Indeks1 Szopka neapolitańska2 Szopka z Piemontu3 Szopka sycylijska4 Pływająca szopka z Cesenatico5 Szopka katalońska6 Szopka z Ameryki Południowej7 Szopka prowansalska8 Szopka afrykańska9 Szopka w Azji Magia szopki powraca, fascynując nas jak co roku. Składają się na nią: tradycja ale też zaskakujące innowacje; zwyczaje, które mają…
Indeks1 Jak zacząć?2 Stajenka nabiera kształtów3 Elementy otoczenia Samodzielne wykonanie szopki to piękny i kreatywny sposób na przygotowanie się do Bożego Narodzenia. Wszystko zależy od Twoich umiejętności i tego jaką kwotę chcesz na to przeznaczyć. Podpowiadamy jak zrobić szopkę przy naprawdę niskim budżecie. To prawda,…
Indeks
Zwierzęta zawsze miały zasadnicze znaczenie w życiu człowieka. Nie dziwi zatem fakt, iż pojawiają się one dość często w Biblii a także w przypowieściach Jezusa i w życiu niektórych świętych a szczególnie św. Franciszka. Jaki jest tego powód, wkrótce się o tym dowiemy. Ludzie od zawsze żyli mając przy sobie zwierzęta i wykorzystywali je jako pomoc do pracy, do towarzystwa no i oczywiście jako pożywienie. W innych przypadkach musieli dokładać wszelkich starań aby bronić się przed potencjalnie niebezpiecznymi zwierzętami. Generalnie jednak współistnienie ludzi i zwierząt jest nierozerwalnie związane z historią ludzkości. Wyjaśnienie tego faktu pomoże nam zrozumieć bliską relację między człowiekiem a zwierzęcym stworzeniem oraz to jak ważne jest kochanie i szanowanie tych drugich, aby tym samym okazywać również miłość i szacunek dla Boga.
Tak więc nie powinniśmy być zaskoczeni rolą, jaką zwierzęta odgrywają w Biblii. W Biblii możemy znaleźć wiele zarówno „dobrych” zwierząt, przyjaciół człowieka i jego sprzymierzeńców oraz także tych „złych”, które stanowią symboliczne zagrożenie. Jako pierwszego wymieńmy chociażby węża, który kusił Adama i Ewę: Wąż był najbardziej przebiegłym ze wszystkich dzikich zwierząt stworzonych przez Pana Boga (Rdz 3,1).
W związku z tym znaczenie zwierząt w Biblii odczytujemy jako symbole i elementy, które należą do planu Bożego i jako takie staramy się je poznać i rozumieć. Ponieważ, jak uczył nas św. Franciszek wiele wieków temu, tylko kochając Stworzenie i wszystkie stworzenia, które je tworzą, okazujemy naszą miłość do Boga.
Odkryjmy teraz znaczenie zwierząt w Biblii, ze szczególnym uwzględnieniem tych związanych z postacią Jezusa.
W przeszłości wykorzystywanie zwierząt, często ze szczególnym okrucieństwem było normalne. Człowiek zawsze rozumiał dosłownie to, co napisano o stworzeniu pierwszego mężczyzny i pierwszej kobiety w Księdze Rodzaju:
Po czym Bóg im błogosławił, mówiąc do nich: „Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną; abyście panowali nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi” (Księga Rodzaju 1, 28)
Słowa „ujarzmić” i „dominować”, o ile w oczach Boga z jednej strony określają wyższość istot ludzkich nad innymi gatunkami zwierząt, nie dają jednak człowiekowi pozwolenia na bezużyteczne i zaciekłe znęcanie sie nad innymi stworzeniami. Chociażby tylko ze względu na fakt, iż zostały one stworzone przez Boga, należy je szanować. Panowanie nad zwierzęciem nie oznacza wyzyskiwania go i przytłaczania ale opiekowania się nim, hodowania go tak, jak pasterz hoduje swoje stado, zapewniając mu pożywienie, ochronę i pomyślność, nadając imię każdej owcy, tak jak Bóg nakazał człowiekowi nadanie imienia każdemu stworzonemu przez siebie zwierzęciu.
Oto tylko kilka ze zwierząt wymienionych w Biblii i ich symboliczne znaczenie.
Wspomnieliśmy już o wężu, złym zwierzęciu, przebiegłym kusicielu, symbolu zawiści i chciwości. Pomimo jego cech negatywnych, Jezus podaje go także jako przykład wiedzy i inteligencji, zachęcając swoich uczniów, aby byli „roztropnymi jak węże, a nieskazitelni jak gołębie” (Mt 10,16). Szukając natomiast wyłącznie pozytywnego symbolu, wśród zwierząt biblijnych należy wymienić gołębicę. Gołąb uosabia ideał piękna i czystości oraz symbolizuje pokój, miłość i Ducha Świętego. To nie przypadek, że jest to zwierzę najczęściej wymieniane w Biblii, być może również dlatego, że był on bardzo rozpowszechnionych w Palestynie w czasach starożytnych. W Pieśni nad Pieśniami wyraża gorącą i żarliwą miłość, w Księdze Rodzaju pojednanie Boga z ludźmi po powszechnym potopie. To właśnie gołąb uwolniony przez Noego, przyniesie z powrotem do arki gałązkę oliwną aby ogłosić koniec kary. W innych przypadkach gołąb jest używany jako symbol radości, niewinności i prostoty.
Oprócz gołębia w Piśmie Świętym wyszczególnione są również inne ptaki. W Księdze Psalmów możemy znaleźć fragment, który opisuje wyzwalającą moc Bożej miłości do człowieka, cytując przy tym wróbla: „Zostaliśmy uwolnieni jak wróbel z sideł ptaszników: sidła pękły i zostaliśmy uwolnieni. Nasza pomoc jest w imieniu Pana, który stworzył niebo i ziemię.” (Ps 124,7-8).
