Indeks1 Historia2 Kościół Świętego Grzegorza ormiańskiego w Neapolu3 Ulica Świętego Grzegorza Ormiańskiego w Neapolu Święty Grzegorz Ormiański, zwany również Oświecicielem. Apostoł Armenii, czczony przez Kościół koptyjski i prawosławny, jest znany z jednego bardzo szczególnego powodu. Dowiedzmy się o nim więcej. Święty Grzegorz, zwany również Oświeciciel,…
Indeks1 Kamienie półszlachetne2 Ametyst3 Hematyt4 Kamień lawowy5 Kamień kopalny6 Angelit7 Agat8 Koral Kamienie półszlachetne zawsze były używane do imitacji kosztowniejszych kamieni. Przyjrzyjmy się razem wybranym różańcom z kamieni półszlachetnych, świętych klejnotów o wielkiej urodzie i wartości. Różańce z twardego kamienia są tańszą ale nie mniej…
Ojciec Pio z Pietrelcina jest prawdopodobnie jedną z najbardziej emblematycznych postaci w historii współczesnego chrześcijaństwa. Kult Ojca Pio zaczął się szerzyć jeszcze za jego życia a po jego śmierci nabrał imponujących rozmiarów. Rozsławił się jako taumaturg (osoba czyniąca cuda) skłaniając tysiące cierpiących ludzi do odwiedzania każdego roku miejsc w których żył i praktykował – przede wszystkim sanktuarium wzniesionego w miejscowości San Giovanni Rotondo w prowincji Foggia, której poświęcona jest niniejsza praca.
Mówiliśmy już o Ojcu Pio przy wielu okazjach, dedykując mu artykuły, które próbowały pogłębić różne zaskakujące aspekty jego ludzkiej i duchowej natury. W szczególności w artykule o Ojcu Pio i Zakonie Braci Mniejszych Kapucynów prześledziliśny zarówno jego typowo ludzki przebieg życia jak i ścieżkę duchową, którą dane mu było kroczyć. Mówiliśmy o jego powołaniu zakonnym, które poczuł już we wczesnych latach swojego życia i które było podsycane dzięki głębokiemu oddaniu religijnemu jego matki. Prześledziliśmy historię jego posługi kapłańskiej, którą rozpoczął w wieku 23 lat a także przyjrzeliśmy się jego wizjom i stygmatom, które otrzymał w klasztorze w San Giovanni Rotondo. Klasztor ten w którym mieszkał przyszły święty, stał się odtąd celem pielgrzymek z całego świata, nie tylko wiernych i chorych ale nawet polityków i członków rodziny królewskiej z całej Europy. Po drugiej wojnie światowej wokół klasztoru i postaci Ojca Pio rozwiną się prawdziwy „ kult żywego świętego”, który nigdy nie osłabł i który po jego śmierci w 1968 roku, po jego kanonizacji w 1999 roku i beatyfikacji w 2002 roku wciąż wzrastał.
W innym naszym artykule, Ojciec Pio i jego ulubiona modlitwa, skupiliśmy się na modlitwie, którą Ojciec Pio odmawiał za tych, którzy zwracali się do niego w poszukiwaniu pomocy i pocieszenia. Była to koronka do Najświętszego Serca Jezusa skomponowana przez św. Małgorzatę Marię Alacoque, francuską zakonnicę i mistyczkę żyjącą w XVII wieku.
Ważnym było dla nas podkreślenie, oprócz jego ludzkiej historii, która nie była pozbawiona sprzeczności i cierpienia, duchową moc jaką odznaczał się ten pozornie łagodny i cichy człowiek, który umiał rozpalić zapał religijny i kilkoma słowami oraz prostym spojrzeniem uspokoić ducha najbardziej udręczonego człowieka. Ojciec Pio, podobnie jak wszyscy bracia kapucyni, zdecydował się poświęcić swoje życie kontemplacji i modlitwie, nie izolując się przy tym od kontaktu z ludźmi a wręcz przeciwnie, uczynił swoją misją obecność w społeczności i ofiarowanie bliskości i wsparcia jej członkom. Życie jego było naznaczone ubóstwem, posłuszeństwem i czystością ale charakteryzowało się również głęboką empatią i umiejętnością nawiazania kontaktu z ludźmi dzięki swojej prostocie. Bracia kapucyni to bracia ludu i świata.
Jako sanktuarium określa się miejsce, które nabrało świętego charakteru z powodu manifestacji lub obecności w nim boskości lub jest powiązane z wydarzeniami i zjawiskami uważanymi za nadprzyrodzone. W tradycji chrześcijańskiej jest to miejsce kultu związanego z wydarzeniami boskimi lub objawieniami Madonny, świętych i męczenników. Jest to także część kościoła, w której przechowywane są relikwie lub cudowne obrazy, które są przedmiotem szczególnej czci i są celem pielgrzymek wiernych.
