Indeks1 Krem przeciwzmarszczkowy2 Naturalny krem anti-age3 Krem do twarzy4 Mleczko oczyszczające5 Olej arganowy Codzienna pielęgnacja skóry twarzy to najpewniejszy sposób na zachowanie jej młodego i świeżego wyglądu. Odkryjmy razem idealną, codzienną pielęgnację skóry. Żyjemy w społeczeństwie, w którym wygląd ma ogromne znaczenie. Nie jest to…
Grób św. Piotra w Rzymie zawsze był uważany za jedno z najświętszych miejsc chrześcijaństwa. Poznajmy jego fascynującą historię. Szymon, znany jako Piotr, z woli samego Jezusa był przywódcą dwunastu apostołów, którego wyznaczył na głowę i założyciela Kościoła. Głoszenie Głosił Słowo Boże wędrując przez wiele krajów,…
Wśród produktów pochodzących z klasztorów, których właściwości nie przestajemy wychwalać, wyróżnia się olej arganowy. Berberyjskie kobiety nazywają go płynnym złotem i używają go od czasów starożytnych do ochrony skóry i włosów przed pustynnym wiatrem. W rzeczywistości to z ich ziemi pochodzi Argania spinosa, roślina, z której owoców pozyskuje się ten cudowny olej, nazywana również, i to nie przez przypadek, „drzewem życia”. Jest to bardzo wytrzymała roślina, która od czasów prehistorycznych rośnie tylko na półpustynnej równinie Souss w Maroku i nigdzie indziej na świecie. Jest to ziemia smagana wiatrem, zniszczona przez tysiąclecia burz piaskowych a mimo to Argania tu kwitnie, pokrywając jałowy krajobraz lasem, z drzewami o wysokości ponad 10 metrów i korzeniami, które wrastają do 30 metrów w ziemię i mogą żyć do 200 lat. Drzewo arganowe produkuje mięsiste owoce podobne do oliwek, a owoce te mają w środku bardzo twarde jądro, które z kolei zawiera, podobnie jak skrzynia skarbów, migdały arganowe.
Na tych ziemiach to właśnie kobiety od tysiącleci zbierają owoce arganowe i tłoczą je, aby uzyskać cenny olej, który nazywają płynnym złotem, a nawet złotem pustyni, ze względu na jego kolor, ale także ze względu na jego od dawna znaną wartość. Stosują technikę tłoczenia na zimno, w niektórych przypadkach nadal używając kamiennego kamiennego młyna, arzeg, i swoich rąk. Ale nawet tam, gdzie maszyny przejęły kontrolę, przetwarzanie tej cennej substancji jest zawsze bardzo ostrożne, aby nie utracić jej cennych właściwości.
Ale co jest takiego wyjątkowego w oleju arganowym?
Niewiele naturalnych substancji odżywia i nawilża skórę tak jak ten olej, co oznacza, że oprócz stosowania go w czystej postaci, wchodzi on w skład niezliczonych preparatów kosmetycznych, w tym przemysłowych. Jego bogactwo wynika z jego składu: nienasycone kwasy tłuszczowe, w szczególności kwas oleinowy i linolowy, nasycone kwasy tłuszczowe, trójglicerydy, ale także omega-3, omega-6, witaminy A i E, a także inne substancje znane ze swojej mocy zwalczania wolnych rodników i opóźniania procesów starzenia się.
Ten bogaty skład wyjaśnia wyjątkowe właściwości oleju arganowego, zwłaszcza jako środka odżywiającego i uelastyczniającego skórę, jego zdolność do nawilżania nawet najgłębszych warstw naskórka bez pozostawiania tłustego filmu, czyniąc go promiennym i jędrnym. Ale to nie wszystko: zawarte w nim polifenole wspomagają produkcję kolagenu, a tym samym przeciwdziałają powstawaniu zmarszczek, niwelując już istniejące, a także drobne blizny i oznaki starzenia.