Pies, używany przez Żydów jako strażnik domu i stada, był jednak w starożytności uważany za zwierzę nieczyste i dlatego był przedstawiany jako negatywny symbol. Dopiero później, w świętej ikonografii, zaczął pojawiać się w pozytywnym kontekście, jako pies, który towarzyszył Tobiaszowi w podróży razem z archaniołem Rafałem, czy też ten, który lizał rany Łazarza w przypowieści Jezusa.
O ile w Biblii pies jest często wspominany, czy w dobry czy też złym znaczeniu, kota nigdy w niej nie znajdziemy. A to dlatego, że koty nie pełniły żadnej funkcji poza czysto estetyczną a zatem w ówczesnym, pragmatycznym świecie nie poświęcano im zbyt wiele uwagi. Koty były zwierzętami bardzo cenionymi przez Egipcjan, co zaważyło o ich niepopularności wśród Żydów.
Zarówno konia, jak i wielbłąda uważano za zwierzęta szlachetne i pożyteczne. Pomimo to pierwszy jest przypisywany militarnej potędze Egipcjan, która jest bezsilna przeciwko sile Boga, natomiast drugi jest nierozerwalnie związany z postaciami Trzech Króli.
Osioł i wół, uważane przez Żydów za zwierzęta skromne i „pracujące”, są związane przede wszystkim z szopką i ucieczką Józefa i Maryi. Jelenie, daniele, kozy, antylopy i kozice były cenione za ich mięso, piękno i wdzięk.
Jezus bardzo często jako przykład w swoich przemówieniach i przypowieściach, podawał zwierzęta. Bohaterami opowieści Jezusa są zwierzęta, które były najbardziej rozpowszechnione i znane w miejscach w których żył i prawie zawsze nadawał im wartość pozytywną, pocieszającą, wspierającą. Przypomina w tym świętego Franciszka. Obaj naciskali szczególnie na szanowanie zwierząt, nie tylko z symbolicznego ale i rzeczywistego punktu widzenia.
Wspomniana wcześniej gołębica jest często kojarzona z Jezusem, który aby zachęcić swoich uczniów, używa jej, łącząc ją z postacią węża, mówiąc im aby byli: „roztropnymi jak węże, czystymi jak gołębie” (Mt 10,16).Kiedy Jezus zostaje ochrzczony w Jordanie, gołąb siada mu na głowie: jest znakiem odnowionego przymierza między Bogiem a człowiekiem, którego Jezus jest żywym symbolem i nadzieją zbawienia.
Jezus bardzo lubił wspominać również o innych ptakach a nie tylko o gołębicy. Również i w tym jest on bliski świętemu Franciszkowi, którego możemy nazwać patronem tych skrzydlatych stworzeń. „Przypatrzcie się ptakom w powietrzu: nie sieją ani żną i nie zbierają do spichrzów, a Ojciec wasz niebieski je żywi. Czyż wy nie jesteście ważniejsi niż one?” (Mt 6, 26).
Jezus w przypowieści o żebraku Łazarzu wspomina również o psie. W tym przypadku jest on elementem pocieszającym i podkreślona jest bliskość tego zwierzęcia człowiekowi a mimo to nigdy zbytnio nie branego pod uwagę przez naród żydowski.
Szczególnie ważne znaczenie wśród zwierząt biblijnych, odnoszące się w szególny sposób do Jezusa jest baranek. O ile w Starym Testamencie ofiara z baranka na Wielkanoc była symbolem wyzwolenia z niewoli egipskiej, tak w Nowym Testamencie barankiem wielkanocnym jest sam Chrystus, przyprowadzony na rzeź i złożony w ofierze aby uwolnić człowieka od winy grzechu. Jan Chrzciciel jako pierwszy nazwie Jezusa „barankiem”, podczas ich spotkania nad Jordanem i ochrzci go wypowiadając następujące słowa: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata” (Jan 1, 29). Jego śmierć służy odnowieniu przymierza między Bogiem a ludźmi. W symbolu baranka Kościół odnajduje swój własny emblemat. W świecie lwów, niedźwiedzi, orłów i wilków, które symbolizują siłę i moc, Kościół Chrystusowy wybiera najbardziej łagodne i niewinne zwierzęta, aby zaznaczyć, że prawdziwa siła tkwi w pokorze i łagodności.
Pieśń Stworzeń św. Franciszka jest sposobem w jaki święty z Asyżu starał się przekazać wszystkim ludziom jak ważne jest miłowanie wszystkich stworzeń Bożych i jak ta miłość może być nośnikiem wiary i oddania Najwyższemu. Św. Franciszek szczególnie kochał ptaki, które są bohaterami wielu opowiadań o nim. Nauczając często zwracał sie do ptaków, ponieważ ludzie go nie słuchali. Właśnie z tego powodu często towarzyszyły mu radosne śpiewy całych stad ptaków. Mówi się również, że gdy biedny Franciszek z Asyżu zmarł, chmura skowronków przeleciała nad jego domem, co byłoby niezwykłym wydarzeniem, biorąc pod uwagę fakt, iż zmarł on wieczorem a skowronki to ptaki, które witają poranek. Ma to dać nam do zrozumienia jak głęboka była więź między św. Franciszkiem a ptakami.
Innym przykładem miłości św. Franciszka do zwierząt jest wilk. O ile w Biblii wilka ukazywano jedynie w negatywnym świetle, jako pożeracza niewinnych owiec i jagniąt oraz zaciekłego drapieżnika, to św. Franciszek czyni go swoim bratem, oswajając wilka z Gubbio swoją słodyczą i wiarą.
