z duchowego punktu widzenia na drodze wiary każdego wierzącego. Poprzez swoją śmierci, a przede wszystkim poprzez Zmartwychwstanie, Jezus ukazuje swoją boskość i poprzez swoje cierpienie wskazuje drogę do nadziei zbawienia i życia wiecznego. Nic więc dziwnego, że obchody związane z tym wydarzeniem są podzielone i rozłożene w czasie i że każde z nich nabiera różnego znaczenia, nie mniej tak samo ważnego i uroczystego dla każdego z nich.
Nic też dziwnego, że aby osiągnąć ten moment powagi i duchowego uniesienia, konieczny jest długi okres pokuty i wyrzeczeń, czyli czterdzieści dni Wielkiego Postu, który rozpoczyna się w Środę Popielcową i kończą dokładnie w czwartek Wielkiego Tygodnia.
Postaramy się prześledzić różne etapy tej świętej drogi wiary i nadziei, pasji i pokuty.
Wielkanoc jest świętem ruchomym, dlatego nie można określić dokładnej daty jej rozpoczęcia i zakończenia. Podąża za cyklem księżycowym i jest obchodzona co roku w niedzielę po pierwszej wiosennej pełni księżyca.
Niedziela Palmowa poprzedza Wielkanoc i wyznacza początek Wielkiego Tygodnia. Wspomina triumfalny wjazd Jezusa do Jerozolimy, kiedy to został on powitany jako Mesjasz przez wiwatujący lud, który wysławiał go tymi słowami: „Hosanna Synowi Dawida! Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie! Hosanna na wysokościach!” (Mateusz 21, 9)Dla Żydów palma była jedną z czterech roślin niesionych w procesji podczas Święta Szałasów, które nazywało się Sukkot i upamiętniało podróż ludu Izraela do Ziemi Obiecanej, a w szczególności czas spędzony na pustyni, kiedy to mieszkali w chatach nazywanych sukot. Podczas święta używano gałązki palmowej (lulaw), gałązki cedru (etrog), trzech gałązek mirtu i dwóch wierzby. Palma wskazywała na szczęście i triumf, dobrobyt i bogactwo.
Niedziela Palmowa znana jest również jako Niedziela De Passione Domini czyli „męki Pańskiej”, bo choć jest dniem świętowania, to jednak jest również początkiem wydarzeń, które doprowadzą do konania i Ukrzyżowania Jezusa.
Przez trzy dni kolejne dni następujące po Niedzieli Palmowej są przypominane niektóre fakty z życia Jezusa w Jerozolimie, a w szczególności zdrada Judasza. Codziennie jako pierwsze czytanie podczas Mszy świętej, odczytywana jest jedna z trzech pierwszych pieśni Sługi Pańskiego z księgi proroka Izajasza. Natomiast czytana Ewangelia opowiada o ostatnich dniach Jezusa przed jego aresztowaniem.
Poniedziałek jest dniem przyjaźni, ważnego uczucia dla Jezusa, który uwielbiał otaczać się dobrymi przyjaciółmi i spędzać z nimi czas. W tym szczególnym dniu wspomina, jak udał się do Betanii, aby odwiedzić trzech wspaniałych przyjaciół: Martę, Marię i Łazarza. „Na sześć dni przed Paschą Jezus przybył do Betanii, gdzie mieszkał Łazarz, którego Jezus wskrzesił z martwych. Urządzono tam dla Niego ucztę. Marta usługiwała, a Łazarz był jednym z zasiadających z Nim przy stole. Maria zaś wzięła funt szlachetnego, drogocennego olejku nardowego i namaściła Jezusowi stopy, a włosami swymi je otarła. a dom napełnił się wonią olejku.” (Jan 12, 1-3)
We wtorek Jezus zaczyna zdawać sobie sprawę ze zdrady, która ma nastąpić. Czytanie Ewangelii podczas liturgii mówi o tym: „To powiedziawszy, Jezus wzruszył się do głębi i tak oświadczył: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeden z was Mnie wyda”. Spoglądali uczniowie jeden na drugiego, niepewni, o kim mówi. Jeden z Jego uczniów – ten, którego Jezus miłował – spoczywał na Jego piersi. Jemu to dał znak Szymon Piotr i rzekł do niego: „Kto to jest? o kim mówi?” Ten, oparłszy się zaraz na piersi Jezusa, rzekł do Niego: „Panie, któż to jest?” Jezus odparł: „To ten, dla którego umoczę kawałek [chleba] i podam mu”. Umoczywszy więc kawałek [chleba], wziął i podał Judaszowi, synowi Szymona Iskarioty. (Jan 13, 21-25).