Na całym świecie jest wiele słynnych sanktuariów, miejsc przepełnionych mistycyzmem i nadzieją, które co roku przyciągają pielgrzymów z całego świata.
Wiele takich miejsc znajduje np. we Włoszech.. Są one rozproszone na całym terytorium kraju. Moglibyśmy tutaj wymienić niektóre z nich takie jak sanktuarium maryjne w Loreto w którym miałyby się znajdować pozostałości domu Marii z Nazaretu, które według legendy zostały sprowadzone tam przez aniołów, sanktuarium w Pompejach, poświęcone Najświętszej Dziewicy Różańcowej, kościół w Monte Berico, który był teatrem objawień Madonny w 1426 i 1428 roku, Sanktuarium Montesantangelo w prowincji Foggia, która miałaby być jedyną świątynią na świecie, która nie została poświęcona przez człowieka ale bezpośrednio przez Archanioła Michała.
Najbardziej znane i odwiedzane sanktuaria maryjne na świecie, to Sanktuarium Matki Bożej z Lourdes we Francji, Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Portugalii, Sanktuarium Matki Bożej z Guadalupe w Mieście Meksyk, któremu poświęciliśmy nasz ostatni artykuł.
Skupmy się teraz na Sanktuarium Ojca Pio w San Giovanni Rotondo. Znajduje się ono na górze San Giovanni Rotondo, na skraju Gargano w Apulii, niedaleko klasztoru w którym Ojciec Pio mieszkał i pracował przez większą część swojego życia. Jest to jeden z największych kościołów we Włoszech i został zbudowany prawie w całości dzięki darowiznom i ofiarom wiernych. Jego budowę rozpoczęto w 1994 roku a inauguracja odbyła się 1 lipca 2004 roku.
Budynek, zaprojektowany przez architekta Renzo Piano, ma kształt gigantycznej muszli, która rozwija się spiralnie poczynając od dużego centralnego filaru i zachowuje doskonałe proporcje geometryczne. Konstrukcja wznosi się na dwóch kondygnacjach: dolna podzielona jest na segmenty, każdy po 10 ° i mieści głównie sale konferencyjne, sale przyjęć dla pielgrzymów i pomieszczenia usługowe. Górna kondygnacja składa się z trzech odrębnych obszarów: sali liturgicznej podzielonej na trzy duże półkoliste nawy wsparte na 21 łukach, które zbiegają się w kierunku środkowego filaru; kaplica eucharystyczna i zakrystia. Przednia część sanktuarium jest ozdobiona dwoma dużymi łukami, które nakładają się na siebie. W jednym z nich znajduje się kolorowy witraż, który przypomina średniowieczny francuski gobelin z Angers i na 84 panelach przedstawia Apokalipsę św. Jana. Drugi, mniejszy łuk, zawiera w sobie wejście do kościoła.
Cała konstrukcja została zbudowana z kamienia Apricena, wapienia wydobywanego w Apulii na zboczach Gargano. Oprócz konstrukcji łuków, filarów i konstrukcji nośnych, kamień Apricena został również użyty jako materiał do wyposażenia liturgicznego i posadzki.
Integralną częścią zespołu architektonicznego jest duży dziedziniec kościelny, połączony z kościołem ogromnym witrażem ze scenami z Apokalipsy oraz podjazd. Dziedziniec ma trójkątny kształt i jest otoczony oryginalną poziomą dzwonnicą, która jest zbudowana z muru z 12 dzwonami i ozdobiona 8 figurami w kształcie orłów o otwartych skrzydłach, a także kępą 24 drzew oliwnych. 12 trapezoidalnych kamiennych niecek kieruje wodę do dużej ośmiokątnej chrzcielnicy. Na dziedzińcu przykościelnym znajduje się również duży ruchomy ołtarz służący do celebrowania uroczystości plenerowych. Kamienna kostka Apricena na dziedzińcu łagodnie opada w kierunku kościoła. Cały teren zewnętrzny ma powierzchnię 8000 m² i oprócz wspomnianych już drzew oliwnych jest ozdobiony wieloma innymi drzewami i krzewami: cyprysami, sosnami, drzewkami truskawkowymi, krzewami mirtu, lawendą, bluszczem. Nad Gargano wznosi się duży krzyż również wykonany z kamienia Apricena.
Kościół ma imponujący podwójny dach wykonany z drewna i oksydowanych płyt miedzianych. Konstrukcja wewnątrz wydaje się bardzo wysoka ale w rzeczywistości ma tylko 16 metrów wysokości. Właśnie ta niewielka wysokość w połączeniu z oksydowanymi płytami miedzianymi sprawia, że budowla nie jest zbyt inwazyjna dla krajobrazu i przyjemnie się do niego dopasowuje.