A co ze zwierzętami obecnymi w szopce? Oczywiście nie może ich zabraknąć właśnie ze względu na ich głęboką symbolikę, którą staraliśmy się przedstawić w tym artykule. Symbolika ta ma znaczenie nie tylko w Biblii ale w szczególności w odniesieniu do postaci Jezusa. Szopka neapolitańska, która jest trafnym odbiciem prawdziwego życia ludzi, w mieszaninie rzeczywistości sakralnej i świeckiej oraz folkloru, zwierzęta odgrywają w tym scenariuszu fundamentalną rolę.
Jeśli więc w tym roku planujesz stworzyć szopkę z figurkami wykonanymi wyłącznie we Włoszech, w naszym sklepie internetowym znajdziesz wszystkie zwierzęta do szopki neapolitańskiej. Od zwierząt gospodarskich wykonanych z terakoty i ręcznie malowanych przez neapolitańskich rzemieślników, po niezliczone owce i jagnięta, osły i woły we wszystkich kształtach i pozycjach, kaczątka, pisklęta ale także psy, kozy, króliki, świnie i oczywiście wielbłądy i słonie a nawet papugi!
Choinka z wbudowanymi lampkami? Dlaczego nie? Nowoczesny i wygodny sposób na uniknięcie stresu związanego z rozwieszaniem splątanych światełek, bez rezygnacji z całej atmosfery imprezy. Dlaczego warto wybrać choinkę z wbudowanymi lampkami? Czy to nie odbiera światecznej atmosfery Bożemu Narodzeniu? Zdecydowanie nie i wyjaśniamy dlaczego. Zbliża…
Indeks1 Święty obraz2 Świeca bożonarodzeniowa3 Dzwonek anioła stróża4 Pniaczek bożonarodzeniowy Las Ozdoby świąteczne? Ich nigdy za wiele! Dowiedzmy się, jak stworzyć idealną świąteczną atmosferę za pomocą ozdób, które mogą upiększyć nasz dom nie tylko podczas okresu Bożego Narodzenia ale również przez resztę roku. Chyba większość…
Indeks
W tym artykule, poświęconym świętu Wszystkich Świętych które obchodzone jest 1 listopada, chcielibyśmy podkreślić to co NIE jest obchodzone, przynajmniej nie w naszym kraju. W nocy z 31 października na 1 listopada w krajach anglosaskich, a zwłaszcza w Ameryce, obchodzone jest Halloween. Jest to impreza bardzo lubiana zwłaszcza przez dzieci, które z tej okazji przebierają się za potwory, wiedźmy i duchy i chodzą od domu do domu prosząc o słodycze i cukierki. „Kara” dla tych, którzy nie ofiarują im słodyczy to jakiś wymyślony przez dzieci żart, stąd powszechnie znana formuła „cukierek albo psikus”.
Halloween wywodzi się z Samhain, celtyckiego święta obchodzącego koniec lata, które według starożytnego kalendarza celtyckiego przypadało 31 października.
Halloween stał się ostatnio głównie imprezą komercyjnej ale można doszukać się interesujących podobieństw pomiędzy nim a zwyczajami rozpowszechnionymi w naszym kraju. Być może poza bardziej konsumpcyjnymi i makabrycznymi konotacjami moglibyśmy odkryć, że Halloween w swojej pierwotnej koncepcji i w niektórych nowoczesnych formach, nie różni się aż tak bardzo. Już sama nazwa Halloween pochodzi od archaicznego angielskiego słowa All Hallows 'Eve, „wigilię Dnia Wszystkich Świętych”.
Zacznijmy jednak od początku
Święto Wszystkich Świętych ma swój początek w pierwszych wiekach istnienia Kościoła. Pierwszym, który chciał ustanowić święto ku pamięci świętych i męczenników, był papież Bonifacy IV. Z jego woli, dzień 13 maja 610 roku, został poświęcony tym wszystkim, którzy ponieśli śmierć męczeńską w poprzednich stuleciach. Następnie w 840 roku Grzegorz IV specjalnie poprosił króla Ludwika Pobożnego aby przesunąć datę na 1 listopada, przekształcając święto męczenników w święto wszystkich świętych. Wybór tej daty nie jest przypadkowy. W tym samym okresie w Rzymie obchodzone było starożytne święto poświęcone Pomonie, bogini nasion i owoców, i jest wielce prawdopodobne, że Papież chciał zachować pewną ciągłość między tymi dwoma świętami, pogańskim i chrześcijańskim.
Tak więc święto Wszystkich Świętych upamiętnia wszystkich ludzi, którzy byli związani z Bogiem szczególną bliskością i szczególną więzią. Święto upamiętnia również tych wszystkich, którzy byli prześladowani, torturowani i zabijani w imię swojej wiary i dać świadectwo widoczne dla całego świata. Nie przez przypadek słowo „męczennik” pochodzi od starożytnego greckiego słowa màrtus, co oznacza „świadek”.
Święto to przybliża ziemię do nieba i do jej mieszkańców, błogosławionych, którym udało się wejść do niebios ale nie przestali też być związani z ziemską historią. W rzeczywistości pamięć o nich, ich przykład życia i wiary czyni z nich wzór do naśladowania dla współczesnych chrześcijan. Kościół podkreśla również ich znaczenie w zjednoczeniu między ziemią a niebem, między żywymi a umarłymi, gdzie oddanie i miłość do Boga są silniejsze niż śmierć i czas. Powinno to skłonić nas do refleksji gdy przechodzimy obok posągów świętych. Są to nie tylko figury z marmuru, drewna lub żywicy, posągowe, niodoścignione wzory. Byli oni mężczyznami i kobietami takimi jak my, którym udało się wznieść ponad podłość i ludzkie ograniczenia w imię wyższego ideału i wyższej miłości. My również moglibyśmy być tacy jak oni.