Mówiąc o składzie oleju arganowego, wspomnieliśmy o obecności witaminy E, która jest szczególnie cenna dla stymulowania wzrostu włosów. Stymuluje ona skórę głowy, utrzymując ją zdrową, nawilżoną i wolną od łupieżu oraz sprawiając, że wyrastają z niej zdrowe, mocne włosy. Nakładany na włosy, olej arganowy przeciwdziała rozdwajaniu się końcówek, zwalcza suchość i ogólnie wszystkie uszkodzeń spowodowane farbowaniem, rozjaśnianiem i chemikaliami. Włosy będą lśniące i miękkie w dotyku, łatwe do rozczesania i będą wspaniale pachnieć!
Włosy wydają się grubsze i bardziej bujne w czasie ciąży, natomiast często zdarza się, że są osłabione i łamliwe zaraz po porodzie. Zależy to od zmian w produkcji estrogenu. Olej arganowy może okazać się cennym sprzymierzeńcem w czasie ciąży, który pomaga utrzymać zdrowe włosy bez stosowania chemikaliów, które tylko osłabiłyby je w następnej fazie, odżywia je i nawilża, ograniczając również wypadanie włosów i pomagając w produkcji nowych włosów.
W czasie ciąży i po porodzie, olej arganowy może również okazać się nieocenionym sprzymierzeńcem dla skóry i paznokci. Po pierwsze dlatego, że będąc całkowicie naturalnym, nie zawiera substancji szkodliwych dla matki i rozwijającego się w niej dziecka. Stosowanie oleju arganowego na skórę zapobiega powstawaniu rozstępów, tak powszechnych wśród kobiet w ciąży, i pomaga skórze zachować równowagę pomimo zmian, jakie powoduje nietypowa produkcja hormonów. Stosowany na dłonie nie tylko utrzymuje je nawilżone i miękkie, ale także pomaga paznokciom nie stać się zbyt łamliwymi i łuszczącymi się.
Olej arganowy, dzięki swojemu składowi, jest prawdziwym eliksirem wiecznej młodości dla skóry twarzy. Kilka kropel czystego produktu, użytych do delikatnego masażu, rozświetla twarz, nadając skórze elastyczność, młodość, napięcie i świeżość. Chroniona i zrewitalizowana nasza skóra stawi czoła zmęczeniu, czynnikom atmosferycznym i makijażowi. Co więcej, istniejące zmarszczki zostaną zredukowane, a powstawanie nowych zostanie powstrzymane, co zapewni trwałą i naturalną młodość.
Kojące i regenerujące właściwości oleju arganowego pomagają również skórze w każdym wieku w walce z trądzikiem. Cenne składniki tego wspaniałego toniku pomagają nawet tłustej skórze odzyskać właściwą równowagę i nawilżenie, a przeciwutleniacze zmniejszają ślady pozostawione przez trądzik na twarzy i ciele.
Indeks1 Modlitwa matek oczekujących dziecka2 Modlitwa do Świętej Rity kobiety oczekującej potomstwa3 Patronka kobiet oczekujących potomstwa4 Prezenty dla przyszłych matek Ciąża to szczególny czas, na który składają się radości, trudy i codzienne niespodzianki: oto kilka dobrych pomysłów dla przyszłych matek. Bycie przyszłą matką oznacza bycie…
Indeks1 Gdzie się znajduje obraz Ostatnia Wieczerza2 Apostołowie podczas Ostatniej Wieczerzy3 Umywanie nóg Ostatnia Wieczerza Leonarda da Vinci w Santa Maria delle Grazie to jedno z najsłynniejszych dzieł sztuki na świecie, bogate w znaczenie religijne i artystyczne. Ostatnia Wieczerza Leonarda da Vinci jest jednym z…
Trudno wyobrazić sobie dzieło sztuki, które jest tak dobrze znane jak Pieta Michała Anioła Buonarrotiego. Należy ona do tych arcydzieł, które na przestrzeni wieków zapisały się w historii sztuki, a w pewnym sensie także w historii ludzkich uczuć. Faktycznie, niezależnie od przekonań religijnych, praktycznie niemożliwe jest osobiste kontemplowanie tej rzeźby bez głębokiego wzruszenia, odczuwania emocji i uczuć głęboko związanych z naturą każdej istoty ludzkiej. Michał Anioł, absolutny geniusz naszego renesansu i jeden z najbardziej znanych artystów wszechczasów, stworzył inne wspaniałe dzieła, od Dawida po Kaplicę Sykstyńską, ale pod pewnymi względami Pieta jest wyjątkowa, zarówno z powodu przedstawianej tematyki, jak i samego jej stworzenia.