Wnętrza zdobią meble liturgiczne wykonane przez największych współczesnych włoskich artystów takich jak Arnaldo Pomodoro, Giuliano Vangi i Floriano Bodiniego, którzy są autorami ołtarza i krzyża z brązu, ambony i dużego ośmiokątnego tabernakulum.
W sanktuarium znajdują się również schody, które prowadzą do krypty ozdobionej mozaikami autorstwa Marco Ivano Rupnika i w której znajdują się szczątki świętego.
23 września, w rocznicę śmierci Ojca Pio z Pietrelciny, obchodzona jest podniosła uroczystość i uczczenie pamięci świętego. Nowenny przygotowawcze i czuwania modlitewne są często organizowane również w salach dolnego piętra Sanktuarium w San Giovanni Rotondo. Bracia kapucyni organizują także procesje podczas których relikwia ciała świętego przenoszona jest na dziedziniec sanktuarium i do kościoła, tak aby pielgrzymi mogli głębiej poczuć i wyrazić swoje oddanie świętemu Ojcu Pio.
Indeks1 Dlaczego Jezus został powieszony na krzyżu2 Jakie były ostatnie słowa Jezusa na krzyżu3 Dlaczego krzyż jest symbolem tak bardzo ważnym dla katolików?4 Reprezentacje Jezusa na krzyżu Postać ukrzyżowanego Jezusa jest dla każdego chrześcijanina symbolem największej miłości i wypełnienia misji życia w wierze. Jak to…
Welon na ambonę z tkaniny – pozornie proste wyposażenie liturgiczne, które jednak skrywa w sobie wiele niebanalnych znaczeń. Zgłębmy razem ten temat. W liturgii nic nie jest pozostawione przypadkowi. Każdy gest, każde słowo, każdy przedmiot tworzy kontekst i przyczynia się do stworzenia atmosfery celebracji podczas…
W naszych kościołach często widzimy różne rzeźby przedstawiające Jezusa, Madonnę, świętych i aniołów. W poprzednim artykule poświęconym wyposażeniu sakralnemu wyjaśniliśmy, że wszystko co jest częścią wyglądu i wyposażenia kościoła, zarówno na zewnątrz a zwłaszcza wewnątrz, jest istotnym elementem niezbędnym do jak najlepszego sprawowania obrzędów w kościele. Nie chodzi tylko o elementy takie jak ołtarze, ambony, klęczniki, chrzcielnice, tabernakulum, krzyże ołtarzowe, kropielnice, które mają swoje określone zastosowanie praktyczne i religijne. Kwestia jest znacznie szersza i obejmuje każdy element architektoniczny i dekoracyjny od rozkładu przestrzeni po liczbę kolumn a nawet wielkość drzwi wejściowych. Kościół jest miejscem kultu w którym jest odprawiana Liturgia i jako taki musi wyrażać powagę i świętość. Liturgia jest sprawowana w obecności wiernych gromadzących sie w kościele, który ewoluował na przestrzeni wieków. W starożytności najczęstszym sposobem ukazania chrześcijanom znaczenia i sakralnego wymiaru miejsca kultu było obnoszenie się z bogactwem reprezentowanym przez szlachetne materiały i drogocenne dekoracje. Istnieją różne podejścia do tej kwestii. Według niektórych, wnętrze kościoła ma wprawiać w zdumienie, wbudzać szacunek i w pewnym stopniu lęk a przede wszystkim kreować wymiar, który stymuluje duchowy dialog ze zjednoczoną wspólnotą i z Bogiem.
W tej scenografii umieszczane są również posągi świętych, którym chcielibyśmy się bliżej przyjrzeć w tym artykule. Religijne posągi zazwyczaj są wykonane z gipsu, żywicy, włókna szklanego a nawet z drewna i kamienia. Przez długi czas były przedmiotem zaciętych dyskusji i kontrowersji w kościele. Jest oczywistym fakt, że gipsowe figurki Madonny czy też gipsowe posągi przedstawiające Zbawiciela, wspomagają modlitwę w niezwykle skuteczny sposób. Chyba każdy z nas zachowuje w sercu wspomnienia z dzieciństwa o posągu przed którym sie modlił lub przed którym zapalał świecę?
Nie brakuje jednak dyskusji dotyczących adoracji posągów świętych i błogosławionych. Powód tego może wydawać sie prosty. W Księdze Kapłańskiej czytamy: ”Nie zwracajcie się do bożków. Nie czyńcie sobie bogów z lanego metalu. Ja jestem Pan, Bóg wasz!” (Księga Kapłańska 19: 4). Przez długi czas kwestia ta dzieliła kościół na dwie części. Czy czczenie posągu przedstawiającego Jezusa, Dziewicę lub świętego jest bałwochwalstwem?
