Indeks1 Jak powstaje gobelin2 Krosno żakardowe3 Nasze religijne gobeliny Sakralne gobeliny zawsze były bohaterami sztuki sakralnej. Przechowywane w kościołach na całym świecie, uważane są za cenne skarby, które można wystawiać tylko przy specjalnych okazjach. Są jednak i tacy, którzy wystawiają je we własnym domu. Dlaczego…
Karnawał dobiega końca. Po Tłustym Czwartku nadeszła kolej na Środę Popielcową, która oznacza początek Wielkiego Postu. Przyjrzyjmy się bliżej pochodzeniu tego szczególnego dnia. Co to jest Środa Popielcowa? Skąd pochodzi ta dość dziwna nazwa tego dnia? Chyba wszyscy wiemy co to jest Karnawał – okres…
Indeks
Istnieją niektóre przedmioty, których obecność wydaje się oczywista podczas celabracji Mszy Świętej a które niejako schodzą na drugi plan w porównaniu z przedmiotami liturgicznymi jak kielich, patena i inne wyposażenie sakralne.
Jest to bielizna kielichowa czy też bielizna ołtarzowa.
Wykonana z tkaniny, składa się zazwyczaj z zestawu czterech elementów: korporału, palki, puryfikaterza i ręczniczka.
Istnieją również inne przedmioty liturgiczne wykonane z tkaniny, które można połączyć z tymi czterema. Są to obrus na ołtarz, humerał i inne.
Oto opis czterech elementów bielizny kielichowej :
Właśnie ze względu na ich znaczenie w celebracji liturgicznej, paramenty te nie mogą być zwykłymi kawałkami płótna. Muszą być dobrej jakości, wykonane starannie z wartościowych tkanin.
Bardzo ważna jest również kolorystyka bielizny kielichowej. W poprzednim artykule zajmowaliśmy się znaczeniem kolorów w liturgii katolickiej. Szaty liturgiczne księży katolickich podczas celebracji religijnych oraz liczne paramenty sakralne, których używają, różnią się gamą kolorów, które mają ściśle określone znaczenie symboliczne. Główne kolory liturgiczne, skodyfikowane w rycie rzymskim w 1969 roku, to cztery:
biały, zielony, czerwony i fioletowy.
Biały symbolizuje radość i czystość wywodzącą się z Wiary i Zmartwychwstania i wiąże się w szczególności z adoracją Jezusa i Madonny. Stosuje się go praktycznie codziennie, niezależnie od pory liturgicznej i aktualnego święta.
Zielony to symbol nadziei, stałości i słuchania.
Fioletowy symbolizuje pokutę, oczekiwanie i żałobę, dlatego jest używany w okresie Adwentu i Wielkiego Postu lub podczas Mszy za zmarłych.
Czerwony symbolizuje mękę Chrystusa i jest używany w Niedzielę Palmową, Wielki Piątek, Pięćdziesiątnicę i tak dalej.
Inne kolory nie zostały skodyfikowane ale są również używane do szat liturgicznych i do bielizny kielichowej, a przynajmniej do ich zdobień i haftów, np. niebieski jako kolor maryjny, czy też kolor złoty, który symbolizuje królewskość.
Oto więcej informacji na temat bielizny kielichowej, którą można znaleźć w naszym sklepie. Wszystkie elementy dostępne są zarówno w zestawach jak i sprzedawane pojedynczo.
Kiedyś bieliznę kielichową wykonywano głównie z lnu, który jest najmocniejszym z istniejących włókien naturalnych. Obecnie istnieją zestawy wykonane z wielu innych rodzajów tkanin, z których każda ma swoją własną charakterystykę.
Wciąż powszechnie używany, jest lekki i zawsze elegancki. Jedną z jego zalet jest to, że bardzo szybko schnie, co pozwala na częste pranie i bez ryzyka uszkodzenia produktu. Regularna faktura sprawia, że szczególnie nadaje się do haftu krzyżykowego i innego rodzaju haftu liczonego, co jest również wielką zaletą przy wykonywaniu szlachetnych zdobień, odpowiednich do bielizny kielichowej.
Miękka i charakteryzująca się wysokimi właściwościami chłonnymi bawełna, doskonale nadaje się do osuszenia rąk kapłana i kielicha. Posiada lśniący wygląd i można ją bez problemu prać ręcznie lub w pralce.
Niektóre nowoczesne komplety bielizny kielichowej są wykonane częściowo z poliestru a częściowo z bawełny. Poliester jest bardzo odporny zwłaszcza na rozdarcia i przetarcia i nie wymaga szczególnego traktowania. Ma również tę zaletę, że jest dość elastyczny i nie gniecie się.
Od czasów starożytnych, do szat liturgicznych i do bielizny kielichowej używano drogocennych tkanin, takich jak jedwab i satyna. Są to gładkie, miękkie w dotyku, błyszczące tkaniny, które reprezentują elegancję i wytworność produktu. Jednak w przeciwieństwie do wcześniej omówionych tkanin, są one bardzo delikatne i wymagają traktowania ich z większą dbałością, aby zachować swój nienaruszony połysk i miękkość.
Velum nakrycie na kielich, poliester wycięty laserowo.
Ten welon na kielich dostępny jest w 4 kolorach liturgicznych. Został zrealizowany w polskim zakładzie krawieckim. kup na Holyart
Nakrycie na kielich Maryjne z satyny, haftowane ręcznie.