Podczas Środy Wielkiego Tygodnia jest wspominana zdrada Judasza, który idzie do kapłanów, by sprzedać Jezusa: „Wtedy jeden z Dwunastu, imieniem Judasz Iskariota, udał się do arcykapłanów i rzekł: „Co chcecie mi dać, a ja wam Go wydam”. A oni wyznaczyli mu trzydzieści srebrników. Odtąd szukał sposobności, żeby Go wydać.” (Mateusz 26, 14-16)
Jest to ostatni dzień Wielkiego Postu, ale także pierwszy tzw. Triduum Paschalnego, które rozpoczyna się Mszą Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek, a kończy w Niedzielę Wielkanocną. Te trzy dni stanowią kluczowy czas roku liturgicznego i celebrują Misterium Paschalne Jezusa Chrystusa: ustanowienie Eucharystii, a następnie mękę, śmierć, zstąpienie do piekła i zmartwychwstanie.
Poranek Wielkiego Czwartku poświęcony jest konsekracji olejków świętych, czyli tych, które będą używane do sprawowania sakramentów, a kapłani odnawiają przyrzeczenia złożone w dniu święceń.
Wieczorem odprawiana jest Msza Wieczerzy Pańskiej, upamiętniająca Ostatnią Wieczerzę Jezusa, a tym samym ustanowienie Eucharystii. To ważna uroczystość, ponieważ błogosławione są również hostie, które zostaną rozdane następnego dnia. Wieczerza Pańska ustanawia koniec Wielkiego Postu i początek Triduum Paschalnego.
Wielki Czwartek celebruje także ustanowienie kapłaństwa i przykazanie miłości braterskiej. Jezus myje stopy swoim uczniom jako wyraz swojej wielkiej miłości. „Było to przed Świętem Paschy. Jezus wiedząc, że nadeszła Jego godzina przejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca1 ich umiłował. W czasie wieczerzy, gdy diabeł już nakłonił serce Judasza Iskarioty syna Szymona, aby Go wydać, wiedząc, że Ojciec dał Mu wszystko w ręce oraz że od Boga wyszedł i do Boga idzie, wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło nim się przepasał. Potem nalał wody do miednicy. I zaczął umywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany.” (Jan 13, 1-5)
Również w Wielki Czwartek świętujemy przekazanie nowego przykazania Jezusa, przykazania miłości. „Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali.” (Jan 13, 34-35).
Wreszcie w Wielki Czwartek krzyż z ołtarza głównego zostaje zakryty białą tkaniną i tak pozostawiony do dnia następnego. Zakrywane są wszystkie krzyże i święte obrazy, z wyjątkiem tych z Drogi Krzyżowej.” Ponadto liturgii towarzyszą chwile uroczystego milczenia.
Wielki Piątek poprzedza Niedzielę Wielkanocną i przypomina mękę Jezusa, Jego ukrzyżowanie i śmierć. Przewiduje wstrzemięźliwość od mięsa, wiernych od 14 roku życia, a od 18 do 60 roku życia, wstrzemięźliwość i post kościelny. Jest to ostatni akt pokuty ze strony wiernych, przygotowujący na powrót Chrystusa i wyzwolenie od śmierci.
W Wielki Piątek nie jest celebrowana eucharystia. Oferowane hostie zostały konsekrowane dzień wcześniej, w Wielki Czwartek.
Liturgia Wielkiego Piątku celebruje Mękę Pańską. W przeszłości liturgia wielkopiątkowa była celebrowana o godzinie 15:00, kiedy to według Ewangelii nastąpiła śmierć Jezusa. Dziś obchodzona jest w godzinach popołudniowych, w bardziej dogodnym dla wiernych czasie, tak aby umożliwić im uczestniczenie w celebracji.
Liturgia Męki Pańskiej składa się z trzech części:
Zwykle po liturgii wielkopiątkowej następuje Droga Krzyżowa, procesje z figurami lub inne akty nabożeństwa.
Wielka Sobota upamiętnia zstąpienie Jezusa do piekła. Podczas tego zstąpienia Chrystus reprezentował zarówno boskość jak i jego ludzką duszę jako, podczas gdy jego ciało pozostawało w grobie chronione przed zepsuciem łaską Bożą. W czasie spędzonym w podziemiu Jezus triumfuje nad diabłem i uwalnia dusze sprawiedliwych, przenosząc je do nieba. Dopiero gdy misja zostanie wypełniona, dusza i boskość powracają, aby ponownie połączyć się z nieskażonym ciałem. Jest to czas Zmartwychwstania.
Drugi dzień liturgiczny Triduum Paschalnego, to dzień skupienia i modlitwy. Wszyscy wierni czekają na Zmartwychwstanie, które zostanie ogłoszone podczas Wigilii Paschalnej rozpoczynającej się o zachodzie słońca.