Właśnie dlatego święto Wszystkich Świętych jest tak ważnym świętem nakazowym, w którym „wierni są zobowiązani uczestniczyć we Mszy świętej oraz powstrzymać się od wykonywania tych prac i zajęć, które utrudniają oddawanie Bogu czci, przeżywanie radości właściwej dniowi Pańskiemu oraz korzystanie z należnego odpoczynku duchowego i fizycznego.” (Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 1247)
W tym szczególnym dniu wspominani są wszyscy chrześcijańscy święci, zarówno ci wymieniani w kalendarzu, który z uwagi na swój ograniczony charakter nie może ich wszystkich zawierać, jak i ci, którzy nie mają specjalnego dnia im poświęconego. Właśnie z tego powodu jest wielce prawdopodobne, iż Kościół prognął ustanowić święto Wszystkich Świętych właśnie po to, aby uczcić rónież tych świętych, którym nie został poświęcony konkrenty dzień w roku.
W starożytnym Rzymie co roku od 13 do 21 lutego obchodzono Parentalia, dziewięć dni poświęconych pamięci i uczczeniu zmarłych. Ostatni dzień festiwalu nazwano Feralia i wtedy to całe miasto zbierało się aby uczcić Mani czyli dusze zmarłych, publicznymi ceremoniami i ofiarami. Oprócz oficjalnych ceremonii wszyscy obywatele rzymscy odwiedzali groby swoich zmarłych przodków i przynosili im prezenty, które miały służyć uspokojeniu ich na wypadek gdyby niespokojni. Zwykle był to gliniany wazon ozdobiony girlandami kwiatów i kłosami pszenicy. Wewnątrz umieszczano szczyptę soli, chleb nasączony winem oraz fiołki. Tego dnia świątynie były zamknięte a wiele codziennych zajęć zostało wstrzymywanych.
Ta przesłanka historyczna służy wprowadzeniu do Wspomnienia Wszystkich Wiernych Zmarłych, czyli Zaduszek.
Jest to uroczystość usankcjonowana przez Kościół katolicki podczas której wspomina się bliskich zmarłych odwiedzając ich groby, zapalając znicze i modląc się za nich.
W 998 roku opat benedyktyński Sant’Odilone di Cluny nakazał dzwonić dzwonami opactwa po nieszporach 1 listopada aby w ten sposób uczcić zmarłych.
Pierwsza udokumentowana wzmianka o Anniversarium Omnium Animarum pochodzi z XIV wieku.
Aby odpowiednio przygotować się do dnia zmarłych, można modlić się w ich intencji nowenną za zmarłych, która rozpoczyna się 24 października. Ale nawet już samo odwiedzenie grobów zmarłych, zapalenie im znicza lub świeczki jest ważnym gestem.
W dzień zmarłych wspominamy także wszystkie dusze przebuwające w czyśćcu i naszymi modlitwami staramy się aby ich przejście do nieba było szybsze i łatwiejsze.
Jednym z najbardziej barwnych jest z pewnością Dia de los Muertos w Meksyku. Upamiętnianie zmarłych przeżywane jest tutaj w radosnej atmosferze, pełnej kolorów i sugestii. Meksykańskie święto zmarłych ma korzenie prekolumbijskie i odbywa się w pierwszych dniach listopada, podobnie jak nasz dzień zmarłych. Uważa się, że podczas tego święta zmarli wracają do świata żywych aby otrzymać ciepło i miłość krewnych i przyjaciół, którzy ich wspominają. Właśnie z tego powodu należy okazywać radość a nie smutek aby nie zasmucać przybywających duchów. Cały kraj zapełnia się cempasùchtil, kwiatem używanym jeszcze przez Azteków podczas tych ceremonii. Jedzenie, wino i trunki są spożywane w dużych ilościach i zanoszone na groby podczas tej wielkiej uczty wypełnionej fajerwerkami, w której uczestniczą zarówno żywi jak i zmarli.
We Francji Fête de la Toussaint obchodzone jest 1 listopada i poświęcone wszystkim świętym. Dzień następny nosi nazwę Le Jour des Morts i jest on świętem zmarłych. Oprócz odwiedzania grobów bliskich zmarłych, o północy między 1 a 2 listopada, we francuskich domach przygotowywana jest kolacja składająca się z mleka, czarnej pszenicy, bekonu, naleśnika i cydru. Podczas jedzenia, śpiewania i opowiadania historii o śmierci, wspomina się tych, których już nie ma pomiędzy żywymi.
Na Filipinach aby uczcić pamięć o zmarłych urządza się prawdziwe pikniki na cmentarzach. Żywi i zmarli świętują razem przy jedzeniu i muzyce, a wielu decyduje się nawet spać przy grobach swoich bliskich aby przedłużyć świętowanie i wspominanie zmarłych bliskich.
Również mieszkańcy Mauritiusa z radością obchodzą Dzień Wszystkich Świętych i Dzień Zmarłych, upamiętniając zmarłych radosną i barwną ceremonią. Na grobowcach umytych i udekorowanych kwiatami, składane są ulubione potrawy zmarłego i wznoszony jest toast szklanką rumu.
Pożywienie podczas obchodów tego święta jest obecne również we Włoszech. Istnieje wiele typowych regionalnych słodyczy, które są przygotowywane w domach lub kupowane. Na Sycylii zmarli przynoszą grzecznym dzieciom zabawki i słodycze. W Apulii wieczorem 1 listopada nakrywano stół dla zmarłych, którzy mieliby powracać w nocy aby odwiedzić swoich bliskich. W Toskanii i Lacjum na groby dzieci zanoszono buty, wierząc, że w nocy z 1 na 2 listopada powrócą one. W Rzymie natomiast, spożywano posiłek obok grobu zmarłego.