To nakrycie na kielich (palka liturgiczna) zostało zrealizowane przez włoski rodzinny zakład krawiecki z wieloletnim doświadczeniem w produkcji tkanin i paramentów sakralnych.
kup na Holyart
|
Poszczególne komplety bielizny kielichowej mogą różnić się między sobą rodzajami dekoracji, jakimi zostały upiększone.
Przede wszystkim rąbek, który może być otwarty lub prosty, wykonany ręcznie lub maszynowo.
Hafty mogą być wykonane maszynowo lub ręcznie, w zależności od jakości artykułu ale także w zależności od reprezentowanego tematu. Istnieje bielizna kielichowa ozdobiona prostymi wzorami, takimi jak małe białe krzyżyki na białym tle lub też bardziej wyszukane wzory. Zazwyczaj hafty przedstawiają symbole liturgiczne: krzyż, kielich, winogrona, kłosy, Eucharystię, złoty symbol IHS, gołębicę lub symbole maryjne. Różnorodność symboli doskonale się dopasowuje do wrażliwości i preferencji każdego z nich oraz do konkretnego czasu liturgicznego.
Wśród elementów składających się na bieliznę kielichową, palka zasługuje na dokładniejszy opis.
Pałka może mieć różne kształty, okrągłe lub kwadratowe. Może być wykonana z mniej lub bardziej sztywnej tkaniny, takiej jak wykrochmalony len lub poliester.
Niektóre modele posiadają wewnątrz karton lub mały plastikowy panel, dzięki czemu palka pozostaje sztywna. Karton można wyjąć dzięki wygodnemu otworowi, co bardzo ułatwia jej pranie. W niektórych, szczególnych palkach, które zostały wykonane wyjątkowymi technikami, aby uniknąć uszkodzenia przedmiotu, nie można wyciągnąć kartonika.
Kolejną osobliwością, występującą tylko w niektórych modelach, jest plastyfikowany róg. Niektóre modele mają jeden z rogów pokryty plastikiem. Pozwala to celebransowi trzymać palkę bez jej zabrudzenia lub zużywania się materiału wraz z upływem czasu.
Niektóre palki są zdecydowanie bardziej wartościowe niż inne, nie tylko ze względu na rodzaj użytej tkaniny, ale przede wszystkim z uwagi na zdecydowanie bardziej kunsztowny haft, który został wykonany wyłącznie ręcznie.
Tego typu produkt, ze względu na swoją wartość, może być również pomysłem na prezent na specjalną okazję: dla kleryka, który zostaje księdzem, dla księdza, który obchodzi szczególną rocznicę i tak dalej.
Srebrne klejnoty od czasów starożytnych są fascynującymi i pożądanymi przedmiotami. Dowiedzmy się, jak czyścić srebrną biżuterię, aby była lśniąca i piękna. Dlaczego jest tak ważna wiedza na temat tego jak czyścić srebrną biżuterię? Odpowiedź na to pytanie tkwi w samej naturze tego szlachetnego i cennego…
Indeks1 Kiedy i dlaczego jest obchodzone to święto?2 Historia3 Oczyszczenie Maryi Święto Matki Bożej Gromnicznej jest świętem, które ma swoje korzenie w obrzędach przedchrześcijańskich związanych ze światłem. Dowiedzmy się, co ono symbolizuje dla wierzących i z jakiego powodu. Święto Matki Bożej Gromniczne jest świętem o…
Jan Melchior Bosko, lepiej znany jako Ksiądz Bosko lub św. Jan Bosko, od dziecka czuł, że jego powołaniem jest wspieranie i pomoc młodym ludziom, którzy znajdują się w trudnej sytuacji. Być może na samym początku nie mógł zrozumieć jak tego dokonać. Opowiadał o śnie, który mu się przyśnił gdy miał zaledwie dziewięć lat. W tym śnie widział siebie otoczonego przez łobuzerskie dzieci, które śmiały się i bez skrępowania przeklinały. Rozwścieczony tymi bluźnierstwami stawił im czoła, walcząc z najbardziej agresywnymi. W pewnym momencie pojawił się mężczyzna z lśniącą twarzą i ubrany we wspaniały biały płaszcz. Zapytany przez małego Jana Bosko o to kim jest, nieznajomy odpowiedział: „Jestem Synem tej, którą twoja matka nauczyła cię witać trzy razy dziennie.” To właśnie nieznajomy wyjawił chłopcu, że pewnego dnia będzie musiał opiekować się innymi: „Nie biciem ale łagodnością i dobroczynnością będziesz musiał pozyskać tych swoich przyjaciół.” W tym samym śnie ukazała się Księdzu Bosko majestatyczna i piękna kobieta, ubrana w szatę świecącą jak gwiazdy. Wokół niej znajdowały się zwierzęta które mu wskazała mówiąc: „Tu jest twoje zadanie, to tutaj musisz pracować. Stań się pokorny, silny i wytrzymały a przemiana jaką teraz zobaczysz u zwierząt, będziesz musiał spowodować u moich dzieci.” I w momencie w którym mówiła, wszystkie zwierzęta stały się potulne.
Pomimo tego proroczego snu, niewiele w życiu małego Jana Bosko dało przedsmak tego jakie będzie jego przeznaczenie, czego dowiemy się poznając jego historię. A jednak to właśnie on był założycielem Zgromadzenia Salezjanów i Córek Maryi Wspomożycielki Wiernych i jest uważany za jednego ze świętych społecznych Turynu.