Chrześcijanie dość szybko znaleźli odpowiedź na to pytanie bez sprzeniewierzania się przy tym Pismu Świętemu. W Starym Testamencie możemy znaleźć wiele fragmentów, które pozwalają nam zrozumieć, że Bóg nie był przeciwny tworzeniu obrazów i symboli, które pogłębiały wiarę i podsycały religijny entuzjazm wiernych. Wraz z nadejściem Jezusa Zbawiciela zwyczaj tworzenia figur, które pogłębiały kontemplację i modlitwę jeszcze bardziej się rozszerzył. Jezus stając się człowiekiem przybrał fizyczny, wcielony obraz Boga, który wcześniej był niewidzialny. On sam to potwierdza mówiąc: „Kto Mnie widzi, widzi Ojca” (Jan 12, 45).
Po wielu dyskusjach i spekulacjach, które miały miejsce podczas wielu historycznych soborów, dziś w Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy: „Chrześcijański kult obrazów nie jest sprzeczny z pierwszym przykazaniem, które odrzuca bałwochwalstwo. Istotnie „cześć oddawana obrazowi odwołuje się do pierwotnego wzoru” i „kto czci obraz, ten czci osobę, którą obraz przedstawia”. Cześć oddawana świętym obrazom jest „pełną szacunku czcią”, nie zaś uwielbieniem należnym jedynie samemu Bogu (KKK, nr 2132).
Jaka jest więc różnica pomiędzy bałwochwalstwem a kultem figur reprezentujących świętych? Dla chrześcijan adoracja jest prerogatywą Boga Jedynego. Kult posągu, który ma jedynie symboliczną wartość, ma na celu wspomaganie modlitwy i ułatwienie zwracania się do Boga i nie jest bałwochwalstwem.
W przeciwieństwie do kultów pogańskich w których wierzono, że bóstwa żyją w dedykowanych im figurach, w religii chrześcijańskiej wierni mają świadomość, że znajdują się przed materialnymi reprezentacjami obecności, które pozostają niewysłowione.
Obecność figur w kościele ułatwia wiernym poczuć się bliżej Boga, obudzić podziw i nadzieję na zbawienie, poczuć tęsknotę religijną którą niesie Słowo Wcielone. Biorąc to wszystko pod uwagę nasuwa sie wniosek, iż obecność i kult świętych posągów jest w tym przypadku nie tylko dozwolona ale wręcz pożądana.
Przy niektórych okazjach, takich jak szczególne święta religijne lub procesje czy inne formy pobożności rozpowszechnione zwłaszcza w naszym kraju, gipsowe figury stają się aktywnymi bohaterami liturgii, umożliwiając wiernym dostęp i uczestnictwo w niej w sposób jeszcze bardziej bezpośredni i entuzjastyczny podczas zbiorowej modlitwy.
Aby jak najlepiej wypełniać funkcję przybliżenia wiernych do Boga, posągi świętych powinny być dobrze wykonane z dbałością o wszystkie szczegóły a także emanować pięknem i spokojem. W szczególności gipsowe figury Madonny ale także Chrystusa przedstawionego jako Dobrego Pasterza czy też aniołów, im bardziej są miłe dla oka i przepełnione słodyczą, tym bardziej będą się przyczyniać do duchowego uniesienia tych, którzy przystają aby je kontemplować.
Istnieją rzeźby gipsowe i statuetki o wielu różnych rozmiarach, które można dopasować do każdego kontekstu. Figurkę gipsową po odpowiednim zabiegu impregnacji można również umieścić na zewnątrz. Nierzadko zdarza nam sie widzieć gipsową Madonnę lub figurę innego świętego, znajdujące się w ogrodach lub gabloktach na zewnątrz.
W naszym sklepie internetowym znajdziesz posągi i figurki wszystkich rozmiarów i typów. Chcielibyśmy zwrócić uwagę na niektóre z nich, najczęściej wybierane do kościołów zarówno ze względu na ich piękno, spore rozmiary (od 70 do 100 cm) jak i dokładność wykonania dzięki ręcznej realizacji przez doświadczonych rzemieślników.
Na przykład gipsowy posąg św. Michała o wysokości 100 cm i wadze 35 kg, który w przepiękny sposób przedstawia św. Michała zamierzającego się zmiażdżyć diabła. Kolory szat Archanioła są jaskrawoczerwone i niebieskie. Skrzydła i miecz są złocone podobnie jak łańcuch, którym przytrzymuje diabła. Zbroja jest natomiast w kolorze srebrnym.
Także figura Jezusa Miłosiernego o wysokości 90 cm, wykonana z masy perłowej, może pięknie ozdobić każdy kościół i miejsce kultu. Jest ona wykonana i ręcznie malowana we Włoszech. Przedstawia Jezusa z podniesioną do błogosławieństwa ręką, którego okalają długie, jasne szaty i który emanuje czerwonymi i niebieskimi promieniami.