„Co się stało? Wielka cisza spowiła ziemię; wielka na niej cisza i pustka. Cisza wielka, bo Król zasnął. Ziemia się przelękła i zamilkła, bo Bóg zasnął w ludzkim ciele, a wzbudził tych, którzy spali od wieków. Bóg umarł w ciele, a poruszył Otchłań.”. (ze starozytnej homilii na Wielką Sobotę).
W Wielką Sobotę Msza nie jest odprawiana, ołtarz pozostaje pusty, co symbolizuje nieobecność Chrystusa, który chwilowo jest gdzie indziej. Eucharystia udzielana jest dopiero w momencie śmierci. Sakramenty są zawieszone.
Post kościelny i abstynencja od mięsa są zalecane, ale nie obowiązkowe.
Po zachodzie słońca wraz z zapaleniem świecy paschalnej i proklamując światło Chrystusa, rozpoczyna się Wigilia Paschalna.
Niedziela Zmartwychwstania jest zakończeniem Wielkiego Tygodnia i celebracją radości i triumfu zmartwychwstałego Jezusa. Zmartwychwstanie stanowi fundament wiary chrześcijańskiej, która odnawia się podczas każdej liturgii eucharystycznej.
25 marca Kościół obchodzi święto Zwiastowania Pańskiego, które jest poświęcone nie tylko Jezusowi ale również Jego Matce Maryi, która jest z Nim nierozerwalnie związana. Dowiedzmy się dlaczego. Niewiele świąt chrześcijańskich jest tak bardzo ważnych jak Zwiastowanie Pańskie. Jest ono jednym z ważniejszych wydarzeń w historii…
Indeks1 Historia Świętego Patryka2 Który dzień jest dniem Świętego Patryka?3 Dlaczego Święty Patryk jest tak ważny w Irlandii?4 Gdzie znajduje się studnia Świętego Patryka? Święto Świętego Patryk, patrona Irlandii, obchodzone jest 17 marca. Są to obchody pełne radości, kolorów (zwłaszcza zieleni) i muzyki. Kim był…
Indeks
Wszystkim jest znana klasyczna szopka przygotowywana na czas świąt Bożego Narodzenia przedstawiająca Narodzenie Jezusa, który wraz z Maryją i Józefem jest główną postacią. Scena jest często umieszczona w kontekście ubogiej szopki, wzbogacona obecnością pasterzy, aniołów, zwierząt. W niektórych krajach tradycyjna szopka jest ubogacona o wiele innych, różnorodnych postaci jak różnego typu rzemieślnicy, sprzedawcy, muzycy, wieśniacy podczas wykonywania różnych czynności.
W przeszłości, w niektórych przedstawieniach szopki bożonarodzeniowej, umieszczano także inne wydarzenia związane z narodzinami Jezusa, pomimo, iż czasowo były od niego odległe, takie jak np. Zwiastowanie.
Mimo to szopka tradycyjnie przedstawia tylko scenę Bożego Narodzenia, jak sama nazwa na to wskazuje. Łacińska nazwa Szopki Bożonarodzeniowej to praesaepe, czyli szopka, żłóbek. Żłóbek, w którym po urodzeniu umieszczono Dzieciątko Jezus.
Skąd więc pomysł na stworzenie szopki wielkanocnej, która, z logicznego punktu widzenia, nie powinna się nawet tak nazywać? W rzeczywistości obie szopki, zarówno ta bożonarodzeniowa jak i wielkanocna, wyrażają tą samą potrzebę, czyli uczynienie tych świętych wydarzeń widocznymi i bardziej zrozumiałymi w oczach zwykłych ludzi i chłopów, którzy w dawnych czasach byli niezdolni do czytania i pełnego zrozumienia Pisma Świętego i wydarzeń związanych z życiem i śmiercią Jezusa. Tak więc jest to pewny rodzaj pobożności ludowej, która przybrała formę tradycji już w odległych czasach, opowiadając za pomocą tych właśnie przedstawień, święte wydarzenia i życie Jezusa i Maryji, co miało na celu przybliżenie tych podnoszących na duchu historii zwykłym ludziom, nieznającym łaciny. Tego typu reprezentacje miały też tę zaletę, że angażowały wszystkich uczestników. Przypominamy, że sama szopka bożonarodzeniowa narodziła się jako żywa szopka, której celem było rozpowszechnienie prawd religijnych, których znajomość do tej pory była przywilejem nielicznych uczonych. A ponieważ po tym jak przyjął się zwyczaj kreowania żywej szopki, rzemieślnicy i artyści wkrótce zaczęli tworzyć figurki ją przedstawiające. Przypuszczamy, że w ten sam sposób zaczęto odtwarzać sceny męki i śmierci Jezusa począwszy od ostatniej wieczerzy, przez medytację w ogrodzie Getsemani, sąd przed Piłatem, aż do ukrzyżowania, pogrzebu i zmartwychwstania.