Już kiedy był w seminarium, w jego pokoju wisiało wypisane na tabliczce motto, które brzmiało:: „Da mihi animas, coetera tolle”, co oznacza „Daj mi dusze, weź wszystko inne”, zdanie inspirowane Ewangelią: „Król Sodomy rzekł do Abrama: «Oddaj mi tylko ludzi, a mienie weź sobie!»” (Księga Rodzaju 14, 21)
Przekaz, zarówno w wymiarze ludzkim jak i duchowym można streścić w trzech słowach: rozum, religia, życzliwość. Te trzy cechy stały się podstawą jego profilaktycznej metody wychowawczej, dzięki której wiele dzieci i młodzieży wyrwanej z nędznych warunków życia, mogła odnaleźć swoją drogę w świecie.
Papież Pius XI kanonizował go w 1934 roku, a Jan Paweł II mianował go ojcem i nauczycielem młodzieży w 1988 r.
Na jego cześć, dla uczczenia dwusetnej rocznicy jego urodzin, 16 sierpnia 2015 roku zorganizowano pielgrzymkę do Rzymu a we wszystkich kościołach salezjańskich we Włoszech i na całym świecie odbyły się wielkie uroczystości. Pięć tysięcy młodych ludzi z całego świata zgromadziło się w miejscach, w których żył Święty, aby celebrować tak zwany SYM DON BOSCO. Ze względu na jego niezwykłą bliskość z młodzieżą, nierzadko w kościele czy w domu spotyka się figurę, która przedstawia Księdza Bosko w towarzystwie dziecka.
Kim był ten święty tak bardzo ukochany przez młodzież i budzący w niej tak wiele uczuć nawet po swojej śmierci?
Jan Bosko urodził się w rodzinie chłopskiej w górskiej wiosce I Becchi w Castelnuovo d’Asti, która dziś nazywa się Castelnuovo Don Bosco. Jego ojciec Francesco zmarł na zapalenie płuc gdy Jan miał zaledwie dwa lata. Dorastał z matką Margheritą Occhiena, bratem Giuseppe, przyrodnim bratem Antonio i babcią ze strony ojca. Były to trudne lata w których szalał głód i epidemie ale Margherita wychowywała swoje dzieci najlepiej jak mogła. Była kobietą pełną godności i niepodważalnej moralności, która potrafiła rozpoznać prawdziwe wartości aż do tego stopnia, iż pewnego dnia, gdy Jan stał sie już mężczyzną i księdzem, powiedziała mu te słowa: „Jeżeli przez nieszczęście staniesz się bogaty, nigdy więcej nie postawię nogi w twoim domu”.
To również dzięki niej Jan poczuł pragnienie oddania swojego życia Bogu, jednak jego rodzinie nie było łatwo zapewnić mu niezbędne studia i wstąpienie do seminarium. Wszyscy członkowie rodziny wnieśli swój wkład aby mogło się to zrealizować. Na przykład ciocia Marianna, siostra matki, przekonała księdza Lacqua, kapelana prowadzącego lekcje w szkole podstawowej w parafii Capriglio, by zabierał Jana na zajęcia pomimo, że pochodził z innej miejscowości co również powodowało, że koledzy nie obchodzili się z nim życzliwie. Właśnie aby uniknąć złego traktowania ze strony tych łobuzów, Jan nauczył się robić małe sztuczki a nawet akrobacje, naśladując akrobatów, którzy od czasu do czasu przejeżdżali przez miasto. Był w tym tak dobry, że inne dzieci zatrzymywały się zaciekawione aby mu się przyglądać. Przerwy pomiędzy sztuczkami wykorzystywał aby zachęcać i angażować inne dzieci do odmawiania różańca lub powtarzał im teksty z ewangelii usłyszane tego dnia i które pamiętał dzięki swojej bardzo dobrej pamięci.
Ksiądz Bosko był osobą wzbudzającą ciepłe uczucia. Śledząc jego historię zaskakujące jest odkrycie, że tak wielu ludzi zostało oczarowanych jego inteligencją i jego postępowaniem aż do tego stopnia, iż czuli się niejako zobowiązani do pomagania mu. Jako przykład możemy podać tutaj na przykład Luigiego i Doroteę Moglia, u których pracował przez dwa lata jako praktykant, kiedy to matka odesłała go z domu aby uchronić go przed złą wolą przyrodniego brata Antonia. Małżonkowie przyjęli go wówczas do grona swoich pracowników.
Innym przykładem może być ksiądz Giovanni Calosso, siedemdziesięcioletni kapelan Morialdo, który przyjął w swoim domu małego Jana Bosko, nauczył go łaciny a po swojej śmierci chciał zostawić mu cały swój dobytek aby mógł dzięki niemu kontunuować naukę. Jednak Jan odrzucił tą darowiznę.
Jeszcze jednym przykładem jest Giovanni Roberto, krawiec i muzyk z Castelnuovo, który nauczył go fachu. Oprócz różnych sztuczek Giovanni nauczył się także różnych zawodów, które pozwoliły mu utrzymać się podczas studiów. Był krawcem ale też barmanem, stolarzem, szewcem, kowalem w kuźni Evasio Savio, pomocnikiem, kelnerem, stajennym. Cała ta wiedza pomogła mu prowadzić i wspierać jego młodych podopiecznych przy wybieraniu ich przyszłych zawodów.