Jeśli natomiast poszukujecie figury Madonny, możecie wybrać pomiędzy gipsową figurą Madonny z Lourdes z efektem masy perłowej, o wysokości 80 cm, która przedstawia Maryję w tradycyjnej białej szacie z niebieską draperią i ręcami złożonymi do modlitwy lub figurą Maryi Róży Duchownej – Matki Kościoła, również z masy perłowej, o wysokości 70 cm, ubraną w białe szaty i z trzema różami na piersi (biała, czerwona, żółta), które reprezentują odpowiednio modlitwę, ofiarę i pokutę.
I jeszcze jedna figura Jezusa ubranego w biało-czerwone szaty ze złotymi krawędziami i płonącym na piersi Najświętszym Sercem Jezusa, wykonana z gipsu z efektem masy perłowej, o wysokości 80 cm.
Indeks1 Historia świętej2 Święto Świętej Rozalii3 Znaczenie imienia Rozalia Święto świętej Rozalii, patronki Palermo, jest obchodzone 4 września. Przyjrzyjmy się bliżej tej tak bardzo uwielbianej świętej, która pokonała zarazę i ocaliła swoje miasto. Nie tylko w Palermo ale i w innych miastach Sycylii, wspomina się…
Nadchodzą święta. Każdy na swój sposób przygotowuje się do tego tak ważnego i znaczącego dla każdego chrześcijanina święta. W tym artykule chcielibyśmy przytoczyć najpiękniejsze frazy Papieża Franciszka poświęcone Bożemu Narodzeniu. Dajmy się zainspirować. Dlaczego chcieliśmy zebrać najpiękniejsze frazy Papieża Franciszka odnoszące się do Bożego Narodzenia?…
Indeks
Dogmat Trójcy Świętej, ze względu na swoje fundamentalne znaczenie w akcie wiary każdego chrześcijanina, zasługuje na bardzo długie i wyartykułowane studium teologiczne. Chcielibyśmy to wyjaśnić w prosty i zrozumiały sposób słowami modlitwy, którą wszyscy znamy i której uczymy się od dzieciństwa: Wyznanie Wiary (Credo).
Ta podstawowa tajemnica wiary i życia chrześcijańskiego została potwierdzona na pierwszym Soborze Nicejskim w 325 r. i włączona do Credo Nicejsko-Konstantynopolitańskiego sporządzonego po Soborze. W tym dokumencie-modlitwie, który miał na celu rozstrzygnięcie licznych sporów dzielących ówczesny Kościół, w pierwszej części wyznania wiary stwierdza się jedność Boga:
Wierzę w jednego Boga,
Ojca Wszechmogącego,
Stworzyciela nieba i ziemi,
wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych.
a w drugiej części zostaje uznana i ogłoszona boskość Jezusa Chrystusa, syna Bożego:
I w Jednego Pana Jezusa Chrystusa,
Syna Bożego Jednorodzonego,
który z Ojca jest zrodzony przed wszystkimi wiekami.
I dalej:
Bóg z Boga, Światłość ze Światłości,
Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego.
Zrodzony a nie stworzony,
współistotny Ojcu,
a przez Niego wszystko się stało.
To właśnie z tej modlitwy uczymy się od dzieciństwa, o tajemnicy Trójcy Świętej: Bóg jest jeden, Jego boska istota jest jedyna a jednak w tej jedynej istocie współistnieją trzy różne „osoby”. Aby zdefiniować te trzy osoby, użyto greckiego terminu „hipostaza”. W rozumieniu teologicznym Bóg jest jednym „bytem, substancją” zwanym „ousia”, o trzech hipostazach czyli trzech podmiotach współistniejących.
Wymieniliśmy już dwie z nich powołując się na Credo: Bóg Ojciec, stwórca nieba i ziemi, oraz Jezus Chrystus, Jego Syn, Zbawiciel świata.
Trzecią Osobą Trójcy Świętej jest Duch Święty, posłany przez Boga Ojca w imię Chrystusa. Cytując ponownie Credo:
Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela,
który od Ojca i Syna pochodzi,
który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę,
który mówił przez proroków.
gdzie jest wyraźnie zaznaczone, że Duch Święty pochodzi od Ojca i Syna i jest stworzony z ich istoty. Ostatnia definicja „i od Syna”, została dodana właśnie przy okazji redagowania Credo Nicejsko-Konstantynopolitańskiego i była jedną z głównych przyczyn Wielkiej Schizmy Wschodniej w 1054 roku, ponieważ ówczesny patriarcha Konstantynopola uważał to za herezję.
W Starym Testamencie nie ma wzmianki o Świętej Trójcy. Istnieje jeden, jedyny Bóg a z pełni Jego Ducha pochodzi duchowość ludzi. Są oczywiście wzmianki przygotowujące do nadejścia Mesjasza czy Ducha Świętego, a nawet fragmenty, które opisują przejawy Boga w różny sposób: „Jest odblaskiem wieczystej światłości, zwierciadłem bez skazy działania Boga, obrazem Jego dobroci.” (Księga Mądrości 7,26). Ale ogólnie rzecz biorąc, księgi Starego Testamentu podtrzymują jedność Osoby i Substancji Boga, również po to, by nie popaść w politeizm.