Powstanie szopki wielkanocnej możemy również połączyć z tradycją Drogi Krzyżowej, stworzonej w celu zrekompensowania wielu wiernym niemożliwości pielgrzymowania do prawdziwych miejsc męki i śmierci Chrystusa. W ten sposób, dzięki rekonstrukcji różnych stacji Drogi Krzyżowej w kościołach i miejscach kultu, czy to pod postacią obrazów, rzeźb czy też innych form reprezentacji, każdy miał możliwość uczestniczenia w tych przerażających momentach tego tak potężnego, duchowego wydarzenia. Zasadnicza różnica między szopką bożonarodzeniową a wielkanocną polega na tym, że ta pierwsza przygotowuje nas na narodziny Jezusa, dlatego też atmosfera, którą kreuje, jest tak tajemnicza i uroczysta, a także pełna radości, ze względu na mające nastąpić Wcielenie Słowa Bożego. Z kolei szopka wielkanocna przygotowuje nas do śmierci Chrystusa i w ten sposób uświadamia nam, jak efemeryczna jest nasza egzystencja bez Boga, jak ograniczony jest nasz czas na Ziemi w porównaniu z tym co czeka nas w Niebie.
Oto powody dla których wiele rodzin nadal decyduje się na tworzenie szopek wielkanocnych we własnym domu. Jest to forma nabożeństwa, sposób przygotowania się do Wielkanocy, dlatego szopka wielkanocna powstaje w okresie Wielkiego Postu, który poprzedza Wielkanoc i charakteryzuje się pokutą, modlitwą i refleksją.
Często wspominaliśmy o tym, że wspólne przygotowywanie szopki bożonarodzeniowej jest dla rodziny momentem zjednoczenia i harmonii. W ten sam sposób szopka wielkanocna może stać się sposobem na przeżywanie Wielkiego Postu, wspólne zajęcie się budowaniem czegoś pięknego, co jednocześnie może być momentem medytacji i wspólnej modlitwy.
Przygotowywując szopkę wielkanocną, dobrze byłoby pamiętać o jej stopniowej realizacji. Sceny powinny być dodawane tydzień po tygodniu, wraz ze zbliżaniem się do Wielkanocy. Zmartwychwstanie Jezusa będzie ostatnią sceną, którą przedstawimy, najważniejszą, najcenniejszą i najbardziej uroczystą.
Możemy zacząć od scen z życia Jezusa, takich jak jego chrzest przez Jana Chrzciciela, umywanie nóg czy uzdrowienie niewidomych, a następnie wejścia Jezusa do Jerozolimy i tak dalej.
Po tym następuje historia związana z okresem wielkanocnym, od Ostatniej Wieczerzy do modlitwy w ogrodzie Getsemani, od aresztowania Chrystusa do Biczowania i do Cierniowego Ukoronowania, Następnie następuje moment kulminacyjny czyli Ukrzyżowanie, śmierć i zdjęcie z krzyża, a po tym najważniejszy moment dla chrześcijan: Zmartwychwstanie.
Tak bardzo złożony i szeroki temat jakim jest dla chrześcijan Zmartwychwstanie, nie może być dogłębnie wyczerpany w tym artykule. Jest ono najważniejszejszą uroczystością chrześcijańską, świętem wszystkich świąt, które upamiętnia Zmartwychwstanie Jezusa.
Śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa symbolizuje początek nowego świata, nowego przymierza między Bogiem a ludźmi, które osiągnie swoją kulminację przy końcu czasów, kiedy to Królestwo Boże otworzy się dla tych, którzy na nie zasługują.
Wielkanoc zawiera w sobie całą uroczystą tajemnicę religii chrześcijańskiej, wydarzenie podczas którego Jezus poświęcając się za ludzi, uwolnił ich od grzechu pierworodnego, a zwyciężając śmierć poprzez swoje zmartwychwstanie, dał wszystkim nadzieję na życie wieczne.
Oprócz figurek, które znajdziesz w naszym sklepie internetowym, aby zbudować twoją szopkę wielkanocną, będziesz musiał zastanowić się, jak stworzyć dekoracje i scenografie.
W rzeczywistości możesz po prostu ponownie wykorzystać wiejskie i miejskie scenografie, których już użyłeś do szopki bożonarodzeniowej. Tak jak w przypadku szopki bożonarodzeniowej, kiedy to udzielaliśmy dobrych i praktycznych wskazówek i rozwiązań do samodzielnego wykonania, również i w tym przypadku sugerujemy użycie materiałów pochodzących z recyklingu a także odrobiny pomysłowości, aby Twoje doświadczenie tworzenia było jeszcze bardziej ciekawe i podnoszące na duchu. Tektura, sklejka, odrobina gorącego kleju i wyobraźnia pozwolą Ci odtworzyć idealną scenerię, która ożywi twoją wyjątkową szopkę wielkanocną.