W marcu 1834 roku, po ukończeniu studiów humanistycznych (dyscyplin humanistycznych, które wraz z retoryką stanowiły podstawę studiów tamtych czasów), początkowo myślał o wstąpieniu do klasztoru franciszkańskiego ale za radą księdza Giuseppe Cafasso, który później również stał się świętym społecznym Turynu, zamiast tego wybrał wstąpienie do seminarium w Chieri. Stało się to 30 października 1835 roku. Studiował tutaj teologię przez pięć lat. Natychmiast zaprzyjaźnił się z Luigim Comollo, który był chłopcem fizycznie słabym, co często było powodem żartów ze strony kolegów, posiadał za to wielką duchową siłą. Niestety Luigi zmarł gdy miał zaledwie 22 lata a wkrótce po swojej śmierci ukazał się Janowi i innym chłopcom w dormitorium pod postacią jasnego światła. Wydaje się, że to dzięki niemu Jan postanowił „stawiać zbawienie wieczne ponad wszystko, uważać je za jedyną naprawdę ważną rzecz”.
Wyświęcony na kapłana w czerwcu 1841 r. w Kaplicy Arcybiskupstwa Turyńskiego, odmówił pracy jako wychowawca lub kapelan i ponownie za radą księdza Giuseppe Cafasso wstąpił do Convitto di Torino, gdzie grupa młodych księży była przygotowywana przez teologa Luigiego Guala.
To właśniw w Turynie Ksiądz Bosko spotkał swoje prawdziwe powołanie.
Przechadzając się ulicami tego wielkiego miasta mógł na własne oczy zobaczyć w jakich warunkach zostało zmuszonych do życia wiele pokrzywdzonych dzieci i młodzieży. Pochodzili oni z rodzin o trudnej sytuacji lub byli sierotami, od najmłodszych lat zmuszani do popełniania przestępstw lub wykonywania nieludzkich prac. Często trafiali w ręce dorosłych, którzy byli pozbawieni skrupułów zatrudniając ich w fabrykach lub werbując do przestępczości i przez to skazując ich na rychłe więzienie lub przedwczesną śmierć. To właśnie do nich zwrócił się Ksiądz Bosko, przyciągając ich do siebie tak jak kiedyś swoimi sztuczkami przyciągał urwisów i zdobył ich zaufanie. Razem z księdzem Cafasso odwiedzali więzienia rekrutując drobnych przestępców i zapraszając ich aby po odbyciu kary dołączyli do nich w kościele Świętego Franciszka Salezego w Valdocco.
Wiele dzieci poszło za Księdzem Bosko i wiele przyprowadziło ze sobą przyjaciół, młodszych braci, armię nieszczęśliwych dzieci do których nikt nigdy nie wyciągnął pomocnej dłoni. Zrzeszyli się oni razem w miejscu, które następnie stało się Oratorium Księdza Bosko, znajdujące się przy oratorium św. Franciszka Salezego.
Ksiądz Bosko nie poprzestał na pomocy potrzebującym dzieciom oferując im żywność, edukację i miłość. Walczył o to aby zagwarantować większe prawa tym, którzy pracowali. Dzięki niemu zaczęły pojawiać się umowy o pracę dla nieletnich, ochrona zdrowia, a nawet fundusz salezjański. Nieletni przebywający w więzieniu mogli codziennie wychodzić na kilka godzin aby uczyć się zawodu co miało zapobiec powróceniu do popełniania przestępstw po odbyciu kary.
W 1859 r., również dzięki pomocy swoich wpływowych przyjaciół, Ksiądz Bosko zdołał stworzyć Towarzystwo Salezjańskie w Valdocco, którego konstytucja została zatwierdzona przez Stolicę Apostolską w 1874 r. Od samego początku salezjanie poświęcali swoje życie i swoje wysiłki na rzecz edukacji i wychowania młodzieży poprzez szkoły, oratoria, ośrodki szkolenia rolniczego i zawodowego.
Centrum ich pracy stało się sanktuarium Maryi Wspomożycielki, wybudowane przez Księdza Bosko w 1868 roku obok kościoła Świętego Franciszka Salezańskiego. Na cześć Maryi Wspomożycielki Ksiądz Bosko założył również Stowarzyszenie Wielbicieli Maryi Wspomożycielki (ADMA), Grupę Rodziny Salezjańskiej, założoną w celu krzewienia czci Najświętszego Sakramentu i Maryi Wspomożycielki.
Ksiądz Bosko nie chciał ograniczać swojej pracy tylko do terenu Włoch. Począwszy od 1875 r. zorganizował kilka wypraw do Argentyny aby również tam nieść pomoc zamieszkającej tam młodzieży a zwłaszcza dzieciom włoskich emigrantów.
W chwili śmierci 31 stycznia 1888 miał 72 lata. Jego ciało jest przechowywane w urnie w Sanktuarium Maryi Wspomożycielki.
24 maja obchodzimy święto Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych, czczoną już od czasu zwycięstwa chrześcijan nad Turkami w Lepanto (1571 rok) i do której zwracał się Papież Pius VII, dziękując za wyzwolenie z niewoli napoleońskiej w 1815 roku.
Ksiądz Bosko był szczególnie przywiązany do tego święta. Możemy powiedzieć, iż w pewnym sensie to właśnie Matce Bożej Wspomożycielce poświęcił swoją pracę jako wychowawca i reformator. To jej chciał poświęcić bazylikę Maryi Wspomożycielki postawioną w ciągu zaledwie trzech lat, i to również jej poświęcił większość instytutów zakonnych, które założył na całym świecie, od Zgromadzenia św. Franciszka Salezego po Córki Maryi Wspomożycielki i Salezjanów Współpracowników. Dzięki temu Matka Boża Wspomożycielka jest teraz znana również jako „Madonna Księdza Bosko”.