Indeks1 1 Choinka pomarańczowa Boże Narodzenie Fancy Tree 180 cm 300 led2 2 Kwarcowa choinka Fumè 180 cm3 3 Drzewo świecące Wiśnia 180 cm 600 LED biały ciepły na zewnątrz4 4 Świecąca wierzba płacząca 120 cm 240 LED ciepła biel na zewnątrz5 5 Choinka o…
Kompletna szopka czy tylko Święta Rodzina? Zbliżają się Święta Bożego Narodzenia i czas podjąć decyzję. Zastanówmy się wspólnie nad wyborem. Tradycja Narodzenia Pańskiego ma głębokie korzenie i w naszym kraju jest ona szczególnie obchodzona. Niedawno podzieliliśmy się z Wami najlepszymi wskazówkami, jak samodzielnie wykonac szopke. Czytaj…
Masz już pomysły na prezent na Boże Narodzenie? Wzajemne obdarowywanie się prezentami to z pewnością jeden z najpiękniejszych i najbardziej wyczekiwanych momentów świąt. Niestety co roku jest to również źródłem stresu, który trochę psuje harmonię i przyjemność tego wyjątkowego momentu. Być może dzieje się tak dlatego, iż często chcemy kupić prezent za wszelką cenę, nie biorąc pod uwagę tego, co mogłoby naprawdę zadowolić obdarowywaną osobę. I chodzi tutaj nie tylko o kwestię ekonomiczną, ponieważ bardzo często wydajemy znacznie więcej kupując nieprzemyślany prezent, tak jakby ekonomiczna wartość przedmiotu mogła zrekompensować myśl, uczucie czy intencję jaka towarzyszy.
Uwięzieni w trybach współczesnego życia i ciągłego biegu, ryzykujemy utratę z oczu prawdziwego znaczenia wymiany darów. To nie przypadek, że nazwaliśmy je darami, ponieważ, jak już wspomnieliśmy w poprzednim artykule, istnieje duża różnica między darem a prezentem.
Dekoracji do domu idealnych na Boże Narodzenie lub na cały rok
Ozdoby świąteczne? Ich nigdy za wiele! Dowiedzmy się, jak stworzyć…
Słowo dar pochodzi od „dawać” i znacznie lepiej wyraża prawdziwe znaczenie jakie lubimy przypisywać temu gestowi. Żadnego przymusowego obowiązku, żadnych wygórowanych wydatków, które być może często podświadomie ponosimy aby pokryć niedostatek uczuć i powierzchowność intencji daru. Prawdziwy dar pochodzi z serca i nawet jeśli jego wartość materialna nie jest wielka, jest to rekompensowane szczerym pragnieniem wyrażania naszej miłości, niesienia szczęścia i nadziei. W tym przypadku należałoby być może brać przykład z dzieci, które wraz ze zbliżającymi się świętami, są zachęcane przez nauczycieli w szkole do robienia drobnych upominków dla swoich rodziców lub dziadków. Pomyślmy tylko nad zaangażowaniem jakie wkładają w te prace i o tym jak ich myśli podczas wykonywania tych prac są skierowane do tych, którzy przyjmą te dary, o tym jak sobie wyobrażają wyrazy twarzy obdarowywanych osób i szczęście malujące się na tych twarzach. Być może, jeżeli będziemy w stanie przypomnieć sobie to szczególne uczucie, to nieco naiwne ale jakże autentyczne oczekiwanie, my również będziemy mogli odzyskać przyjemność obdarowywania bliskich podczas Bożego Narodzenia i odsuniemy od siebie choć trochę to stresujące uczucie, które ogarnia nas wraz ze zbliżającym się grudniem.
Aby ulżyć Wam choć trochę podczas przedświątecznej gorączki poszukiwania podarunków, my z Holyart chcielibyśmy zaproponować Wam kilka pomysłów na prezenty z okazji zbliżających się świąt. To prezenty zarówno dla niej jak i dla niego, coś, co trudno byłoby znaleźć w mieniących się światłami centrach handlowych ale co być może pomoże ci lepiej wyrazić uczucie, które chciałbyś przekazać swoim bliskim.
Zacznijmy od pomysłów na prezenty świąteczne dla niego.
Wiadomo, że współcześni mężczyźni kochają produkty perfumeryjne tak samo a w niektórych przypadkach i bardziej niż kobiety.
Kremy do twarzy i ciała, perfumy i oczywiście ponadczasowa woda po goleniu. Dlaczego nie zaskoczyć wyjątkowego mężczyznę równie wyjątkowym i innym niż zazwyczaj produktem? Mówimy o Płynie po Goleniu Camaldoli, wyprodukowanym w Antica Farmacia dei Monaci Camaldolesi czyli w przyklasztornej aptece Mnichów Kamedulskich.
Bezalkoholowy, delikatny fluid, odpowiedni dla każdego rodzaju skóry i nie podrażniający, ponieważ jest wykonany na bazie aloesu. Podobnie jak wszystkie produkty antycznej apteki mnichów Camaldoli, również ta woda po goleniu jest wytwarzana z naturalnych produktów i według starożytnych receptur przekazywanych z biegiem czasu kolejnym pokoleniom mnichów. Odpowiedni dla mężczyzny, który bardziej zwraca uwagę na zawartość niż na wygląd, jeśli chodzi o produkty do skóry. Co do uczucia komfortu podczas użytkowania i skuteczności, ta woda po goleniu nie ustępuje produktom reklamowanym w kolorowych magazynach przez znanych modeli.
Jeśli natomiast obdarowywany mężczyzna ceni sobie dobre wino, możemy zaskoczyć go wartościową butelką? Również w tym przypadku nie oferujemy Państwu prestiżowych i trudno dostępnych artykułów, aczkolwiek oferujemy produkt naprawdę wysokiej jakości, takie jak wino Pinot Nero Riserva DOC 2016 z opactwa Muri Gries w Południowym Tyrolu. Posiadłość MURI-GRIES obejmuje ponad 35 hektarów winnic w najlepszych obszarach produkcyjnych między dorzeczem Bolzano i w gminie Appiano. Są to gleby doskonałej jakości, z doskonałymi warunkami klimatycznymi i zróżnicowane, dzięki czemu umożliwiają uprawę różnych winogron, a co za tym idzie produkcję różnych win, wszystkich najwyższej jakości.