Posąg z marmuru karraryjskiego został zamówiony w 1497 r. u Michała Anioła, który miał niewiele ponad dwadzieścia lat, przez grupę kardynałów, za wstawiennictwem bankiera Jacopo Galli działąjącego jako pośrednik między nimi a artystą. Rzeźba miała ozdobić kaplicę Santa Petronilla w Watykanie, aby uhonorować kardynała Jeana de Bilhères, ambasadora króla Francji, który później zostanie pochowany w kaplicy. Michał Anioł osobiście udał się do kamieniołomów marmuru w Carrara, aby wybrać blok marmuru, z którego miał stworzyć swój posąg. Rzeźba, ukończona w 1499 roku, jest jedynym dziełem na którym Michał Anioł umieścił swój podpis, grawerując go na przepasce, przewiązanej wokół szaty Dziewicy. Napis: MICHAEL.A[N]GELVS BONAROTVS FLORENT[INVS] FACIEBAT, „Zrobił to florentczyk Michał Anioł Buonarroti”. Przypuszcza się, że uczynił to ponieważ niektórzy odwiedzający, którzy przyszli podziwiać posąg, nie wierzyli, że jest on jego dziełem.
21 maja 1972 roku, podczas obchodów Zielonych Świątek, László Tóth, australijski geolog, rzucił się na posąg Piety z młotkiem i zdołał zadać mu piętnaście ciosów, zanim został odciągnięty. Wydawać by się mogło, że ten niestabilny psychicznie mężczyzna działał z pobudek pewnego rodzaju fanatyzmu religijnego, ponieważ atakowi towarzyszył okrzyk: „Jestem Jezusem Chrystusem, zmartwychwstałym!”. Szkody, jakie wyrządził Piecie, natychmiast okazały się nieobliczalne: lewe ramię Madonny zostało złamane w kilku miejscach, jej palce połamane, a nos i powieki zniszczone. Akt przemocy był tak szokujący, że tego wieczoru kanonicy ze św. Piotra udali się w procesji do kaplicy św. Petroneli, śpiewając Miserere na znak żałoby. Po przemyśleniu, jaki jest najlepszy sposób postępowania, czy pozostawić pokiereszowane dzieło jako przykład dla potępienia współczesnego świata, czy raczej je odrestaurować i w jaki sposób, postanowiono zrekonstruować twarz i ramię Dziewicy w całości, starając się powrócić do doskonałości oryginalnego dzieła. Aby tego dokonać wykorzystano ponad pięćdziesiąt marmurowych fragmentów oderwanych przez furię László Tótha oraz mieszaninę kleju i proszku marmurowego. Po zakończeniu renowacji, która trwała dziewięć miesięcy, Pieta została umieszczona z powrotem w kaplicy Petronilli i od tego czasu jest chroniona kuloodporną szklaną ścianą.
Z okazji Zielonych Świątek módl się do Maryi rozwiązującej węzły
Pięćdziesiąt dni po Wielkanocy obchodzona jest Pięćdziesiątnica…
W katalogu Holyart znajdziesz wiele reprodukcji tego wyjątkowego dzieła, ze wszystkich materiałów, od drewna Valgardena po włókno szklane, marmur syntetyczny lub proszek marmurowy, o wymiarach odpowiednich dla każdego rodzaju przestrzeni. Wybierz najbardziej odpowiednią dla swojego domu.
Ikonografia Piety była już szeroko rozpowszechniona w XV wieku. Szczególnie w Europie Północnej rozpowszechnione były tak zwane Vesperbilder, „obrazy nieszporne”, drewniane rzeźby przedstawiające Matkę Boską z ciałem zmarłego Jezusa w ramionach. Były one przedmiotem kultu zwłaszcza podczas liturgii Wielkiego Piątku, kiedy wierni wspominali boleści Męki Pańskiej, utożsamiając się z cierpieniami Maryi i Jezusa, aby znaleźć ukojenie we własnych cierpieniach.