Wspaniały obraz noszący jej imię, przechowywany w Sanktuarium w Turynie, przedstawia ją triumfalnie zawieszoną na obłoku, z berłem w ręku i Dzieciątkiem Jezus w ramionach, otoczoną Apostołami i Ewangelistami, w widoczym w tle sanktuarium stwprzonym dla Niej przez świętego.
Ksiądz Bosko wyraził się o Niej tymi słowami: „W Maryi złożyłem całą moją ufność. Matka Boża nigdy nie zostawia rzeczy w połowie”. Zachęcał swoich wiernych aby zwracali się do Niej za pomocą szczególnego wezwania, co gwarantowało uzyskanie specjalnych łask. On sam często zwracał się do Maryi Wspomożycielki, zwłaszcza gdy nastawały trudniejsze czasy.
W końcu któż lepiej niż Matka wszystkich matek może przyjąć błagania swoich dzieci i przekazać je Bogu, przywołując Jego życzliwość?
Indeks1 Kim jest Święty Błażej?2 Dlaczego jest uważany za patrona od chorób gardła3 Modlitwa do Świętego Błażeja o uleczenie gardła4 Produkty klasztorne5 Produkty pszczele: dobroczynne właściwości miodu i innych produktów Nabożeństwo do Świętego Błażeja z Sebasty, lekarza i patrona otolaryngologów, który leczy choroby gardła. Jest…
Indeks1 Stworzenie Adama i Ewy2 Historia Adama i Ewy dla dzieci3 Adam i Ewa: historia jabłka i grzechu pierworodnego4 Adam i Ewa wygnani z raju5 Kim były dzieci Adama i Ewy? Chyba wszyscy znamy historię Adama i Ewy, pierwszego mężczyzny i pierwszej kobiety. Ale czy…
Indeks
Z jakiego powodu mielibyśmy rozpoczynać Nowy Rok od rozważań na temat Matki Teresy z Kalkuty? Okres świąteczny sprzyja zastanawianiu się nad wieloma aspektami życia. Nad wieloma z nich, prawdopodobnie, nie zatrzymujemy się w innych okresach roku. Być może wpływa na to większa ilość czasu wolnego podczas świątecznych dni, i być może również bliskość rodziny i przyjaciół z którymi możemy w końcu spędzic trochę czasu.
Można powiedzieć, że życie współczesnego człowieka często jest dość dziwne a czasami wręcz okrutne. Nawet Boże Narodzenie wydaje się tracić swój religijny charakter, stając się okazją do konsumpcjonizmu i marnotrawstwa. Migające światła w sklepach czy też oświetlające ulice, powinny przypominać nam o narodzinach Jezusa i o tym, jak ogromną łaską obdarował nas Bóg, posyłając na ziemię swojego syna, aby żył wśród nas jako skromny człowiek i aby umarł za nas abyśmy mogli uzyskać przebaczenie za nasze grzechy. Niestety zbyt często, światła te są tylko zaproszeniem do zakupu i pogoni za drogimi prezentami i nie przywołują prawdziwego ducha świąt Bożego Narodzenia. Świąteczne uczucie ciepła i poczucie stania się lepszymi osobami, bardzo często jest tylko powierzchownym efektem, który znika wraz z zakończeniem okresu bożonarodzeniowego i nie manifestuje się w żaden sposób podczas naszego codziennego życia. Podczas świąt jemy, pijemy, wymieniamy prezenty a potem wszyscy wracamy do naszej codzienności, gdzie często nie ma miejsca nawet dla otaczających nas osób.
Na szczęście Boże Narodzenie skłania nas do przemyśleń. Dla tych, którzy naprawdę wierzą, jest to czas kiedy bardziej niż podczas jakiegokolwiek innego okresu w roku, możemy i musimy przyjąć miłość Boga. Ale nie tylko to. W chwili, gdy ta wyjątkowa i szczególna miłość wkracza w nasze życie i do naszych domów, my sami stajemy się jej narzędziami, małymi ale jakże cennymi posłańcami sprawiedliwości, pokoju i prawdy.
Odnowienie cudu narodzin Jezusa, tego czystego i niewinnego Dzieciątka przed którym kłaniają się zarówno pasterze jak i mędrcy, powinno rozbudzić w nas wartości, zwane przez teologię chrześcijańską cnotami teologalnymi, które powinny być podstawą życia chrześcijańskiego i relacji każdego człowieka z Bogiem.
W pierwszym liście do Koryntian czytamy: „Teraz trwają: wiara, nadzieja i miłość — te trzy. A z nich największa jest miłość.” (1 Koryntian 13:13).
Oto cnoty teologalne: Wiara, dzięki której człowiek całkowicie zawierza się Bogu, wierząc we wszystko, co objawił; Nadzieja, czyli ufność w obietnicę życia wiecznego i zobowiązanie do życia w taki sposób aby na nie zasługiwać; Miłość, zarówno punkt wyjścia jak i cel dla innych cnót. W tym artykule chcielibyśmy się skupić na tym drugim.
W jednym z naszych artykułów poruszyliśmy już temat pojęcia miłości chrześcijańskiej, dochodząc do wniosku, iż nie należy jej mylić z prostym aktem dawania jałmużny.