W szczególności wino wyprodukowane z winogron Pinot nero z winnic Appiano Monte, o pięknym żywym i głębokim rubinowym kolorze, o eleganckiej strukturze i delikatnym, mineralno-pikantnym smaku, może okazać się docenionym prezentem nawet dla najbardziej wymagającego degustatora. Aromaty dojrzałych owoców z nutą wiśni i powidła śliwkowego, przypraw, odrobiny orzecha włoskiego, dobrze wkomponowane nuty drewna, idealnie pasują aby podać to wino do steku, grillowanego mięsa, zająca, pieczonej kaczki, dojrzewających serów. I nie musisz obawiać się, że butelki mogą pęknąć podczas transportu, ponieważ produkt posiada gwarancję „ewine secure pack”, opatentowane, bezpieczne i niezawodne opakowanie, które chroni butelkę przed wszelkiego rodzaju wstrząsami, na jakie może być narażona podczas wysyłki.
Jeśli oprócz miłości do wina, odbiorca naszego prezentu pała również miłością do kuchni, to opakowanie zawierające 3 mieszanki papryczek chili z klasztoru Siloe może być odpowiednim prezentem. Wszystkie papryczki są uprawiane i pakowane przez mnichów z klasztoru Siloe w Alta Maremma Grossetana. Warianty, które znajdują się opakowaniu upominkowym to:
– Verde di Siloe, z papryczkami chilli w różnych kolorach i średnio-wysokiej ostrości,
– Rosso di Siloe, z papryczkami Chili de Onza i Habanero Chocolat o średniej ostrości
– Giallo di Siloe, z typowymi chilli z południowych Włoch o średniej ostrości.
Przechodząc teraz do innego typu prezentów, które mogą usatysfakcjonować inne upodobania, nie lakceważmy męskiej biżuterii, która oprócz bycia modnym dodatkiem, staje się również sposobem na wyrażenie siebie, swojego wnętrza a być może nawet i duchowości. Weźmy za przykład biżuterię Amen. Amen oferuje kolekcję wyjątkowej i oryginalnej biżuterii, która w urzekający i nowoczesny sposób wyraża wielkie tematy religii i duchowej ekspresji. Naszyjniki, obrączki, bransoletki a nawet różańce, symbole wiary, które dzięki propozycjom ekskluzywnych projektantów stają się modnymi dodatkami. Na przykład bransoletka męska Amen, taka jak wspaniała bransoletka Amen wykonana z kamyczków lawy i z medalem św. Benedykta, elegancki i jednocześnie nieformalny dodatek, odpowiedni dla mężczyzny, który nie boi się zawsze nosić przy sobie znaku swojej wiary. Wykonana ze srebra próby 925, z koralikami z kamienia lawowego o średnicy 5 mm i medalikiem św. Benedykta o średnicy 1,5 cm i zapinana karabińczykiem. Łańcuszek jest regulowany.
Może to również być oryginalny naszyjnik różańcowy dla mężczyzn jak na przykład naszyjnik różańcowy z Ojcze Nasz z drewna bukowego, o delikatnie etnicznym charakterze aczkolwiek wyprodukowany w całości we Włoszech. Stylizowany krzyż ma długość 4 cm i wykonany jest z posrebrzanego znalu z efektem antycznym. Pomarańczowy frędzel dodaje odrobinę koloru.
A co z pomysłami na prezenty świąteczne dla pań? Również i w tym przypadku oferujemy szeroki wybór, od produktów do ciała, przez kryształowe ramki na zdjęcia, po ekskluzywną biżuterię.
Zakonnice Valserena są zakonnicami kontemplacyjnymi należącymi do Zakonu Cystersów Ściślejszej Obserwacji. Klasztor jest stosunkowo młody, został założony w 1968 roku przez społeczność Vitorchiano, wśród lasów i drzew oliwnych, które pokrywają toskańskie wzgórza doliny Cecina. W swoim prostym życiu, zgodnym z zasadami świętego Wawrzyńca, wytwarzają w swoim laboratorium produkty kosmetyczne, do higieny osobistej, przygotowywane według starych, zakonnych receptur. Wszystkie produkty oferowane przez klasztor są zatem naturalne i wysokiej jakości. Wśród wielu niespotykanych produktów do pielęgnacji ciała i urody wytwarzanych w klasztorze cystersów w Valserena, oferujemy przeciwłojotokowy oczyszczający krem do twarzy na bazie cyprysu i kwasów owocowych. Jest to lekki krem o działaniu dermo-oczyszczającym i ściągającym dla skóry tłustej, zanieczyszczonej, mieszanej lub trądzikowej.
Kobiety są również podatne na urok biżuterii. Nie bez powodu mówi się, że najlepszymi przyjaciółmi kobiet są diamenty. Linia Amen oferuje bardzo bogaty wybór kobiecej biżuterii o wielkiej finezji i elegancji, takich jak na przykład ta urocza bransoletka z aniołem i gwiazdkami, wykonana ze srebra 925 i z rodowatym wykończeniem . Gwiazdki są umieszczone po bokach anioła, a bransoletkę można regulować od minimalnego rozmiaru 16 cm do maksymalnie 18 cm. Bransoletka prezentuje się delikatnie przez co jest odpowiednia dla kobiet w każdym wieku.
Możesz również zdecydować się na piękną parę kolczyków, takich jak kolczyki AMEN z wydrążonym w środku sercem, również z rodowanego srebra 925 i brzegami ozdobionymi białymi cyrkoniami. Zapinają się na wkręty a serce ma średnicę 1 cm.