Michał Anioł z pewnością inspirował się Vesperbilder, ale zrewolucjonizował ich strukturę, styl i przekaz sentymentalny. W porównaniu z niemieckimi dziełami, których wyraz był bardzo schematyczny i które opierały się na ostrym kontraście między leżącym ciałem Chrystusa a wyprostowanym ciałem Dziewicy, w Piecie Watykańskiej kompozycja wydaje się znacznie łagodniejsza, z piramidalną strukturą, która z jednej strony wyraża stabilność, az drugiej sugeruje ruch postaci w górę, niemal rozciągający się w kierunku nieba. Co więcej, surowe formy Vesperbilder zostały zastąpione przez idealne piękno twarzy typowe dla renesansu, miękkie draperie, naturalność, z jaką ciała spoczywają na sobie nawzajem, w otaczający, poruszający sposób.
Ciało Jezusa jest nieco mniejsze niż Dziewicy, być może w celu przypomnienia dzieciństwa Zbawiciela. Z kolei twarz Maryi jest twarzą nastolatki, co wywołało krytykę Michała Anioła przez niektórych. W rzeczywistości ten wybór artysty miał właśnie na celu wyrażenie niezniszczalnego piękna Maryi, jej niezniszczalnej młodości, która czyni ją zarówno matką, jak i córką własnego Świętego Syna. Jedną z najbardziej uderzających cech Piety Watykańskiej jest gładkość marmuru, której artysta poświęcił bardzo dużo czasu. Kontemplując twarz Maryi lub ciało Chrystusa, trudno uwierzyć, że są one wykonane z marmuru, tak gładkiego i lśniącego. W przeszłości to wypolerowanie sprawiało, że posąg był wyraźnie widoczny nawet w półmroku kaplicy.
Pieta Watykańska nie jest jedyną wyrzeźbioną przez Michała Anioła. Później stworzył on dwie inne rzeźby (trzecia jest niepewnego pochodzenia), które podejmują ten temat: Pieta Bandiniego i Pieta Rondininiego.
Pierwsza z nich była jedną z ostatnich rzeźb Michała Anioła, wówczas już siedemdziesięcioletniego, być może przeznaczoną na jego własny grobowiec.
Sam artysta, w chwili frustracji, uderzył w nią, łamiąc ją w kilku miejscach i porzucając. Druga była jego ostatnim dziełem, któremu poświęcił ostatnie siły na krótko przed swoją śmiercią. Choć artysta dobiegał już osiemdziesiątki, ta nowo rozpoczęta kompozycja wydawała się być wysoce innowacyjna, z jej rewolucyjnym pionowym rozwojem. W porównaniu z Pietą Watykańską, w Piecie Bandiniego marmur jest ledwie wypolerowany, podczas gdy w Piecie Rondaniniego jest szkicowy, niemal szorstki.
Różaniec św. Józefa to potężna broń chroniąca przed diabłem i jego pokusami. Został on objawiony przez samego Jezusa. Odkryjmy, skąd pochodzi jego moc. Święty Józef, domniemany ojciec Jezusa, jest jednym z najbardziej ukochanych świętych czczonych przez Kościół katolicki i prawosławny. Jednak nie każdy wie, że…
Indeks1 Wielkanoc żydowska2 Jak obliczana jest data żydowskiej Wielkanocy3 Wielkanoc chrześcijańska4 Jak obliczana jest Wielkanoc chrześcijańska5 Wielkanoc prawosławna Data Wielkanocy zmienia się kążdego roku ale pozostaje ona najważniejszym świętem: w tym artykule dowiesz się, jak oblicza się datę Wielkanocy w świecie żydowskim i chrześcijańskim Najważniejsze…
Indeks
W jednym z poprzednich artykułów wspominaliśmy już o znaczeniu upominków, małych przedmiotów ofiarowywanych tym, którzy dzielą z nami ważne wydarzenie, takie jak sakrament święty. Chrzest, komunia, bierzmowanie, małżeństwo, każda z tych okazji ma swoje specyficzne pamiątki, charakteryzujące się symbolami, które kojarzą je z wydarzeniem obchodzonym przy tej okazji. Tak więc upominki na chrzest mają zwykle kształt krzyża, ale także anioła, serca, liścia winorośli i są ozdobione rysunkami i rycinami, często z dziecięcymi i sympatycznymi liniami, pomalowanymi na jasne kolory. W pamiątkach komunijnych powtarzać się będzie obraz kłosa pszenicy lub chleba, liść winorośli, kiść winogron i wino, przypominające ciało i krew Chrystusa, lub gołębica, drzewo życia, anioł, dłonie, które chronią. W innym artykule skupiliśmy się właśnie na kwestii wyboru pamiątek religijnych w zależności od okazji.