Miłość jest cnotą w imię której człowiek kocha Boga ponad wszystko, a bliźniego swego jak siebie samego.
Sam Jezus przekazuje to nowe przykazanie swoim uczniom:
„Po wyjściu Judasza z wieczernika Jezus powiedział: Syn Człowieczy został teraz otoczony chwałą, a w Nim Bóg został chwałą otoczony. Jeżeli Bóg został w Nim otoczony chwałą, to i Bóg Go otoczy chwałą w sobie samym, i to zaraz Go chwałą otoczy. Dzieci, jeszcze krótko jestem z wami. Będziecie Mnie szukać, ale – jak to Żydom powiedziałem, tak i teraz wam mówię – dokąd Ja idę, wy pójść nie możecie. Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie.” (J 13,31-33a.34-35)
Tak więc miłość do bliźniego jest nie tylko miłością do naszych bliskich ale także do tych, którzy nimi nie są ale potrzebują naszej pomocy i wsparcia. Miłość ta powinna być wolna, autentyczna, ofiarowana i przeżywana w imię Jezusa, z uśmiechem na ustach i z lekkim sercem pełnym szczęścia.
Mówiąc o różnicy pomiędzy dobroczynną miłością a jałmużną, skupiliśmy się na fakcie, iż zbyt często ta ostatnia jest mylona z gestem miłości i hojności, podczas gdy jest to niestety tylko sposób na uzyskanie spokojnego sumienia przy jak najmniejszym wysiłku. Miłość do bliźniego to nie tylko dawanie kilku monet, które przeszkadzają nam w kieszeniach. O wiele ważniejsza jest dyspozycyjność, wola znalezienia czasu i energii aby poświęcić się innym, poświęcenie naszego wolnego czasu na służbę innym, ubogim, potrzebującym, w imię poczucia wyższej sprawiedliwości i tęsknoty za tym, co słuszne, dobre, piękne.
I tak dochodzimy do Matki Teresy z Kalkuty. Kto lepiej niż ona może reprezentować najjaśniejszy i najbardziej emblematyczny przykład chrześcijańskiej miłości? Jej przykład jest znany wszystkim: od swoich najmłodszych lat manifestowała powołanie do czynienia dobra. Jako misjonarka w Indiach otrzymała wezwanie od Boga, które skłoniło ją do opuszczenia spokojnego klasztoru aby zagłębić się w prawdziwym ubóstwie, mieszając się z ostatnimi z ostatnich, przyjmując ich cierpienie i czyniąc je swoim.
Któż lepiej od Niej może dać nam obraz tego, czym jest prawdziwa miłość do bliźniego, miłość, która się nie oszczędza, nie pomija, nie wybiera na podstawie chłodnych kalkulacji?
Matka Teresa utrzymywała relacje z wieloma głowami państw, współpracowała z lokalnymi i zagranicznymi osobistościami aby móc otwierać ośrodki, gdzie przyjmowano i opiekowano się ubogimi, chorymi i trędowatymi. Ale bluźnierstwem byłoby traktowanie jej pracy jako pewnego rodzaju „biznesu”. Przez swoje bezgraniczne miłosierdzie, swoją miłość na którą składała się nie tylko modlitwa ale przede wszystkim działanie, Matka Teresa przez lata potępiała tych, którzy małymi i dużymi czynami powodowali degradację i cierpienie, skazując bliźnich nie tylko na ubóstwo ekonomiczne ale także na utratę godności. To ona, właśnie ta niezmordowana, mała zakonnica walczyła z hipokryzją tych, którzy woleli ignorować problem ubóstwa i usprawiedliwiając się, nie uznawać własnej odpowiedzialności, egoizmu czy też podłości. Matka Teresa przyjęła nowe przykazanie Jezusa i żyła nim dzień po dniu aż do śmierci, kochając każdego, kto stanął na jej drodze, właśnie w taki sposób w jaki kochałby Jezus, przyjmując każdego człowieka, przebaczając mu jego grzechy, opiekując się nim jak bratem, siostrą, synem.
Tak jak Jezus był Nauczycielem miłości, tak samo Matka Teresa uczyła ludzi jak żyć tą miłością w sposób najpełniejszy i najbardziej autentyczny.
Wracając do nas i do naszych postanowień na nowy rok, pomyślmy co moglibyśmy zrobić aby praktykować miłosierdzie wobec bliźnich? Jest wiele sposobów manifestowania miłości, wiele drobnych codziennych gestów, które mogą przekształcić się w świadectwo wiary. Nie jest aż tak trudno pozwolić Jezusowi wejść do naszego życia i uczynić go wzorem miłości, który możemy naśladować. Za każdym razem, gdy bezinteresownie poświęcamy komuś czas i energię, bez oczekiwania na zysk, bez ukrytych celów, dokonujemy aktu miłosierdzia. Jeśli niesiemy pocieszenie cierpiącym, wspierając ich naszą bliskością, naszymi słowami, gestami czy też praktyczną pomocą, działamy zgodnie z miłością i miłosierdziem, które według pragnienia Jezusa mają być podstawą naszego wspólnego życia.
Jeśli wokół nas widzimy niesprawiedliwość, jeśli zdajemy sobie sprawę z tego, że ktoś nie żyje godnie i że cierpi na niedostatek a my interweniujemy w celu poprawy jego stanu, dokonujemy aktu dobroczynności. Każdy z nas powinien mieć prawo do godnego życia, ponieważ Bóg stworzył świat tak, aby wszyscy mogli się nim cieszyć i korzystać z jego dóbr.