Kobieta, która uwielbia upiększać swój dom eleganckimi i wysmakowanymi detalami, z pewnością doceni mały obraz akwarelowy, wykonany ręcznie we Włoszech przez artystę Verthera. Obraz jest zatytułowany „Radość Rodzinna” i posiada wymiary 27×27 cm. Jest on ozdobiony drogocenną drewnianą ramą z wstawkami ze srebrnej blaszki i dekoracjami z kryształu górskiego. Na szkło również nałożono dekoracyjne kryształy.
Jako dekoracja do mieszkania, ale także dla uwiecznienia najpiękniejszych wspomnień, doskonałym upominkiem byłaby kryształowa ramka na zdjęcie, czy też ramka ze stali szlachetnej INOX ozdobiona kryształami. Na przykład ramka na zdjęcie z aniołem może być miłym pomysłem. Mierzy ona 14,5×15 cm i jest ręcznie wykonana we Włoszech ze stali nierdzewnej. Mały anioł trzyma w dłoni gwiazdę.
Podsumowując, czy to dla niej, czy dla niego, prezent bożonarodzeniowy musi być przede wszystkim darem, który płynie z głębi serca, wyraża miłość i niesie pokój obdarowywanym.
Święta Rodzina, idealny wzór do naśladowania dla każdej rodziny, przykład miłości, miłosierdzia, pokory. Posiadanie obrazu Świętej Rodziny w domu jest oznaką oddania ale może nam rónież posłużyć jako środek do uzyskania pocieszenia i ukojenia. Z punktu widzenia Kościoła Katolickiego, Święta Rodzina zawsze była punktem odniesienia,…
Indeks1 Prasa do wina z szopką2 Beczka z kompletną szopką3 Szopka gitara4 Szopka Moka – czajniczek do parzenia kawy5 Szopka – Choinka Szopka w czajniczku do parzenia kawy czy też ta skonstruowana na gałązkach jodły? W tym roku wybierz coś naprawdę oryginalnego na Święta Bożego…
Święty Franciszek wraz ze Świętą Katarzyną ze Sieny są patronami Włoch. Jorge Mario Bergoglio wybrał imię Świętego Franciszka gdy został wybrany papieżem w 2013 roku. Święto Świętego Franciszka obchodzimy 4 paździrnika. Jego życie i niepowstrzymane pragnienie, które doprowadziło go do wyparcia się wszystkiego co do niego należało i wszystkiego czym był w imię wiary, uczyniło go na przestrzeni wieków postacią emblematyczną i niestety często niezrozumianą. Współcześni mu ludzie nie mogli pojąć dlaczego Franciszek będąc bogatym potomkiem rodziny umbryjskich kupców, porzucił życie pełne przyjemności i hulanek i poświęcił się służbie biednym.
Jego prawdziwe nazwisko brzmiało Giovanni di Pietro di Bernardone (Asyż, 1181 – Asyż, 3 października 1226). Jego ojciec, Pietro di Bernardone, był dobrze prosperującym handlarzem szlachetnymi tkaninami z których wiele pochodziło z Prowansji a następnie były odsprzedawane w księstwie Spoleto. Uważa się, że dzieciństwo i młodość Franciszka przebiegały bezproblemowo. Chłopiec dorastał beztrosko w opiekuńczej rodzinie, dzieląc czas pomiędzy naukę i rozrywki z rówieśnikami. Niezaprzeczalnie jego obowiązkiem miałoby być wspieranie ojca w działalności handlowej jednakże los zarezerwował dla niego zupełnie coś zupełnie innego. Pojmany podczas wojny między Asyżem a Perugią, Francesco doświadczył więzienia i choroby i być może właśnie w tym bardzo trudnym dla niego okresie zaczął dojrzewać do nawrócenia. Po powrocie do domu, okres rekonwalescencji spędził w posiadłości ojca, która znajdowała się poza miastem, z dala od hulanek i złych nawyków i otoczony naturą. Wcześniejsze doświadczenie nie ugasiło jednak jego pragnienia walki, ponieważ po wyzdrowieniu miał zamiar wziąć udział w krucjacie w 1203 roku. Ponownie jednak zachorował i musiał porzucić swój plan ale głęboka i niewytłumaczalna zmiana zaczęła już w nim kiełkować. Wydawało się, że Franciszka ogarnęła gorączka miłości, którą skierował przede wszystkim do ubogich, bezbronnych, zmarginalizowanych, chorych. Oddał im wszystko co miał, bogactwa swojego ojca ale także ubrania które nosił i nie napawało go strachem obejmowanie i ucałowanie zarażonych mężczyzn i kobiet. Zaczął stronić od towarzystwa przyjaciół i udawać się w odosobnione miejsca. Właśnie podczas jednego z takich momentów w odosobnieniu, kiedy modlił się w małym wiejskim kościele przed Krzyżem Świętego Damiana, Franciszek miałby usłyszeć jak głos dochodzący z Krucyfiksa zwraca się do niego tymi słowami: „Franciszku, idź i napraw mój Dom, który, jak widzisz, cały ulega zniszczeniu”.
Wierząc, że przekaz odnosi się do kościoła w którym się modli, chłopiec wrócił do domu, sprzedał tkaniny ojca a także własnego konia i dochód ten chciał przekazać księdzu, który go prowadził, ten jednak odmówił przyjęcia darowizny z obawy przed odwetem ze strony Pietro Bernardone. W desperackiej próbie zmuszenia syna do opamiętania się, ojciec zaciągnął Franciszka przed konsulów miasta aby go osądzili ale Franciszek odwołał się do biskupa i przed nim, publicznie zrzekł się wszelkich dóbr a także nazwiska swojej rodziny, wyzbywając się tym samym dosłownie wszystkiego.
W ten sposób Franciszek rozpoczął swoje nowe życie składające się z ubóstwa, jałmużny, trudów ale przede wszystkim przepełnione totalną miłością, doskonałym poczuciem zjednoczenia z całym stworzeniem boskim i idealną harmonią ducha. W tej nowej wizji, rewolucyjnej jak na swoje czasy, Franciszek powierzył się Jezusowi, który był dla niego przykładem i wzorem i stworzył swoją Pieśń Słoneczną zwaną również Pochwałą Stworzenia.