We Włoszech są bardzo popularne słodkie dodatki do pamiątek z okazji uroczystości religijnych, jak np. migdały w cukrowej powłoce. Ich wartość symboliczna, mająca przynosić szczęście jest nawet bardziej starożytna niż same pamiątki. Nawet przed wynalezieniem tych charakterystycznych słodyczy, które ukrywają gorzką nutę migdałów w cukrowych skorupkach, specjalne słodycze były wręczane jako prezenty na specjalne okazje. Na przykład w starożytnym Rzymie suszone owoce pokryte warstwą miodu były ofiarowywane gościom na weselach lub przy narodzinach dzieci. Jednak na słodycze podobne do dzisiejszych migdałów w cukrze, takie jak złote migdały w cukrze oferowane na weselu Beatrice d’Este i Ludovico il Moro, trzeba było poczekać aż do rozprzestrzenienia się cukru importowanego z Nowego Świata.
Wracając do pamiątek, a w szczególności do pamiątek z okazji przyjęcia sakramentów, te przedstawiające Świętą Rodzinę często się powtarzają i są odpowiednie na różne uroczystości i okazje. Odkryjmy razem na które.
Jak już wspomnieliśmy, zwyczaj obdarowywania przyjaciół i krewnych małymi cennymi pojemnikami, często wypełnionymi słodyczami i smakołykami, jest bardzo stary. Już Asyryjczycy, Babilończycy, Fenicjanie i Chińczycy oferowali małe pudełka wykonane z cennych materiałów jako prezenty na znak wdzięczności lub przyjaźni.
W starożytnym Rzymie goście weselni otrzymywali słodycze wykonane z miodu i suszonych owoców, a w latach 1400, istniała we Włoszech tradycja, aby nowożeńcy wymieniali się pudełeczkami pełnym słodyczy. Choć Ameryka nie została jeszcze odkryta, uprawy cukru trzcinowego istniały już w Afryce Północnej, Hiszpanii, a nawet na Sycylii już w IX i X wieku, a później na Wyspach Kanaryjskich i Maderze. Cukier był znany jako biała sól i był już używany przez zajmujących się przygotowywaniem mieszanek leczniczych, a także przez cukierników, o czym poświadcza również Boccaccio, który wspomina o pokrytych słodką warstwą migdałach w piątej noweli Dekameronu: „Essere stati i ragionamenti lunghi ed il caldo grande, ella fece venire greco e confetti…”.
Na dworze Elżbiety I w Anglii, modne były Sweetmeat box, subtelnie rzeźbione małe pudełeczka, pełne małych słodyczy, które damy ukrywały między fałdami swoich szat.
We Francji w XVIII wieku pojawił się zwyczaj dawania bombonnière na okazję ślubu, który był pojemnikiem przeznaczonym do przechowywania bon-bon.
Upominki możemy podzielić na dwie główne grupy: użyteczne i symboliczne.
W pierwszej grupie znajdują się te upominki i pamiątki, które mogą mieć praktyczne zastosowanie, takie jak ramka na zdjęcia, brelok do kluczy lub, w bardziej nowoczesnych czasach, słoiki z dżemem, książki i wszelkiego rodzaju przedmioty.