Nasze poświęcenie, gest, ofiara, wsparcie, słowa pociechy, są najpotężniejszymi narzędziami jakie zostały nam dane aby uczynić świat w którym żyjemy lepszym miejscem. Od nas zależy czy wykorzystamy je w jak najlepszy sposób i czy nie będziemy marnować tych darów i będziemy starać się rozprzestrzeniać wokół nas przekaz miłości. I to nie tylko w Boże Narodzenie.
Indeks1 Likiery, amari i alkohole wysokoprocentowe: różnice i metody produkcji2 Nalewki i przetwory pochodzące z klasztorów3 Likiery i digestify jako pomysł na prezent4 Jak wybrać likiery i nalewki?5 Korzyści i przeciwwskazania Święta Bożego Narodzenia są nie tylko czasem na objadanie się w towarzystwie ale są…
Święta Bożego Narodzenia to czas nie tylko na podarunki ale przede wszystkim na pozytywne myśli i reflekcje. Świąteczna kartka z życzeniami może być dobrym sposobem na przekazanie naszego uczucia i uznania, osobom na których nam zależy. Pisanie kartki świątecznej? Co za stres! Zbliżają się Święta.…
Indeks
Ze wszystkich tradycji bożonarodzeniowych szopka jest chyba jedną z najpiękniejszych. Jest z pewnością jedna z tych, które najskuteczniej stwarzają atmosferę Bożego Narodzenia na którą składają się ciepło i klimat domowej przytulności. Być może to właśnie pochodzenie szopki, która przedstawia narodziny Jezusa, nadaje jej tak rodzinny wymiar. Tak naprawdę wszystko sprowadza się do matczynego cudu narodzin, obecnego przy tym ojca i noworodka umiesczonego w żłobie. Prostota a jednocześnie głebiaNie ma nic prostszego, nic większego.
Być może szczególnie domowy wymiar szopki zależy również od tego, że w większości domów szopkę buduje cała rodzina. Bardziej niż efekt końcowy, to sam proces tworzenia i zaangażowanie wszystkich domowników a zwłaszcza dzieci, tworzy lekkie momenty zabawy, dzielenia się i harmonii.
Może stać się okazją do świetnej zabawy, zwłaszcza jeśli trzeba przyłożyć rękę do tradycyjnych, starych dekoracji, przekazywanych z pokolenia na pokolenie, przechowywanych w piwnicy lub na strychu i wyciąganych na każde Boże Narodzenie. Tak więc tworzenie szopki staje się również sposobem na odkrycie przeszłości rodziny i swoich korzeni, wspomnienia lat ubiegłych i być może wspomnienie bliskich, których już nie ma wsród nas. Nieprzypadkowo pamiętamy, że według niektórych źródeł historycznych szopka katolicka wywodzi się z tradycji rzymskiej. W rzymskich domach znajdowały się ołtarzyki utworzone w małych niszach w których umieszczano figurki zrobione z drewna, wosku, terakoty, przedstawiające bogów-opiekunów domu (Penaty) i przodków (Lares familiares, czyli Lary). Szczególna tradycja była praktykowana w okresie przesilenia zimowego i służyła wzmocnieniu jedności i wartości rodziny. Uroczystość nazywano „Sigillaria”, a wszyscy członkowie rodziny wymienili „sigillę”, czyli figurki larów i penatów. Dzieci miały za zadanie wypolerować figurki i utworzyć niewielką wgłębioną niszę w której owe figurki były umieszczane. Następnie rodzina stawiała przed nią miski z jedzeniem i winem aby wezwać tym bogów i przodków do ochrony domu.
Samodzielne wykonanie szopki może być zabawnym i wciągającym zajęciem zarówno dla młodszych i starszych członków rodziny. W dzisiejszych czasach dzieki inernetowi istnieje wiele możliwości i dostępnych środków i tym samym każdy członek rodziny może wnieść swój wkład w utworzenie szopki. Dzięki temu można otrzymać naprawdę wyjątkową i jedyną w swoim rodzaju szopkę! Wystarczy trochę umiejętności manualnych, kilka sztuczek i oczywiście dużo wyobraźni.
Dobrym kompromisem mogłoby być wykonanie podstawy szopki z materiału pochodzącego z recyklingu, takiego jak folia aluminiowa, watolina, tektura, drewno, korek, kamienie, żwir, a następnie zakupienie w sklepie tylko tych elementów, które są trudniejsze do wykonania lub detale.
Pomyślmy o podstawowych i niezbędnych elementach szopki do samodzielnego wykonania. Poza tym zawsze możemy mieć możliwość aby dodać dowolny element, który może uczynić szopkę piękniejszą i bardziej wyjątkową, jak niezliczone akcesoria, mebelki a nawet elementy przedstawiające żywność, które wyglądają bardzo realistycznie. Ale najpierw skupmy się na podstawie.