To właśnie w Nowym Testamencie Trójca Święta zostaje objawiona, kiedy Słowo stało się Ciałem i zamieszkało mędzy nami w Jezusie (Jan 1,14), a po jego śmierci i zmartwychwstaniu wraz ze zstąpieniem Ducha Świętego.
W Ewangeliach Jezus i Bóg Ojciec są wskazani jako jedność:
„Ja i Ojciec jedno jesteśmy” (Jan 10,30)
„Jezus mu odpowiedział: „Odpowiedział mu Jezus: «Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś? Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca. Dlaczego więc mówisz: „Pokaż nam Ojca”? (Jan 14, 9)
a mimo wszystko odrębny:
Wszystko przekazał Mi Ojciec mój. Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn, i ten, komu Syn zechce objawić.” (Mateusz 11,27)
Jezus wiele razy zwraca się do Boga Ojca jako do podmiotu innego niż on sam ale jednocześnie całe jego doświadczenie, sama jego substancja, odnosi się do Boga.
Podczas chrztu Jezusa następuje bardzo ważne wydarzenie, kiedy to głos Boga zstępuje z Nieba aby rozpoznać Go jako umiłowanego Syna:
„W chwili gdy wychodził z wody, ujrzał rozwierające się niebo i Ducha jak gołębicę zstępującego na siebie. A z nieba odezwał się głos: «Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie »” (Marek 1, 10-11)
Możemy znaleźć również wspomnienie o przyjściu Ducha Świętego jako daru od Boga, emanacji Jego Miłości, która objawi się poprzez Jego Syna w momencie Jego uwielbienia:
„A w ostatnim, wielkim dniu święta Jezus stanął i głośno zawołał: Jeśli ktoś pragnie, niech przyjdzie do Mnie i pije. Kto wierzy we Mnie, jak głosi Pismo, z jego wnętrza popłyną rzeki wody żywej. To zaś powiedział o Duchu, którego mieli otrzymać ci, którzy w Niego uwierzyli. Duch bowiem nie zstąpił jeszcze na ludzi, gdyż wciąż nie dokonało się uwielbienie Jezusa.” (Jan 7, 37-39)
Niektóre fragmenty Nowego Testamentu wyraźnie wspominają o trzech osobach Trójcy Świętej:
I tutaj się zatrzymamy, mając świadomość, że tak bogatego i głębokiego tematu nie możemy wyczerpać w jednym artykule. Przypominamy, że Kościół Katolicki celebruje Święto Trójcy Świętej w niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego, podczas uroczystości zwanej Uroczystością Trójcy Przenajświętszej.
Dogmat Trójcy Świętej często powraca w historii sztuki, co zresztą jest zrozumiałe biorąc pod uwagę jego znaczenie, nawet jeżeli wielkim artystom z przeszłości nie było łatwo przełożyć jego głęboką tajemnicę.
W poprzednim artykule poświęconym najsłynniejszym rosyjskim Ikonom, zwróciliśmy szczególną uwagę na ikonę powstałą około 1422 roku, która obecnie znajduje się w Państwowej Galerii Trietiakowskiej w Moskwie: „Trójca Święta” Andrieja Rublowa.
Słynne rosyjskie ikony: 5 najważniejszych ikon
Słynne rosyjskie ikony są olśniewającymi przykładami starożytnej sztuki i tysiącletniej tradycji.
Na tej ikonie, jednej z najpiękniejszych, jakie kiedykolwiek namalowano w Rosji, wielki rosyjski malarz Andriej Rublow postanowił przedstawić Trójcę Świętą w inny niż zwykle sposób, malując trzy anioły przedstawiające Ojca, Syna i Ducha Świętego. Trzej aniołowie, prawdopodobnie archaniołowie, otoczeni aureolami i ze złotymi skrzydłami, siedzą wokół stołu na którym stoi kielich, symbol ofiary Chrystusa. Jest to stół Abrahama, którego odwiedzili trzej podróżnicy (Księga Rodzaju 18), obwieszczając narodziny syna Izaaka jemu i jego żonie Sarze. Z tego powodu ikona znana jest również jako Gościnność Abrahama. Opat Nikon, duchowa głowa klasztoru Świętej Trójcy Świętego Sergiusza, poprosił malarza o przedstawienie Trójcy w sposób który wyrażałoby głębokie poczucie jedności symbolizowanej przez ten dogmat w Kościele. Trzy anioły mają praktycznie identyczne twarze, co świadczy o ich jedności i równości. Powtarzające się kolory, które w rosyjskiej ikonografii mają duże znaczenie symboliczne to:
Ponadto wszystkie postacie posiadają niebieskie detale, kolor symbolizujący życie wieczne. W 1551 roku, podczas Soboru Stu Kapituł, dzieło to zostało określone jako ikona ikon i do dziś pozostaje jednym z najwybitniejszych przykładów sztuki sakralnych ikon dzięki odzwierciedleniu duchowości i nieziemskiej harmonii, którą sobą komunikuje.