Natomiast w drugiej grupie umieszczamy te upominki, które choć nie mają praktycznego zastosowania, wyrażają w głęboki i niepodważalny sposób duchowe i emocjonalne znaczenie, związane z wydarzeniem z okazji którego są wręczane. Przykładem może być Obrazek pamiątka ze Świętą Rodziną stylizowaną na płytce, aby pozostać w temacie naszego dzisiejszego artykułu, lub obrazek pamiątka w kształcie liścia, aby uczcić chrzest dziecka.
Oczywiste jest, że istnieją pamiątki, które należą do obu grup jednocześnie, takie jak ramki ozdobione figurami aniołów lub Madonny itp.
Pomyślmy na przykład o upominkach wręczanych ojcom chrzestnym i matkom chrzestnym, towarzyszącym dzieciom podczas sakramentu chrztu lub bierzmowania, lub tych wręczanych drużbom podczas sakramentu małżeństwa. W zależności od okazji wybiera się przedmioty, które są piękne, ale także bogate w znaczenie, zdolne do wyrażania miłości, niewinności, wierności, poświęcenia, nie tylko w momencie ich wręczania, ale także za każdym razem, gdy na nie spoglądamy.
To właśnie sprawia, że upominki ślubne są tak wyjątkowymi przedmiotami, nie tylko zwykłymi pudełeczkami lub ładnymi ozdobami, ale symbolami niepowtarzalnej chwili, które niosą ze sobą wiarę, miłość, nadzieję na przyszłość, zamknięte w pięknym i cennym opakowaniu, podobnie jak słodkie migdały w cukrze, które im towarzyszą. Nawet jeśli we współczesnym świecie symboliczne znaczenie niektórych rzeczy stopniowo zanika, a nawet tak ważne wydarzenia jak chrzest dziecka lub ślub, stają się okazjami przede wszystkim do przyziemnej rozrywki, chcemy mieć świadomość, że tradycja tych religijnych upominków jest wciąż żywa i ceniona jako mały gest, ale pełen emocji i głębokich uczuć, które szkoda byłoby zatracić.
Upominek czy pamiątka przedstawiająca Świętą Rodzinę jest więc sama w sobie przedmiotem o dużym ładunku emocjonalnym i duchowym, niezależnie od okazji. Jak wspominaliśmy już przy innych okazjach, trzymanie w domu obrazu lub ramki przedstawiającej Świętą Rodzinę jest jasną i szczerą deklaracją intencji. Przedmioty przedstawiające Świętą Rodzinę są częścią religijnych przedmiotów, krucyfiksów, ikon, posągów, obrazów, które można powiązać z sakramentaliami, tymi świętymi znakami, ustanowionymi przez Kościół, które są używane przede wszystkim do uzyskania duchowych darów. Ci, którzy posiadają tego rodzaju przedmioty w swoich domach, mogą otrzymać główny dar sakramentów w dowolnym momencie życia. Ogólnie rzecz biorąc, dom, w którym znajduje się figura Matki Bożej, święta ikona, obraz Jezusa, a nawet po prostu pamiątka ze Świętą Rodziną, jest domem chrześcijańskim, żyjącym w świetle Boga, w miłości, miłosierdziu i pokorze.
W szczególności dom, w którym znajduje się obraz Świętej Rodziny, wyraża pragnienie przyjęcia koncepcji wzorcowej rodziny, reprezentowanej przez Madonnę, Świętego Józefa i Dzieciątko Jezus, symbole miłości, szacunku, harmonii, związku złożonego z prostych, ale potężnych gestów, które w swojej naturalności kryją tajemnicę wszystkich tajemnic. To właśnie czyni Świętą Rodzinę wyjątkową, ta ogromna tajemnica miłości, miłości Boga do nas wszystkich, wyrażona przez mężczyznę, kobietę i dziecko, którzy kochają się i obejmują w najzimniejsze noce.
To znaczenie rodziny, a bardziej ogólnie miłości między mężczyzną i kobietą, między rodzicami i dziećmi, sprawia, że upominki ze Świętą Rodziną są szczególnie odpowiednie do wręczania jako prezent z okazji sakramentu małżeństwa i chrztu. Te wydarzenia, bardziej niż inne, koncentrują się na idei rodziny, więc naturalne jest, aby przywoływać ochronę i przykład Rodziny Idealnej, aby je upamiętnić.