Jak ze wszystkim, również i tutaj trzeba zacząć od początku czyli w tym przypadku od tła. Na rynku dostępnych jest wiele rodzajów materiałów idealnych do tworzenia tła do szopki, od malowanych pejzaży do szopek szopek, po panele, od rolek papieru z tłem, po rozgwieżdżone niebo na papierze lub tkaninie lub pvc, od paneli korkowych po ekrany LED . Do wyboru jest wiele różnych teł, od najtańszego, które można łatwo zrealizować w domu przy użyciu papieru skała którym możemy pokryć pudełka różnej wielkoktści i odtworzyć górski krajobraz z rozgwieżdzonym niebem wykonanym za pomocą zdobionego papieru lub. Jeżeli mamy większy budżet możemy wykonać ciemne tło podświetlane diodami LED lub światłowodem. Możemy też zdecydować się na pięknie malowane tło, które przedstawia pustynię pod rozgwieżdżonym niebem lub piękne arabskie miasto.
Ważna jest również podstawa szopki. To właśnie na niej zbudujemy całą naszą scenografię. Podstawę możemy urozmaicić małymi kawałkami drewna, żwirku, piasku, skał, w zależności od krajobrazu jaki chcemy zbudować. Również i w tym przypadku możemy skorzystać z bardzo przydatnych produktów, które można nabyć w niskich cenach, takich jak ponadczasowy papier mech lub panele korkowe, które odtwarzają mur z cegieł lub ściany skalne, lekkie i o realistycznym wyglądzie a nawet kawałki żywicy do utworzenia drogowej nawierzchni o wspaniałym efekcie. Jeśli wybraliśmy pustynny krajobraz to oczywiście nie może zabraknąć palm, które uczynią naszą oazę bardziej realistyczną, ale także porostów lub alternatywnie, jeśli zdecydowaliśmy się zrekonstruować bardziej nordycki scenariusz, małych sosen.
Figurka do szopki nabiera zupełnie innego aspektu niż otaczające ją materiały.
Użycie słomy, mchu lub żwiru natychmiast nadaje scenie szopki nowy klimat
Kolejnym elementem, który sprawia, że szopka jest naprawdę wyjątkowa, są efekty świetlne, dźwiękowe i ruchowe. Zbudowanie wodospadu lub rzeki z naprawdę płynącą wodą lub bulgoczącą fontanną na wiejskim placu jest łatwiejsze niż myślisz. Musisz tylko użyć odpowiednich narzędzi! Wystarczy silniczek do recyklingu wody podłączony do gniazdka elektrycznego, aby uzyskać naprawdę niesamowity efekt. A może wolisz zamienić wykonaną przez siebie szopkę w pokaz świateł? Również i w tym przypadku możesz wybrać spośród szerokiej gamy projektorów, które sprawią, że na Twoim tle będą pojawiać się i poruszać obrazy tworzące świąteczny klimat lub lub tworzyć efekt dnia i nocy. Dużą popularnością cieszą się również generatory dymu, które sprawiają, że kominki i ogniska są bardziej realistyczne, armatki śnieżne a dla miłośników ekstremalnego realizmu jednostki sterujące odtwarzające odgłosy począwszy od dźwięków zwierząt po dźwięk dzwonków.
Jeśli nie jesteś dobry w majsterkowaniu lub wolisz skorzystać z gotowej konstrukcji, również możesz znaleźć wiele rozwiązań. Oprócz stajenki lub groty ze sceną narodenia z już zintegrowanymi światłami, znajdziesz naprawdę wyjątkowe chatki, jaskinie, całe wioski. W niektórych przypadkach są to odtworzone w najdrobniejszych szczegółach scenografie, zapełnione już figurkami, jak na przykład szopka ze sceną narodzenia z wbudowanym ogniskiem, niewielka ale w całości doskonała i kompletna.
Stajenka scena podświetlana 30x30x30 cm: otoczenie szopki neapolitańskiej.
Podświetlane otoczenie szopki neapolitańskiej odpowiednie do figurek wysokich od 12 - 14 cm.
Kup na Holyart 
Stajenka z kompletną szopką, wielkość 22x32x17 cm.
Stajenka ze spadzistym zadaszeniem z drewna i juty oraz z postaciami i zwierzętami do szopki zrealizowanymi z pvc.
Kup na Holyart 
Stajenka do szopki w stylu schroniska.
Stajenka z 3 drewnianymi drzwiami, okienkiem i ogrodzeniem. Wykonana z prawdziwego mchu i korka i oparta na podstawie z drewna.
Kup na Holyart |
Oczywiście po przygotowaniu naszej szopki, figurki odegrają w niej odegrają rolę absolutnych bohaterów. Będziemy mieli okazję napisać na ten temat w kilku kolejnych artykułach. Na razie zaznaczymy tylko, że istnieją nieskończone możliwości wykonania postaci do szopki. Niektóre z nich możesz w całości wykonać samodzielnie na przykład wycinając je z kartonu, lub kreując je szydełkiem. Alternatywnie znajdziesz w sprzedaży nieskończony wybór postaci które zapełnią twoją szopkę, począwszy od Świętej Rodziny po pasterzy, od Mędrców po zwierzęta, wykonanych z różnych materiałów i w różnych stylach ale wszystkie odzwierciedlające tą piękna, wielowiekową trodycję jaką jest szopka bożonarodzeniowa.
Dzieciątko Jezus szata biała, h rzeczywista 10 cm. Figurka Dzieciątka Jezus wykonana z żywicy i ręcznie pomalowana. Dzieciątko Jezus ma białą szatę ze złotymi brzegami.
Kup na Holyart 
Kołyska prosta dla Dzieciątka Jezus z drewna malowanego z Valgardena do szopki Rainell 11 cm.
Kup na Holyart 
Dzieciątko Jezus z polyresin (żywicy organicznej) ułożony na słomie, oczy są z gipsu perłowego.
Kup na Holyart |