Drzewo życia jest wymieniane w Piśmie Świętym poczynając od Księgi Rodzaju a kończąc na Apokalipsie. Jest ono doskonałym symbolem życia. Ale czy naprawdę istnieje to wyjątkowe drzewo? Ludzie od zawsze przypisywali niektórym drzewom wartość symboliczną i religijną. Pomyślmy tylko o tych wszystkich religiach, które umieściły…
Indeks1 Święta Rita2 Święty Peregryn3 Kosma i Damian4 Święty Archanioł Rafał5 Święta Agata6 Święty Jakub Większy Apostoł7 Święty Roch8 Święty Sebastian9 Święta Rosalia10 Święty Jan Bosko11 Święty Józef Moscati12 Święty Antoni Wielki (Opat)13 Święty Krzysztof14 Archanioł Michał15 Współcześni święci Ludzie od zawsze proszą Boga o…
Indeks
Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny do nieba zostało ogłoszone dogmatem wiary w 1950 roku. W rzeczywistości wiara ta zawsze była szeroko rozpowszechniona i stanowiła bardzo głęboko zakorzenioną i ważną formę pobożności, nawet na długo przed jej oficjalnym uznaniem. Według Kościoła katolickiego Maryja, osiągnąwszy kres swego ziemskiego życia, wstąpiła do nieba nie tylko pod postacią duszy ale także jako jedyna wśród ludzi, została przyjęta wraz ze swoim fizycznym, ziemskim ciałem. Słowo wniebowzięcie oznacza wzięcie do nieba.
Bóg sprawił, że Maryja urodziła się bez grzechu i wybrał ją na matkę swojego jedynego Syna. Chciał, kierując się swoją ogromną przezornością i mądrością, aby poczęła Jezusa, pozostając nieskalaną dziewicą. Była kochającą matką dla Zbawiciela, którego kołysała w ramionach gdy był dzieciątki. Była również przy nim i cierpiała razem z nim gdy cierpiał i umierał na krzyżu. Z wymienionych wyżej powodów, również po jej śmierci Bóg przygotował dla niej coś wyjątkowego. Istniało bardzo wiele powodów aby Maryja stała pierwszą kobietą, która została przyjęta do Królestwa Niebieskiego zachowując integralność duszy i ciała.
Maryja, zrodzona i żyjąca bez grzechu, jako pierwsza i jedyna cieszy się zmartwychwstaniem ciała, obiecanym wszystkim ludziom przez Jezusa. Jest to szczególny dar Boży dla niej jako wynagrodzenie za jej poświęcenie, za pokorę, za niezmierzoną miłość, którą obdarowała Syna Bożego. Wniebowzięcie Maryi stało się obietnicą i nadzieją dla każdego człowieka, który rozpoznaje w tym akcie ukojenie dla tęsknoty i oczekiwania na zmartwychwstanie ciała w Dniu Sądu Ostatecznego.
Św. Jan Damasceński, teolog i święty Kościoła katolickiego, żyjący między VII a VIII wiekiem, napisał: „Kiedy zaś dnia trzeciego przybyli do grobu, aby opłakiwać Jej zgon, ciała już Maryi nie znaleźli”. Kazanie swoje kończy refleksją: „To jedynie mogli pomyśleć, że Ten, któremu podobało się wziąć ciało z Dziewicy Maryi i stać się człowiekiem; Ten, który zachował Jej nienaruszone dziewictwo nawet po swoim narodzeniu, uchronił Jej ciało od skażenia i przeniósł je do nieba przed powszechnym ciał zmartwychwstaniem”
Natomiast św. Modest, biskup Jerozolimy, żyjący w VII wieku, tak opowiada się za tajemnicą Wniebowzięcia Maryi: „Jako najchwalebniejszą Matkę Chrystusa, Zbawcy naszego, który jest dawcą życia i nieśmiertelności, wskrzesił Ją z grobu i wziął do siebie w sposób sobie wiadomy”.