Mały obrazek lub ramka, a może porcelanowa lub kamienna figurka przedstawiająca Świętą Rodzinę, będzie dobrą wróżbą dla pary zjednoczonej związkiem małżeńskim, jeśli zostanie ofiarowana jako prezent ślubny, znakiem nadziei, którą należy dzielić z bliskimi z okazji nowo utworzonej jednostki rodzinnej, która powstała, aby mogła wzrastać w miłości i w wartościach, które symbolizuje Święta Rodzina.
Natomiast jeśli wybór upominku reprezentującego Świętą Rodzinę, zostanie dokonany z okazji chrztu, chłopiec lub dziewczynka, którzy go otrzymają, będą otoczeni miłością tej wyjątkowej Rodziny, a także rodziców i wszystkich krewnych zaproszonych do świętowania.
Indeks1 Grób Święty: co to za miejsce jest i gdzie się znajduje2 Historia Grobu Świętego3 Grób Święty dzisiaj Bazylika Grobu Świętego w Jerozolimie jest duchowym punktem odniesienia dla chrześcijan z całego świata jak i innych wyznań wiary. Poznajmy jej historię i tajemnice. Bazylika Grobu Świętego…
Wielki Post, czas pokuty i poświęceń. Dziś przyjrzymy się Kwiatkom Świętego Franciszka, zbiorze epizodów z życia Biedaczyny z Asyżu i rekonstrukcji jego kazań przypominającej bajkę Mówiliśmy o znaczeniu postanowień i poświęceń w okresie Wielkiego Postu, o tym, jak mogą one okazać się cennym narzędziem przygotowującym…
Indeks
Ze wszystkich okresów roku liturgicznego, Wielki Post, czyli okres około czterdziestu dni od Środy Popielcowej do Wielkanocy, jest prawdopodobnie tym, który wymaga od chrześcijan największej pracy nad sobą. To właśnie w tych dniach przygotowujemy się do Wielkanocy, oczyszczając ciało poprzez post i wstrzemięźliwość od jedzenia mięsa w poszczególne dni, oraz karmiąc naszego ducha modlitwą. W tym okresie pokuty, wielkopostne wyrzeczenia i przrzeczenia są praktyką dostępną dla każdego wierzącego. Chodzi tutaj o poświęcenie na okres Wielkiego Postu czegoś, co ma dla nas szczególne znaczenie. Tym czymś może być np. ukochane hobby, zainteresowania, zrezygnowanie z pożywienia na które ma się wyjątkowy apetyt, a nawet korzystanie z telewizji lub portali społecznościowych. Poświęcenie to powinno polegać na poświęceniu czegoś, na czym nam zależy, na zmierzeniu się z poczuciem braku i w pewnym sensie na poczuciu bólu w imię Boga.
Środa Popielcowa: co oznacza ten dzień?
Karnawał dobiega końca. Po Tłustym Czwartku nadeszła kolej na Środę Popielcową, która oznacza początek Wielkiego Postu…
Ale jak dokonać wielkopostnych wyrzeczeń?
Czerpiąc siłę z głębi siebie, akceptując zobowiązanie, które zdecydowaliśmy się podjąć z odwagą i spontanicznością. Przede wszystkim wyrzeczenie nie jest formą wymiany z Bogiem lub Matką Bożą: żadnych żądań, żadnych oczekiwań oni żadnych wymagań.
Jeśli chodzi o sposób w jaki możemy zadedykować Bogu wyrzeczenie, to właśnie poprzez modlitwę możemy sprawić, iż dotrze ono do Boga Ojca, Matki Bożej lub świętego, któremu zdecydowaliśmy się je poświęcić. Jeśli chodzi o modlitwę, musi ona mieć uczucie, postawę ducha, gotowość do dialogu z naszym najgłębszym i najprawdziwszym ja, przez co staje się również dialogiem z Bogiem. Tak jak modlitwa, jest to przede wszystkim rozmowa z Bogiem a nie magiczna formuła ani ofiara złożona w celu uzyskania jakiejś korzyści.