Pochwała Stworzenia czy też Pieśń Słoneczna została skomponowana przez Franciszka około 1224 roku, zaledwie dwa lata przed jego śmiercią która miała miejsce w 1226 roku. Jest to jeden z najstarszych tekstów literatury włoskiej, którego znany jest autor. Jest to poemat ale także modlitwa, która wyraża miłość do całego stworzenia jako miłość do Boga. Szacunek do przyrody i zwierząt nigdy wcześniej nie był brany pod uwagę i wartości te nie należały do ówczesnej mentalności ludzi. Franciszek czyni z niej centrum swojej poetyki i wiary, wychwalając poczucie braterstwa ze światem i wszystkimi jego stworzeniami. Cały świat, który jest nie tylko stworzeniem Boga ale również odbiciem Boga, przez co godny miłości i kochając wszelkie stworzenie, człowiek okazuje swoją miłość do Boga. To nie przypadek, że Franciszek nazywa wszystkie stworzenia „braćmi” i „siostrami”. Dotyczy to również samej śmierci. Wszystko jest dobre, ponieważ jest częścią stworzenia.
Niech nam się nie wydaje, że Pieśń Stworzenia jest pozbawiona głębi i stanowi prosty i naiwny sposób wyrażenia wiary. Poza poetyckim bogactwem tekstu napisanym w potocznym umbryjskim języku o toskańskich i francuskich naleciałościach oraz umiejętnym wykorzystaniem asonansów i figur retorycznych, co zdradza odbyte przez Franciszka studia, w Pieśni Francesco postanawia oddać cześć Bogu wychodząc z odmiennego od dotychczasowego założenia, uznawanego przez doktorów kościoła chrześcijańskiego. Celem było tutaj odłożenie na bok wszelkie rozprawy filozoficzne i teologiczne aby oddać się mistycznej ekstazie jaką może zaoferować zanurzenie się w otaczającej nas rzeczywistości, która jest integralną część boskiego wytworu. Głebokie i sensoryczne doświadczenie, które poprzez uczucie połączenia ze stworzeniem, pozwala nam wznieść się do Boga Stwórcy i Ojca.
Franciszek rozpoczyna swój Kantyk od założenia, że żadne słowo pochwały wypowiedziane przez człowieka nie jest godne Boga ale mimo to z pokorą i nieskończoną miłością wznosi swoją pieśń do Stwórcy, poprzez słońce, księżyc, gwiazdy i cztery podstawowe żywioły, wiatr , woda, ogień i ziemia. Franciszek odnosi się również do śmierci, która jest łaskawa dla tych, którzy umierają zgodnie z wolą Bożą.
Kończy swój wiersz zaproszeniem skierowanym do wszystkich ludzi, które jest jednocześnie obietnicą zbawienia: „Laudate et benedicete mi’ Signore’ et ringratiate et serviateli cum grande humilitate” (Chwalcie i błogosławcie mojego Pana, i dziękujcie Mu, i służcie z wielką pokorą.).
W Pochwale Stworzenia Franciszek nie mówi bezpośrednio o zwierzętach. Wspomina o kwiatach, owocach, trawie i wszystkich stworzeniach zamieszkujących świat stworzony przez Boga. Franciszek prowadził dialog z naturą, czuł się częścią stworzenia i jako taki jest bratem każdej żywej istoty. Istnieje wiele opowieści, które widzą go jako głównego bohatera wraz ze zwierzętami wszelkiego rodzaju. Być może zwierzęta wyczuwały jego dobroć i poczucie przynależności, które doprowadziło go do życia w harmonii i szacunku wobec nich wszystkich. W końcu święty Franciszek był pewien, że żadne zwierzę nie mogłoby go skrzywdzić, o ile nie zostałoby wcześniej zranione. Jako przykład podajmy wilka, który przerażał mieszkańców Gubbio a którego święty potrafił delikatnie oswoić. Wierzył w najwyższą harmonię ziemskiego raju i każdego dnia starał się ją odnaleźć w otaczającym go świecie i odbudować na tyle, na ile było to w jego mocy. Nawet w modlitwach świętego są obecne zające, ryby, jagnięta i ptaki. Z wielu opowieści możemy się dowiedzieć, że Franciszek otrzymawszy w prezencie ryby, ptaki lub baranki, przeznaczone do spożycia, wolał je uwolnić, a małe stworzenia pozostawały obok niego, tak jakby wiedziały jak dobrym jest człowiekiem. Szczególnie przejmująca jest legenda odnosząca się do dnia śmierci świętego Franciszka czyli 4 października. Mówi się, że na krótko przed śmiercią Franciszek chciał po raz ostatni zaśpiewać Pieśń Stworzeń ale nie miał do tego głosu. Skowronki, zwiastuny poranka, przyszły mu z pomocą, mimo że był wieczór śpiewały razem z nim, łagodnie towarzysząc mu w procesie umierania.
Sztuka i ikonografia dość często uwieczniały tego szczególnego świętego. Jest on zawsze przedstawiony w brązowej szacie, która stała się charakterystyczna dla zakonu franciszkańskiego. Święty Franciszek wybrał właśnie ją ponieważ wyglądała skromnie i przypominała kolory ziemi co pomagało mu poczuć się jej częścią. Święty Franciszek w sztuce pojawia się często otoczony zwierzętami, którymi ma zamiar opiekować się, chronić je lub modlić się mając je przy sobie. Dziś, bardziej niż kiedykolwiek, przykład jego pokory i miłości do natury oraz głębokiego szacunku dla zwierząt, powinien kierować działaniami ludzi tak aby zapewnić przyszłość nowym pokoleniom i naszej planecie.