Nie tylko katoliccy chrześcijanie obchodzą Wniebowzięcie Matki Bożej 15 sierpnia. Świętują je również Ormianie, prawosławni i anglikanie. Jednak Ormianie i prawosławni wydarzenie to nazywają Zaśnięciem (dormitio Virginis). Ich tradycja głosi, że Maryja została przyjęta do Nieba z ciałem i duszą po zapadnięciu w głęboki sen, nie umierając jednak przy tym. Katolicy natomiast nie wykluczają, że to cudowne wydarzenie zbiegło się ze śmiercią Maryi. Jednakże w obu przypadkach jest mowa o Wniebowzięciu Maryi do nieba i o oczekiwaniu na zmartwychwstanie obiecane wszystkim ludziom przy końcu czasów. Zaśnięcie Bogurodzicy stało się świętem na Wschodzie w VI wieku, utwierdzone dekretem cesarskim. Jednak ani dla prawosławnych, ani dla Ormian Zaśnięcie i Wniebowzięcie nie są dogmatami.
Dwuznaczność, jeżeli chodzi o Zaśnięcie wynika z faktu, iż greckie słowo κοιμησις, obecne w starożytnych tekstach kościelnych, oznacza zarówno „sen”, jak i „śmierć”. Łacińskie określenie dormitio oznacza również „sen”, ale w tekstach religijnych często używa się go jako określenie „śmierci”.Inne kościoły protestanckie nie uznają tego wydarzenia. W Biblii nie ma wzmianki o Wniebowzięciu Maryi, dlatego też nie jest ono przez nich uznawane. Jak się obchodzi Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny?Kościół chrześcijański obchodzi Wniebowzięcie – święto nakazane które celebruje niezniszczalność Ciała Maryi, w dniu 15 sierpnia. Święto to zbiega się z okresem dożynek, gdy rolnicy ukańczają żniwa i trud pracy z nimi związany. W zwyczaju jest święcenie ziół i płodów rolnych takich jak zboża i owoce. Połącznie święta Wniebowzięcia i dożynek wynika z faktu iż, Matka Boska jest czczona jako patronka ziemi będącej w najbujniejszym rozkwicie, patronka ziół, kwiatów, owoców i zbóż. Z tego też powodu w Polsce jest nazywana Matką Boską Zielną, Korzenna (w Czechach), Kwietną (w Niemczech – w Bawarii i Nadrenii), Żytnią (w Estonii).
Dogmat o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny ogłosił papież Pius XII 1 listopada 1950 roku w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus:
„… Na chwałę Wszechmocnego Boga, który specjalną łaskawością obdarzył Dziewicę Maryję, ku czci Syna Jego, nieśmiertelnego Króla wieków oraz Zwycięzcy grzechu i śmierci, dla powiększenia chwały jego Błogosławionej Matki, ku niewypowiedzianej radości całego Kościoła powagą Pana Naszego Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła i Naszą, ogłaszamy, oświadczamy i określamy jako dogmat prawdę przez Boga objawioną, że Niepokalana Bogarodzica zawsze Dziewica Maryja, po dopełnieniu życia ziemskiego z ciałem i duszą została wzięta do nieba…”.
Szczególnie we Włoszech w wielu miastach i miasteczkach organizowane są wielkie uroczystości z okazji obchodów święta Wniebowzięcia NMP. Bardzo często jest ono obchodzone poprzez uczestnictwo w uroczystych procesjach, podczas których niesie się posąg często przedstawiający śpiącą Madonnę, który na zakończenie uroczystości umieszcza się w złotej trumnie. Istnieją również liczne instytucje kościelne i zakony poświęcone Wniebowzięciu Maryi. Weźmy jako przykład procesję do sanktuarium Santa Maria della Grotta koło Cosenzy, gdzie co roku kobieta przybrana w świece, wstążki i kwiaty, prowadzi procesję wiernych, śpiewających hymn ku czci Maryi i udających się do jaskini w której znajduje się pomnik uważany za cudowny. Innym przykładem jest procesja Vary w Randazzo, w rejonie Syrakuza, gdzie o północy 15 sierpnia możemy zobaczyć starożytny rydwan o długości dwudziestu metrów, wypełniony kwiatami. Symbolizuje on Zaśnięcie, Wniebowzięcie i Koronację Maryi i gości dwadzieścia pięć dzieci, które śpiewają na cześć Dziewicy.
Wniebowzięcie Madonny zainspirowało na przestrzeni wieków wielu wybitnych artystów, którzy na namalowanych obrazach i w wyrzeźbionych posągach próbowali uchwycić cud jej wstąpienia do nieba.
Tak jak Elevatio animae świętych postaci, także Wniebowzięcie zawsze powracało w ikonografii religijnej. Wystarczy pomyśleć o okazałym fresku Correggio nad głównym ołtarzem katedry w Parmie, który przedstawia Wniebowzięcie Marii Panny lub obraz Wniebowzięcie Tycjana na ołtarzu głównym bazyliki Santa Maria Gloriosa dei Frari w Wenecji .
Nowennę powtarza się od 6 sierpnia do 15 sierpnia. Ma ona charakter błagalny, odmawiany codziennie przez dziewięć dni. Za pośrednictwem Matki Bożej przedstawiamy Bogu nasze prośby.