Dlatego wypełniając nasze wielkopostne postanowienia, musimy zawsze pamiętać, aby połączyć dobry uczynek czy też wyrzeczenie z modlitwą, sprawiając aby w ten sposób łatwiej dotarły do Jezusa.
W języku włoskim używa się terminu „Fioretto”, nazywając nim przyrzeczenie religijne. Zauważyliśmy, że to określenie pochodzi od słowa „Fiore” co w tłumaczeniu oznacza „kwiat”. To włoskie określenie ma sens, jeśli weźmiemy pod uwagę Fioretto, czyli przyrzeczenia Matce Bożej. W maju, miesiącu wyjątkowo poświęconym Maryi, zwyczajowo ofiarowywano Dziewicy kwiaty, jako dar i znak dobrej woli. Z biegiem czasu te kwiaty nabrały głębszego i metaforycznego znaczenia, zmieniając się z prawdziwych kwiatów w kwiaty duchowe, które mogą być ofiarowane nie tylko Dziewicy Maryi ale również innym świętym.
Nie ma uniwersalnej odpowiedzi. Dla kogoś wyrzeczeniem może być rezygnacja z ulubionego pożywienia, takiego jak słodycze, mięso czy wino. Nie chodzi tutaj o poszczenie w pełnym znaczeniu, a jedynie o rezygnację na jakiś czas z tego, co najbardziej cieszy nasze podniebienie. Możemy też zrezygnować z oglądania ulubionego programu telewizyjnego, który się nam szczególnie podoba, lub z grania we wciągającą grę komputerową. Biorąc pod uwagę wszechobecność portali społecznościowych w naszym codziennym życiu, unikanie kompulsywnego sprawdzania ich przez cały dzień może być pozornie niewielkim poświęceniem, ale w rzeczywistości nie jest to takie łatwe do wykonania.
Wysiłkiem wartym podjęcia może być próba złagodzenia naszego złego nastroju, bycie bardziej cierpliwym i tolerancyjnym wobec naszych bliskich, kolegów z pracy lub kogokolwiek napotkanego w życiu codziennym. Kultywowanie życzliwości i uprzejmości powinno być czymś naturalnym i stałym, ale w dzisiejszych czasach wymaga to dodatkowego wysiłku woli.
Możemy jednak zdecydować się poświęcić trochę naszego czasu i energii, by pomóc innym. Staranie się dla rodziny i w domu, dodatkowa pomoc rodzicom i osobom starszym, może nawet niesamodzielnym sąsiadom, niewielkie formy wolontariatu. Tego rodzaju zobowiązania powinny być stałym elementem życia dobrego chrześcijanina, ale rozpoczęcie ich praktykowania jako forma wielkopostnego przyrzeczenia może dostarczyć inspiracji na przyszłość.
Każdy może złożyć przyrzeczenie. Najtrudniejsze jest jednak jego dotrzymanie. Wymaga to ducha poświęcenia, siły woli, stałości, a zaangażowanie jest jeszcze większe właśnie dlatego, że dokonujemy go nie oczekując niczego w zamian.
Oczywiście jeśli ktoś nie dotrzyma przyrzeczenia, nic się nie stanie. Nikt nas nie ukarze, nikt nas nie zbeszta. Ale w wymiarze osobistym będziemy musieli uznać to za wielką porażkę, ponieważ jeśli nie jesteśmy w stanie ponieść ofiary, która w sumie nie jest bardzo dużym wyrzeczeniem i jest do przyjęcia, jakimi ludźmi i chrześcijanami będziemy w bardziej uciążliwych i wymagających okolicznościach? Jest to kolejny powód dla którego w okresie Wielkiego Postu lepiej jest skupić się na wyrzeczeniach i przyrzeczeniach, które są w naszym zasięgu. Powinno to być coś, co stanowi dla nas prawdziwe wyrzeczenie, prawdziwą ofiarę, ale także coś, co jesteśmy w stanie wykonać. Jak zauważył papież Franciszek, jeśli Jezus spędził czterdzieści dni na pustyni, walcząc z diabelskimi pokusami, możemy postarać się znieść małe wyrzeczenie z lekkim sercem.
